UFO - Mechanix (1982)

Meer dan twintig jaar geleden heb ik dit elfde album van U.F.O. (op vinyl) gekocht en tot mijn verrassing moet ik toegeven dat ik dit maar heel weinig heb afgespeeld, dus vandaag op de draaitafel. Voor de liefhebbers geef ik nog de line-up mee: Phill Mogg (zang), Pete Way (bass), Andy Parker (drums), Paul Chapman (gitaar) en Neil Carter (keyboards en gitaar). The Mechanix is tevens het derde studio-album na het vertrek van stergitarist Michael Schenker, die er de brui aan gaf na het live-album Strangers in the Night.
Mooie sfeervolle rocknummers maar in het openingsnummer The Writer kan ik die saxofoon maar matig waarderen. Nummer twee Somethin’ Else bevat ook weer zo’n saxofoon waar ik een gitaarsolo verwacht, vreemd, raar maar waar. Dat zal wel de invloed van multi-instrumentalist Neil Carter zijn. Nummer drie Back Into My Life bevat lekkere chorussen en zowaar enkele korte gitaarsolo’s, een eerste nummer om te onthouden op dit album. You’ll Get Love valt bij mij niet op: voorbij voor ik het besef. Nummer vijf Doing It All For Your vind ik een heel mooi nummer: een lekker up-tempo nummer met lekkere gitaar en sfeervolle chorus, de gitarist mag zowaar eens lekker tekeergaan en ik hoor een prima “Michael Schenker” solo, de meester waardig. Beste songs op kant A: Back Into My Life en vooral Doing It All For You. Over naar kant B, waar nog vijf nummers opstaan.
Kort en bondig: het zijn allemaal melodieuze rockers behalve de ballad Let It Rain. Terri en afsluiter Dreaming bevallen mij ook, dankzij het aanwezige gitaarwerk.
Voor mij een album met twee gezichten: kant A is lauw tot koud en kant B lekker warm omdat er meer gitaar opstaat.
Nog een vraag: bij het tweede nummer Something Else staan als componisten vermeld: B. Cochran en S. Sheely? Werd dit nummer dus in opdracht geschreven of is dit een cover?

[quote]Sorry maar UFO werd, na het vertrek van Michael Schenker, pas weer wat met die Japanse on
Op zich kan ik me hier wel in vinden, alleen was het geen Japanse gitarist maar "gewoon" een Amerikaan. Atomic Tommy M heet Tommy McClendon. Zie hier YouTube - Tommy of UFO

Waarom is UFO qua succes nooit een hele grote band geworden? Wat dat betreft is de periode 1981-1982 exemplarisch. De band tourde succesvol als voorprogramma van Ozzy Osbourne door de Verenigde Staten, al kwam helaas ongeplande publiciteit toen de laatste meemaakte dat zijn gitarist Randy Rhoads om het leven kwam; deze werd vervangen door ex-Gillangitarist Bernie Tormé. UFO maakte indruk op de podia, maar ontbeerde zowel een goede platenmaatschappij (Chrysalis had daar geen goede distributie) als een effectieve manager en op de volgende elpee werden keuzes gemaakt die niet bij de doelgroep aansloten.

Had ik Mechanix bij verschijnen in februari 1982 gehoord, dan was ik teleurgesteld geweest. De hoescover sowieso, brrr… Op de A-kant komt UFO uiterst langzaam op stoom: saxofoon in de eerste twee nummers, waarbij een onnodige jaren ’50-cover van Eddie Cochran?
Dan stijgt het niveau via Back into my Life, al is het voor een ballade-met-dameskoortje nog wat vroeg. De zompige bluesrock van You’ll Get Love is aardig, als een afgedankt liedje van het Whitesnake van die dagen; wél een sterke gitaarsolo. Doing it All for You begint met een saai drumpatroon, maar versnelt na een couplet; er volgt een verrassend sterk refrein en dito gitaarsolo’s van Paul Chapman. Hè hè, ze kunnen het nog!
Het is alsof een coach de band tijdens de rust streng heeft toegesproken, want op de B-zijde komt de band veel beter uit de startblokken. Het uptempo We Belong to the Night met zijn knallende gitaarwerk, het popachtige Let it Rain met lekkere keyboards en de sterke ballade Terri met strijkers, ontspannen rock in de stijl van Bob Seger. Feel It is wel erg vierkant, maar afsluiter Dreaming knalt gelukkig als een malle, mede omdat de stem van Phil Mogg hier zo goed bij past.

Afgelopen week verbaasde ik me erover dat de sterke songs vooral op de B-zijde staan: meestal is dat omgekeerd. Begin je echter met die tweede helft, dan werkt de plaat prima. Vermeldenswaardig is The Writer met een scherpe tekst over tabloidjournalisten. Bovendien staan op streaming vier aangename bonussen.

Qua inkomsten liep het dus minder en zo kwam er zand in de motor. In de bio The Story of UFO vertelt auteur Neil Daniels over twee oudgedienden. Bassist Pete Way kwam na de tournee niet opdagen bij de repetities en vertrok zo met stille trom. Hij vond de muziek te melodieus geworden, “rolstoelmuziek”. Na een korte periode bij de groep Fastway werd hij tourbassist bij Ozzy Osbourne tijdens diens tournee voor Bark at the Moon. Drummer Andy Parker verhuisde naar Californië, maar zou nog één jaar en één plaat bij de groep blijven.
Waar namen als Osbourne, Foreigner en mede-blueshardrockers Whitesnake zich vernieuwden en geleidelijk een groot publiek bereikten, bleef UFO achter. Ze hadden veel meer verdiend, ook met dit enigzins wisselvallige Mechanix.