Korn - The Paradigm Shift (2013)

Eerste album sinds Take a Look in the Mirror (2003) met gitarist Brian Head Welch.

Dat Head weer terug is geeft me goede hoop voor het nieuwe album. Het concert op Graspop dat ik via de live stream heb gezien was echt fantastisch, er was weer een energie aanwezig die een tijd lang bij Korn weg is geweest.

Het concert op Graspop was geweldig. Ik stond er tussen. Veel energie inderdaad aanwezig vooral bij Jonathan.
Aanrader is ook het concert op Rock am Ring dit jaar. Zijn goede beelden van.
Goede hoop voor de nieuwe cd.

De eerste single is a bekend: YouTube - KoRn - Never Never
Ik wil de rest nog wel horen, maar dit had ik zeker niet verwacht.

Idem, klinkt net als een bonustrack voor 'The Path of Totality'. Ik neem aan dat Head pas in studio kwam terwijl de band al volop bezig was.
Hopelijk is de rest beter.

Een vrij teleurstellend nummer is Never Never wel.
Vrij hoge hoop voor het nieuwe album maar dat is met de eerste single wel iets bijgesteld.

Never Never laat weinig nieuws horen, borduurt verder op de sound van The Path Of Totality maar dan iets melodieuzer. Niet slecht, maar ik word er ook niet echt enthousiast van. Maar we wachten het volledige album af.

Love & Meth

The Paradigm Shift, eindelijk de terugkeer van Head.
En hiermee werd ook een terugkeer naar het oudere geluid van Korn belooft.
Die belofte is Korn grotendeels nagekomen, want er er wordt aardig terug gegrepen naar het ouvre van de band.
Maar dan wel meer naar latere periode's, zo hoor ik vrij veel untouchables invloeden terug, en wordt dit aangevuld met het dubstep geluid waar Korn op het voorgaande album mee aan kwam.
Gelukkig wordt de dusbstep ditmaal beter gedoseerd en ligt daar niet de nadruk op, en is het meer een aanvulling op de nummers. Toch hoeft het van mij niet zo, het haalt een beetje de scherpe randjes van de muziek af.
Ook deze cd zal verdeeldheid saaien onder de fans van Korn, het is geen fantastisch album, maar het kan er zeker mee door.
Het geheel is allemaal vrij melodieus opgenomen en ligt makkelijk in het gehoor. Echt zwaar of hard wordt het nergens, je kunt zelfs stellen dat The Paradigm Shift het meest toegankelijke album van Korn tot nu toe is.

Opvallend, die terugkeer van Head.
Als bandlid ging ie behoorlijk naar de klote destijds.

Nu 2x in z'n totaliteit beluisterd.
Tot nu toe valt hij tegen.
Prey for me, en vooral Love & Meth, vallen positief op.
De rest vind ik vooralsnog allemaal 'hetzelfde'
Ik mis de gelaagdheid en de dynamiek waar Korn op voorgaande albums meesterlijk gebruik van maakte.

Misschien moet ie groeien.....

Over het algemeen een 'rustig' album van Korn. Nog steeds met dubstep elementen, maar die hebben ze nu duidelijk naar de achtergrond gestopt.

Ouch! Dat refrein bij Never Never belooft niet veel goeds... Mocht hele album zo gaan klinken dan ben ik bang dat ik voorgoed afhaak.

Never Never leunt het meeste op dubstep en is het meest toegankelijk van het album. Dus wat dat betreft kun je het album gerust eens proberen.
Mijn ervaring is wel dat hij per luisterbeurt beter wordt, dus misschien even voor gaan zitten.
Daarna lijkt het toch wel dat je het beste album van pakweg de laatste tien jaar hebt

Wat een belachelijk veilige plaat is dit geworden! Het avontuur wat bij Korn er altijd heeft ingezeten is compleet weg. The Paradigm Shift is een plaat geworden met elf nummers die allemaal met een popstructuur zijn opgebouwd en zeer veel nadruk op de refreintjes hebben. Voor de electronic van The Path Of Totality wordt een kiertje open gezet, hetzelfde geldt voor de kenmerkende groove. Dit album is een tussenweg die mij nergens echt overtuigt. Jammer.

Gelukkig zijn de dubstep elementen voor het grootste deel weggelaten. Hier en daar nog wel hoorbaar, maar niet vervelend. Ik ben het met Don Cappuccino eens dat het album veilig en poppy klinkt. Never Never is daar wel het grootste voorbeeld van. Goed, het is niet de Korn die ik het liefste hoor, maar toch luistert het album best fijn weg.

Ik begrijp wat je bedoeld. Maar met dezelfde argumentatie zou je ook precies het omgekeerde kunnen stellen

Ik had ook meer metal-elementen verwacht. De nieuwe van 'Alter Bridge' is gewoon harder dan deze 'Korn'. Maar goed, ik ben niet tegen mainstream power-pop-metal

Ik had hier veel meer van verwacht. Het is veel op safe gespeeld. Korn is nooit meer op het niveau van de eerste drie albums gekomen en dat gaat denk ik ook niet meer gebeuren.

Dat dit album nog een redelijk hoog gemiddelde heeft snap ik niet.

Een aantal maanden geleden stond het goede nieuws overal online: Head is eindelijk terug bij Korn! Na het naar mening belabberde album zonder titel uit 2007, het redelijke III, en het mislukte dubstepavontuur op The Path to Totality had ik hoop dat the Paradigm Shift een geweldig album zou gaan worden. Helaas bleek die hoop ongegrond, bleek na een eerste luisterbeurt. Niet dat het slecht is, totaal niet. Maar de vonken vliegen er ook totaal niet vanaf. Het hele album klinkt alsof het een verzameling B sides is, die in het verleden de albums niet gehaald hebben. Opener Prey for Me klinkt aardig, allereerst voel ik me opgelucht dat de dubstep invloeden wegzijn, maar al gauw valt me op dat alles hetzelfde klinkt op dit album... ik kan daarom wel een track to track review gaan doen, maar dat heeft weinig nut. Dit album is meer een aanvulling op de kornverzameling,een extra cd in de kast, maar ik kan niet horen dat Head terug is.

Gitarist Head is teruggekeerd op het nest, nadat hij eerder dit jaar met zijn band Love & Death een uitstekend en verrassend pakkend album heeft gemaakt. Zijn invloed op het songmateriaal is duidelijk te horen, want ook hier zijn de songs toegankelijk en haast poppy qua opbouw. Ik mis alleen een beetje felheid, aggressie en spontaniteit. Gezapig klinkt het songmateriaal niet, maar ik heb de band wel eens meer horen vlammen dan men hier doet. Het is een degelijk album geworden, vakkundig geproduceerd door Don Gilmore, maar enigzins plichtmatig en voorspelbaar is het allemaal wel. Songs als opener Prey For Me en Love & Meth zijn echter wel te gek. Zwakste track is wat mij betreft de futloze single Never Never, die gelukkig niet tekenend is voor het hele album.

Dit album is inderdaad niet het meest originele werk van de band en somt gewoon even op wat de band al jaren goed doet. Dat wil zeggen, ze laten de wat mindere elementen grotendeels achterwege waardoor we sinds lange tijd dus weer eens een heel album hebben dat de moeite waard is ipv slechts enkele nummers. Verder is het weinig verrassend en gewoon Korn; een soort Issues meets Untouchables meets Take A Look in the Mirror en een klein vleugje (nadruk op klein) van The Path to Totality. Mijn enige minpuntje is dat de refreinen soms wat gezapig zijn en dat 'Never Never' dus echt never, never voor herhaling vatbaar is, maar de rest luistert goed weg en knalt lekker door de speakers.

Damn, als fan had ik dit niet verwacht: het beste album sinds (mijn favoriet) Untouchables! De eerste luisterbeurt dacht ik: mwah, lekkere nummers. Maar daarna ging het album groeien en groeien en bleek hij nagenoeg perfect te zijn. Het is ook niet toevallig dat ik juist Untouchables noem: voor mij liggen die albums vrij dicht bij elkaar. Beide ontzettend evenwichtige albums met alleen maar strakke, gefocuste, steengoede nummers. En hoe anti-Head ik op een gegeven moment ook was; het klinkt toch wel weer erg fijn hoor om hem met Munky te horen "pingpongen".

Zit nu overigens de dvd van de limited edition te bekijken. Erg gaaf hoe "up-close" de reünie in beeld is gebracht: kippenvel!

Oh, en Never Never vind ik nu juist wél een heerlijke single! De echte Korn-fan weet hoe erg met name Jon van gestroomlijnde nummers houdt die zo dicht mogelijk tegen de pop aan leunen. Daar is dit natuurlijk een uitstekend voorbeeld van met een refrein dat dagenlang blijft hangen.

Een paar flarden van dit album opgevangen, en dat klok best lekker. Doet hopen op een return to form, maar ik ben toch liever voorzichtig en wacht de afprijsbakken af...

Ik snap niet helemaal waarom dit poppy zou zijn, ok het is niet als de begin jaren maar dit is toch echt wel een stap terug naar die tijd in vergelijking met Follow the Leader en zo.
Het klinkt hier weer meer metal en hoewel ik het geen top plaat vind is het toch een stuk beter dan de laatste platen. Beste tracks voor mij; Prey For Me, Spike In My Veins, Paranoid & Aroused en Its All Wrong.
Never Never vind ik niet echt tof en Lullaby For A Sadist ook niet. 3,5*

Ik volg Rudi wel met de terugkeer van Head is veel van de vroegere sound van Korn terug. Dit album klinkt echt wel goed. De opener prey for me is meteen er bonk op. Daarna volgt 1 van de beste songs van dit album Love en Meth en samen met spike in my veins de toppers op dit album. Daarna heb je het meer dan goede Mass Hysteria. Even gaat het dan wat minder met Paranoid and aroused en never never al zijn deze ook wel nog te pruimen. Punishment en Victimized zijn ook zeer goede nummers.
Al met al een zeer goed album dat nooit echt ontgoocheld. Geen enkele song vind ik slecht.

Toen ik het een jaar of 4 geleden binnenhaalde heb ik er 1 luisterbeurt aan besteed en eigenlijk geen omkijken meer naar gehad. Maar nu ik bezig ben met één en ander aan organisatie in mijn muziekcollectie toch maar weer eens opgezet. En daarna nog een keer, en daarna nog een paar keer. Dit is wat mij betreft toch wel het beste Korn-product sinds persoonlijke favoriet Take A Look In The Mirror. Zeer aanstekelijk en klinkt eigenlijk als een soort 'best of'. Dat betekent dat er ook zeker wel een paar mindere nummers op staan, vooral zo richting het einde, maar een 3,5 is hier zeker wel op z'n plaats.