Trivium - Vengeance Falls (2013)

Brave This Storm klinkt nog een beetje rustig, maar zeker wel aangenaam.
Maar dan komt Strife en wow!
Dit maakt hoge verwachtingen

Drie keer geluisterd en niet echt onder de indruk. Het is niet slecht, maar het is vooral meer van wat al gedaan is en blinkt nergens echt uit. Misschien moet het nog groeien, maar tot nog toe vind ik het het minste album van de heren.

Heel sterk album, al is het iets minder Trivium dan anders.
David Draiman van disturbed was producer van dit album en zijn invloed is wel te merken.

Iets minder "dark" en iets meer snelle gitaarrifs, ook wat minder grunt en iets meer cleane vocals. Of het daardoor slecht is? Nee zeker niet...

De eerste 3 nummers zijn wel echte killertracks... daarna volgen iets meer matige nummers maar dat word dan weer rechtgezet door tracks als Trough Blood and Dirt and Bone en Villainy Thrives.

Het album zal bij de Trivium fanbase mss wel wat groeitijd vragen, maar muziekaal is dit terug een meesterwerkje! Ook is het niet slecht voor een band als trivium om eens uit een ander vaatje te tappen, anders word alles nogal eenzijdig. 4 sterren!

De invloed van producent David Draiman is duidelijk te horen; veel zang- en melodielijnen doen sterk aan Disturbed denken, net als de vele hoekige gitaarriffs. Luister bijvoorbeeld maar eens naar Through Blood And Dirt And Bone. Het past gelukkig wel bij Trivium, al is het wel jammer dat de meeste songs midtempo zijn. Slechts sporadisch wordt het gaspedaal ingedrukt. Het songmateriaal is vrij consistent en er zijn geen missers. Daar tegenover staat dan weer dat er ook geen echte knallers op het album staan. Het is allemaal vooral degelijk. Op voorgaande platen nam de band toch wat meer risico. Het klinkt allemaal geweldig, mede door Draiman's prima produktie, maar ik mis toch wat afwisseling en spanning. Vengeance Falls laat een band horen die netjes in evenwicht is.

Er zitten leuke stukken in, maar globaal genomen ben ik toch wat teleurgesteld. Zeker de zang is niet echt waar ik op gehoopt had. Iets te veel clean naar mijn zin vooral omdat er zoveel mogelijkheden zijn om die extra punch in het nummer te leggen...

Doorslikken en op naar het volgende (hopelijk met een andere producer als het klopt dat die zoveel invloed had hier).

Het album leunt iets te veel op de rauwe zang van Matt Heafy en het geschreeuw is wat meer naar de achtergrond verdwenen. Nou vond ik juist de combinatie van beiden altijd erg fijn bij Trivium, dus voor mij was deze plaat wel even wennen. Het duurde ook een paar luisterbeurten voordat ik het album helemaal op prijs kon stellen.
Wel moet ik zeggen dat het oudere materiaal van Trivium me meer bevalt, maar neemt niet weg dat Vengeance Falls een prima plaat is, ondanks dat Heafy niet constant de aandacht vast weet te houden met zijn zang.
Hoogtepunten zijn; Strife, met zijn super intro en No Way To Heal, die misschien nog wel het meest op het oude werk leunt. Ook tegen het einde zitten enkele sterke tracks zoals Villainy Thrives en afsluiter Wake (The End Is Nigh)

Het intro van Strife lijkt wel heel erg op The Sentinel van Judas Priest...

Lekkere CD, die goed in het ouvre van Trivium past. Veel fijne nummers.

Vengeance Falls is voor mij lang een beetje het vergeten album van Trivium geweest, ik luisterde deze maar weinig. Ik wist wel al dat ik Strife een goed nummer vond, en een album geproduceerd door David Draiman interesseert mij eigenlijk ook wel. Met zijn productie kunnen ze goed meedoen in de zogenaamde loudness war, zeker als je het album erna gelijk na deze draait merk je heel goed het verschil in de productie van de instrumenten. Inmiddels kan ik ieder geval zeggen dat ook dit album wederom vol zit met een goed staaltje gitaarwerk, de drums klinken goed, nog wat minder screams en meer cleane vocalen. Strife, No Way to Heal, Villainy Thrives, en As I Am Exploding zijn mijn favorieten. Het is een aardig album, met dus zeker wat goede nummers, en geen slechte. Maar toch bekruipt het gevoel hier mij dat in tegenstelling tot In Waves, ik deze niet hoger waardeer dan Ascendancy. Is het dan toch dat er een verlangen ontstaat naar het nog wat meer harde werk nu ik zo de albums in een marathon afga? De wat betere balans maakt juist Shogun zo goed, dit raakt daar wellicht wat te ver vanaf.

1. Shogun
2. In Waves
3. Ascendancy
4. Vengeance Falls
5. The Crusade
6. Ember to Inferno