Korn - The Paradigm Shift (2013)

Een aantal maanden geleden stond het goede nieuws overal online: Head is eindelijk terug bij Korn! Na het naar mening belabberde album zonder titel uit 2007, het redelijke III, en het mislukte dubstepavontuur op The Path to Totality had ik hoop dat the Paradigm Shift een geweldig album zou gaan worden. Helaas bleek die hoop ongegrond, bleek na een eerste luisterbeurt. Niet dat het slecht is, totaal niet. Maar de vonken vliegen er ook totaal niet vanaf. Het hele album klinkt alsof het een verzameling B sides is, die in het verleden de albums niet gehaald hebben. Opener Prey for Me klinkt aardig, allereerst voel ik me opgelucht dat de dubstep invloeden wegzijn, maar al gauw valt me op dat alles hetzelfde klinkt op dit album... ik kan daarom wel een track to track review gaan doen, maar dat heeft weinig nut. Dit album is meer een aanvulling op de kornverzameling,een extra cd in de kast, maar ik kan niet horen dat Head terug is.

Gitarist Head is teruggekeerd op het nest, nadat hij eerder dit jaar met zijn band Love & Death een uitstekend en verrassend pakkend album heeft gemaakt. Zijn invloed op het songmateriaal is duidelijk te horen, want ook hier zijn de songs toegankelijk en haast poppy qua opbouw. Ik mis alleen een beetje felheid, aggressie en spontaniteit. Gezapig klinkt het songmateriaal niet, maar ik heb de band wel eens meer horen vlammen dan men hier doet. Het is een degelijk album geworden, vakkundig geproduceerd door Don Gilmore, maar enigzins plichtmatig en voorspelbaar is het allemaal wel. Songs als opener Prey For Me en Love & Meth zijn echter wel te gek. Zwakste track is wat mij betreft de futloze single Never Never, die gelukkig niet tekenend is voor het hele album.