Gary Moore - Dirty Fingers (1983)

De plaat en zijn verhaal....
Dit album was al opgenomen in 1981 met de volgende sterbezetting:

Gary Moore (ex Skid Row, Colosseum II,Thin Lizzy en G-Force) - guitar, vocals
Don Airey (ex Colosseum II, Black Sabbath, Rainbow, MSG en Ozzy Osbourne) - organ, keyboards
Tommy Aldridge (ex Black Oak Arkansas, Pat Travers Band en Ozzy Osbourne) - drums
Jimmy Bain (ex Rainbow en Wild Horses) - bass
Charlie Huhn (ex Ted Nugent) - vocals

Om voor mij onbekende redenen kwam deze plaat pas in 1983 uit in Japan en in 1984 in Europa.
Gary Moore was niet blij met die releases want hij was al bezig met een solo-carierre bij een andere platenmaatschappij waar hij in 1982 en 1983 al reguliere releases had uitgebracht die op zich aardig liepen en zijn naamsbekendheid in de hardrockwereld werd steeds groter.
Naar mijn weten is dit ook de enige plaat onder de naam van Gary Moore waarbij hijzelf niet de lead vocals verzorgt.

Deze opnames lagen dus nog op de plank bij een platenmaatschappij waarbij Gary Moore al weg was en werden dus een paar jaar later alsnog uitgebracht.
Waarom in 1981 dit al niet is uitgebracht is onbegrijpelijk, ikzelf vind he een vant Moore's beste release uit de jaren 80 !
Waarbij zijn 2 albums uit 82/83 nogal log overkwamen en zijn latere werk de standaardhardrock paden nauwlijks ontstegen (tot zijn blues-periode natuurlijk en "Run for Cover" is door popinvloeden een uitzondering) daarbij is "Dirty Fingers" een uiterst gevarieerde hardrockplaat geworden.

De opener "Hiroshima" behoort tot het beste wat hij heeft gemaakt.
Snel, pakkend, flitsende gitaarsolos en een tekst die je moeilijk kan negeren.
Het korte instrumentale titelnummer is in feite een gitaarsolo en is een aardige opmaat naar het stuwende "Bad News" een wat beukend heavy nummer en na dit nummer weet je ook wat voor soort zanger die Charlie Huhn is nml eentje die de grenzen van zijn vocale kunnen opzoekt en er regelmatig overheengaat.
Dus vaak overslaande stem, hoge uithalen en kan me voorstellen dat niet iedereen dat zal waarderen.
De cover "Don't Let Me Be Misunderstood" ken ik vooral van Santana maar stamt oorspronkelijk uit 1964 op plaat gezet door Nina Simone maar werd een jaar later een flinke hit door de versie van the Animals.
In ieder geval is dit een goede uitvoering, lekker herkenbaar en enigzins commercieel wat de gevarieerdheid van de plaat ten goede komt en wat een heerlijk foute uithaal weer van de zanger op het eind van het nummer !

Het leukste stukje van "Run to Your Mama" komt na zo'n 2 minuten nml afwisselend gesoleer van gitaar en keyboards.
Erg goed drumwerk hierop trouwens ook.
Het navolgende "Nuclear Attack" gaat over de koude oorlog en de angst voor een nucleare aanval, een tekst geheel in de tijdsgeest van begin jaren 80.
Vind er muzikaal weinig aan.
"Kidnapped" lijkt wel een nummer van Gary Moore's G-Force projekt uit 1980.
Nogal radiovriendelijk, commercieel en een aardig rustpunt.

Maar we gaan erweer voor op "Really Gonna Rock", het nummer klinkt zoals het genoemd is.
Het lekker losjes gedrumde (Lonely Nights) kent weer wat meer diepgang, goed opgebouwd en redelijk pakkend.
Hee, Gary zingt toch ook nog een nummer !
Een mooie rustige ballad is "Rest in Peace" en gelukkig niet over the top, ingetogen gespeeld.
Heeft wat weg van zijn latere hitje "Empty Rooms" alleen deze was er dus jaren eerder, erg mooie solo ook op het eind trouwens.

Gewoon een erg goed album van Gary Moore, misschien wel zijn beste en meest afwisselende uit zijn hardrockperiode.

Dit album valt me eigenlijk zwaar tegen, tuurlijk hier en daar leuke rifjes en leuke uithalen maar het klinkt allemaal zo glad en zo standaard.
Typisch jaren 80 hardrock dit, maar vind dan bijvoorbeeld het album Corridors of Power stukken beter gelukt en sowieso minder standaard dan dit.
Ik zie dat veel mensen hier heel erg over te spreken zijn, maar ik vind de 3 albums die Gary hiervoor uitbracht met gemak beter.
Misschien mis ik Gary op zang ook wel? of het feit dat het hier meer als een band klinkt en Gary niet meer zo in de schijnwerpers staat, geen idee waarom dit album me zo weinig doet maar het is helaas wel zo.

Hiroshima, Don't Let Me Be Misunderstood & Nuclear Attack vind ik de betere nummers op dit album.
2,5*

Als Jet Records net zoveel energie had gestoken als Sharon Arden namens dat label deed voor Ozzy Osbourne, dan was Gary Moore al in 1980 een hele grote naam geweest. Maar zij had inmiddels andere prioriteiten dan Gary Moore, al weet ik niet wie van Jet dan wél over Gary Moore waakte. Of beter: hem veronachtzaamde.

Net als Live at the Marquee verscheen dit album lang na de opnamen, nadat doorbraakplaat Corridors of Power in 1982 was voorgegaan. Waar Jet 'm niet van jetje gaf, was Virgin wel doortastend, waardoor Moore dan eindelijk het succes kreeg waar hij al sinds zijn debuut in 1970 bij Skid Row op jaagde.
Volgens biograaf Harry Shapiro zat Moore in januari-februari 1981 in de Londense Morgan Studios, waarbij hij bassist Andy Pyle inruilde voor de bekendere Jimmy Bain, voorheen bij het Rainbow van Ritchie Blackmore; zanger Kenny Driscoll moest het stokje doorgeven aan Charlie Huhn, die rauwer zingt.

Bij concerten liet Moore horen wat we misten. Vooral Nuclear Attack maakte indruk op deze puistenpuber met de onheilspellende klavieren van Don Airey in het intro en het megasnelle gitaarwerk. Er kwamen berichten over de platen die zijn platenmaatschappij niet uit wilde brengen. Verbazingwekkend vonden wij dat.
Toen Dirty Fingers alsnog in 1983 verscheen als dure import, waren de kosten veel te hoog voor een tiener met krappe beurs. Uiteindelijk kwam de elpee in 1984 in een Europese, betaalbare editie uit. Toch aarzelde ik sterk over de aanschaf: de sobere hoes gaf geen enkele informatie over bezetting en gaf me de indruk dat dit kwaliteit ontbrak. Waar Jet bij Osbourne kosten noch moeite spaarde, was dat bij Moore wel anders. Ik heb 'm uiteindelijk niet aangeschaft, sterker nog, ten slotte pas via streaming gehoord.

Had ik 'm in 1984 alsnog gekocht, dan was ik hier heel blij van geworden: waarschijnlijk had ik dit toen met een 9 gewaardeerd. Alleen de cover van Don't Let Me Be Misunderstood zou me minder zijn bevallen. Verder vooral schitterend gitaarwerk en sterke hardrock van het soort waar ik in die jaren vooral voor ging. Geproduceerd door Chris Tsangarides, die in die jaren furore maakte als één van de weinigen die wél in staat was om heavy rock om te zetten in een stevige productie. Iets wat in die dagen bepaald niet meeviel!

Tegenwoordig hoor ik vooral de periode van begin jaren '80 terug in zowel composities als productie. Een knallend tijdsdocument met een gitarist die ondanks talloze tegenslagen onvermurwbaar werkte voor erkenning van zijn enorme talent. In 1981 was het in rijpe grond gevallen en zeker niet alleen bij mij! Nu word ik er lekker nostalgisch van...