Trivium - Vengeance Falls (2013)

De invloed van producent David Draiman is duidelijk te horen; veel zang- en melodielijnen doen sterk aan Disturbed denken, net als de vele hoekige gitaarriffs. Luister bijvoorbeeld maar eens naar Through Blood And Dirt And Bone. Het past gelukkig wel bij Trivium, al is het wel jammer dat de meeste songs midtempo zijn. Slechts sporadisch wordt het gaspedaal ingedrukt. Het songmateriaal is vrij consistent en er zijn geen missers. Daar tegenover staat dan weer dat er ook geen echte knallers op het album staan. Het is allemaal vooral degelijk. Op voorgaande platen nam de band toch wat meer risico. Het klinkt allemaal geweldig, mede door Draiman's prima produktie, maar ik mis toch wat afwisseling en spanning. Vengeance Falls laat een band horen die netjes in evenwicht is.

Vengeance Falls is voor mij lang een beetje het vergeten album van Trivium geweest, ik luisterde deze maar weinig. Ik wist wel al dat ik Strife een goed nummer vond, en een album geproduceerd door David Draiman interesseert mij eigenlijk ook wel. Met zijn productie kunnen ze goed meedoen in de zogenaamde loudness war, zeker als je het album erna gelijk na deze draait merk je heel goed het verschil in de productie van de instrumenten. Inmiddels kan ik ieder geval zeggen dat ook dit album wederom vol zit met een goed staaltje gitaarwerk, de drums klinken goed, nog wat minder screams en meer cleane vocalen. Strife, No Way to Heal, Villainy Thrives, en As I Am Exploding zijn mijn favorieten. Het is een aardig album, met dus zeker wat goede nummers, en geen slechte. Maar toch bekruipt het gevoel hier mij dat in tegenstelling tot In Waves, ik deze niet hoger waardeer dan Ascendancy. Is het dan toch dat er een verlangen ontstaat naar het nog wat meer harde werk nu ik zo de albums in een marathon afga? De wat betere balans maakt juist Shogun zo goed, dit raakt daar wellicht wat te ver vanaf.

1. Shogun
2. In Waves
3. Ascendancy
4. Vengeance Falls
5. The Crusade
6. Ember to Inferno