Earth & Fire - Wild and Exciting (1999)

Valt mij nu pas op maar: Wat doet die hand daar? En is Jerney met die gast getrouwd ? Of is dat weer een ander ?

Nee, niet getrouwd, maar hij is wel sinds 1974 haar partner.

En die uiterste links en rechts zijn niet de geestelijke vaders van kabouter Plop.

Jammer, weer een illusie armer.

Ah....dus toch...ik dacht al zoiets.

Hij heeft zijn hand inderdaad gericht op een plek, maar wat wil je als je voorheen in een band speelde met de naam Focus.

Jerney is partner van Bert Ruiter. Die hand is van Hans Ziech!! Bert Ruiter zat ten tijde van deze foto nog niet in Earth & Fire.

En de muziek is verder ook goed!
Tenminste, ik hoop maar dat iedereen weet wat er wordt gespeeld....

Ja, over de muziek wordt niet eens gesproken. En daar ziiten me toch pareltjes tussen!!

De muziek is natuurlijk top hoewel de nrs. 11, 12 en 13 de mindere zijn. Die skip ik standaard.

Voor alle duidelijkheid:
        track 1 is een nooit op een officieel studioalbum verschenen single uit 1972 (#1 in de top-40);
        track 2 idem uit 1971 (#5);
        tracks 3-11 zijn alle nummers van het debuutalbum uit 1970 (in de juiste volgorde);
        tracks 12-13 komen van het vijfde E&F-album Gate to infinity uit 1977; en
        tracks 14-16 komen van het tweede E&F-album Song of the marching children uit 1971, waarbij track 14 de singleversie is (slechts #6 in de top-40, terwijl het eigenlijk 3 maanden op 1 had moeten staan).
        Een rare verzameling dus, maar voor mij een goede manier om het debutalbum (inclusief de eerste drie E&F-singles) èn twee essentiële (en briljante) "losse" singles in mijn collectie te hebben.

Ik denk dat je track 16 bedoeld. Verder helemaal eens met je stelling. Wat een top song is dat!

Klopt helemaal, echoes, foutje van mij, dank voor de correctie!

Ach, veel woorden over een lousy verzamelaar. Deze moet je hebben!

Zoals gezegd kun je deze Wild and exciting-CD ook zien als een uitgebreide versie van het debuutalbum in plaats van als een verzamelaar. En als je zoals ik E&F niet als een singlesgroep maar als een albumgroep (met uitstekende singles) beschouwt, zijn op jouw The golden years of pop music de vinylkant-lange suites van Song of the marching children en Atlantis met wel héél karige "excerpts" bedeeld, om nog maar te zwijgen van het feit dat de hele tweede helft gereserveerd is voor het niet-symfonische en voor mij dus minder interessante latere werk. Ik houd het gewoon bij de eerste vier albums integraal op CD.

Dat is het beste advies idd (maar dan liefst op vinyl).

Zelf volg ik Earth & Fire vanaf het begin en ik vind nog steeds dat de groep een groot gat heeft achter gelaten. Er is geen enkele band in Nederland op dit moment die aan hun niveau en diversiteit kan tippen naar mijn idee.

De eerste vier albums zijn inderdaad Grand Cru, met name To the World of the Future.

Maar ik zou toch 5-6-7- niet uit willen vlakken. Die stammen enigszins uit een ander muzikaal tijdsgewricht, wart soms ook zijn sporen heeft nagelaten op dit illustere oeuvre (Weekend) maar toch hebben ook deze drie albums ieder een 'eigenheid' waardoor ik ze toch alle drie nog heel regelmatig draai.

Gate To Infinity heeft echt pracht momenten, qua instrumentarium en koortjes, naast de mystiek op het conceptgedeelte (kant A) en 78th avenue vind ik nog steeds een briljante single.

Reality Fills Fantasy, heeft in mijn beleving een losse sfeer, meer jazzy invloeden en de titeltrack valt ook weer onder het handelskenmerk van E&F, een lang uitgesponnen titeltrack. Die zeker geen onvoldoende verdiende in die tijd.

Andromeda Girl, heeft voor mij persoonlijk wel een grote betekenis, tijdens die release zat ik een week in de nachtdienst waarbij ik het album toen veel op de koptelefoon hoorde. Plotseling stierf mijn vader op heel jonge leeftijd, waardoor ik dit album altijd verbind met die periode zonder dat het een connotatie daarmee heeft. De titeltrack vind ik nu nog steeds erg mooi.

De latere albums ontbeerden allemaal de lange titeltracks. Er staan op die nummers echt wel enkele goede nummers, maar de magie was weg.

Ik kan het goeddeels met je eens zijn, Roxy6, in ieder geval wat betreft Reality fills fantasy, want People come, people go draai ik toch ook nog wel regelmatig. (Ik neem aan dat je met de "lang uitgesponnen titeltrack" dát nummer van ruim 11 minuten bedoelt, want een nummer met dezelfde titel als het album staat er niet op.) Ik ga hun latere werk nog eens een kans geven.