Grobschnitt - Rockpommel's Land (1977)

Erg mooi sprookje (met humorvolle accenten) en ook het meest 'normale' album van deze cabaretesque Duitse symfoband (die later meer richting Neue Deutsche Welle ging).

Normaal ben ik niet zo gek op bonustracks maar Tontillon werkt ontzettend goed na de symfonische climax van het titelnummer.

Als hier een filmpje zo mooi als de hoes bij had gezeten was het leuk voor de kinders geweest.

En een Roger Dean hoes ook nog

Is niet Roger Dean.
Is een Dean-rip off

Desalniettemin een heerlijke conceptplaat met de nodige dosis humor.
De muziek is symfonisch met vleugjes spacerock.

Erg mooie plaat van deze Duitse mannen. Opvallend is dat de bonustrack samen met het titelnummer in mijn ogen het beste nummer is van de plaat.

een plaat die onder proggers een prima reputatie heeft. ik zal het eens beluisteren om te zien of het wat is.

Erg gave symfo/spacerock plaat met een flinke dosis humor....

Het is duits maar klinkt erg brits, door de invloeden van Canterbury enerzijds en Yes anderzijds...

De hoes lijkt Roger Dean, maar is niet van Roger Dean....

Briljante, avontuurlijke symfonische rock wat een beetje in het verlengde ligt van oa Yes (zelfs de coverillustratie is geïnspireerd door Roger Dean). Maar de band heeft toch een eigen (duitse) sound. Geen krautrock, geen fusion, maar echte symfonische rock.

Ik wil Mssr Renard bedanken voor het droppen van Grobschnitt bij Hällas - Conundrum (2020). Grobschnitt was me bij naam bekend, maar ik had er nog niks van gehoord. Een paar weken geleden in de platenzaak kwam ik Rockpommel's Land tegen en met de aanbeveling in het achterhoofd gelijk maar op de stereo laten draaien in de zaak. Daar werd ik heel erg blij van en na de eerste passages wist ik genoeg: dit album gaat mee naar huis.

Sindsdien heb ik het album al meerdere keren gedraaid. Het geluid van deze plaat is echt om mee weg te dromen: Yes op een roze wolk. Dit is het soort symfonie binnen progrock waar ik wat mee kan: het is groots, maar het klinkt ook heel warm en organisch met folky ondertonen. Zoveel gelukzalige melodieën om van te smullen, de lange composities vliegen voorbij. Absoluut een plaat waar ik nog vaak naar ga terugkeren.

Onbekend maakt zelfs in het digitale tijdperk nog steeds onbemind. Opgegroeid en zo'n beetje vergroeid met deze Deutsche band,van net over de grens, voor mij dan. Leren kennen ten tijde van Solar Music live, wat een plaat, wat een geluid, wat een nummer ja, live soms wel opgerekt tot een dik uur. Werkelijk elk album ware aan te bevelen dus, naar mijn immer bescheiden mening ja. Een x gezien en was overdonderd ja, met tal van theatrale aspecten, denk beetjeà la Gabriel bij Genesis in den beginne, s.w.s een band waar wel inspiratie opgedaan werd door de heren van Grobschnitt. En idd, geen Dean hoes, wel een duidelijke look-a-like ja. Prijsnummer hier de titeltrack, lpkant vullend ja, classic dan ook binnen het Grobschnitt universum. Nog altijd regelmatig op den draaitafel hier, bezie ook de re-issue campagne van enkele jaren terug, de zog. Black-white versies met een witte bonus lp toegevoegd, zeer de moeite waard. Nogmaals, onvergetelijk stukje Deutsche rock muziek.

tijdloos album. symfonische rock van duitse mannen - met een flinke dosis humor. alleen die boer op het einde van de elpee had wat mij betreft niet gehoeven. haalt de zojuist opgebouwde spanning onderuit. desondanks vijf sterren.

'Rockpommel's Land' is Grobschnitt's 'Close to the Edge' of 'Selling England By the Pound'. Niet in de zin dat de plaat zo goed verkocht, maar dat de band hier het meest volmaakt en overtuigend klinkt. Het markeert het hoogtepunt in de carriére van de band, en de band verenigd hier alle muzikale elementen die ze meester zijn, en weet dat prachtig weer te geven in een met de legendarische Connie Plank samen geproduceerd eindproduct.

Een verhaal dat leest als een sprookje over Erne en Maraboo een fantastievogel, verteld in avontuurlijke, weergaloze muziek en de typische, soms wat komische zang van Wildschwein. De band's prachtige gitaarspel (Lupo en Wildschwein), gepaard met het virtuoze en speelse toetsenspel van Mist doet de luisteraar wel regelmatig afdwalen naar sprookjeslanden. Daarvoor hoef je niet eens het verhaal te lezen aan de binnenkant van de klaphoes.

Het speelse, soepele (soms wat jazzy) drumspel van Eroc in combinatie met het zware maar toch vlotte basspel van Popo doet soms ook wat denken aan zowel Genesis als Yes, maar nergens klinkt de band als een kopie, maar eerder als een tijds- en genregenoot. Daar waar Genesis en Yes misschien wat té serieus waren en daardoor ook wat luchtigheid misten, is dat bij Grobschnitt niet aan de hand. De band weet hun humoristische uitspattingen tot een minimum te beperken, waardoor 'Rockpommel's Land' nergens melig wordt.

De vier stukken lopen bijna naadloos in elkaar over, waardoor het echt als één geheel voelt. De verschillende segmenten en passages zijn ook zo vloeiend, dat het lijkt alsof de band het geheel in één keer heeft ingespeeld en niet er vier maanden over heeft gedaan zoals de plaathoes mij dicteert. De hoes dicteert mij ook om de plaat luid af te spelen, en eerlijk gezegd doe ik dat ook vaak. Met name het coda van het titelstuk, die laatste 2 a 3 minuten zijn zo hemels mooi. Zo hoort een plaat te eindigen, met een honger voor meer.

Er zijn niet heel veel symfonische rockplaten uit de jaren '70 die mij nog immer zo bij de kladden kunnen grijpen als deze. Deze mag dan ook in één adem genoemd worden met gedoodverfde favorieten 'Snow Goose', 'Close to the Edge' en 'Les Cinq Saisons'. Althans in mijn geval.