Katatonia - Viva Emptiness (2003)

dit is toch zeker het luisteren waard voor opeth en anathema fans

Dit is absoluut het luisteren waard. Niet heel erg moeilijk in te komen en het is erg mooie muziek. Ook een apart thema, zeker voor deze band. Zitten ook een aantal leuke experimentjes tussen waar de band voorheen nog niet echt mee bezig was geweest.

Wat mij betrefd wel het hoogtepunt van Katatonia, geweldig hoe een band van redlijke extreme Black Metal, kan transformeren naar er diepgaande stoner achtige muziek.

Oude Katatonia was toch meer doom metal dan black metal, ik vind de oude Katatonia trouwens weinig aan, net als de oude anathema. Dit album vind ik dan wel heel erg goed, al moet ik het niet in een vrolijke bui luisteren. 3,5

Ben niet zo voor het nieuwere werk van Katatonia, vind het geen slecht album, maar geef mij toch maar Barve Murder Day en Discouraged Ones !

een 4.

Ik heb dit album toen zowat blind gekocht doordat het op ene hoop plaatsen de hemel in werd geprezen maar ik vind het niet zo goed eigenlijk. De instrumentatie is niet bijzonder maar wel erg gaaf moet ik zeggen hoewel het ruige wel volledig weg is in de muziek. Dit is nog net metal to noemen maar ok laat die zinloze discussie maar achterwege. Het grote probleem met deze cd vind ik de teksten. niet dat ik er heel erg veel van snap ofzo maar ze geven zo'n emo vibe off.

I trusted you you lied
It's all I hear a fucking lie
I don't give a shit it's over now
It's all I know you broke the vow

Gadver, klinkt zo vervelend. De zang is dan wel weer best aardig maar het klinkt zo naar en geeft een vreselijk vibe af. Ach, nog steeds 3,5 want muziekaal is het best in orde.

Nadat ik deze plaat al een hele tijd kende, heb ik hem laatst eens voor een tientje gekocht. Wat een heerlijk beklemmende sfeer heeft dit album toch! De toon wordt meteen gezet met de meesterlijke opener Ghost of the Sun. Wat daarna komt is niet altijd even hoogstaand - zo beginnen de teksten in de nummers 9, 10 én 11 alledrie met het woord "I", gevolgd door nog zeven lettergrepen die dan samen een zin vormen... gebrek aan inspiratie? - maar krijg ik gelukkig niet de neiging tot skippen.
Het beste moet dan nog komen: de fenomenale afsluiters Omerta en Inside the City of Glass. Twee nummers die je gewoon achter elkaar móet luisteren. HOE perfect kunnen een ballad en een instrumentaal nummer samen zijn!

Dit alles maakt vier en halve ster. En btw: ik ken niemand die zo'n lekkere 'r' heeft als Jonas Renske. He went too far the fucker

Ik zie nou overigens tot mijn spijt dat zowel ik als mijn voorganger een stuk tekst heeft gequote waarin gescholden wordt. Dit is NIET de algemene tendens op dit album, mocht iemand hier eventueel door worden afgeschrikt of zo

Prachtig album, maar ook erg depressief. Op sommige momenten lkker heavy (al valt dit denk ik niet meer onder metal, maar dat terzijde) en vaak ook erg ingetogen. Goed materiaal voor de winterdagen. Geweldige zanger ook, legt erg veel emotie in zijn stem en natuurlijk een heerlijke 'r' heeft die kerel. Heerlijke plaat!

Schitterend album van Katatonia, met Burn The Remembrance als persoonlijke favoriet. 4,5*

Nadat Last Fair Deal Gone Down mij steeds meer begint te bevallen heb ik deze ook maar eens aangeschaft en nu ik hun geluid inmiddels gewend ben vind ik deze meteen bij de eerste beluistering goed.

Dat stukje tekst hier geplaatst vind ik wel oké, geen vervelende vibe. Het is shit die happens en dan zeg je fuck of zoiets. Gewoon realistische vibe dus wat mij betreft.

Mooi melancholiek album. De stijl hangt een beetje tussen Anathema en Opeth in (Anathema is melancholieker en Opeth maakt langere nummers, heeft meer akoustische tussenstukken en heeft ook grunts), maar echt depressief zoals My Dying Bride wordt het nooit.

Er wordt veel gewisseld tussen heavy en meer ingetogen stukken binnen de nummers. Het album heeft een vrij "droge" productie, waardoor ik wel eens een beetje diepte in het geluidsbeeld mis.

Fraai artwork trouwens.

Bij toeval hoorde ik het nummer Evidence en ben zwaar onder de indruk. Als doorgewinterd Anathema fan vrees ik dat ik weer eens mijn portomonee moet inspecteren

Goh, ik had niet verwacht dat dit album nog zo zou groeien binnen korte tijd. Ik kende tot voor kort alleen The Great Cold Distance en Dead End Kings en toen ik dit album voor het eerst opzetten was het flink schrikken. Dit klinkt wel even anders! Meer pit en tempo in de nummers en zang met meer volume en kracht, maar toch sprak het me niet aan. Het had iets onbevangens en hoewel me dat meestal wel aanspreekt vond ik dat hier niet zo prettig klinken.

Na veel luisteren blijkt dit echter toch gewoon een typisch Katatonia-album te zijn en waardeer ik het veel beter. Ik begon steeds meer gelijkenissen te horen tussen dit album en hun nieuwe werk en (net as bij die twee andere albums) bleven de nummers maar groeien. Nummers van Katatonia zitten zelden simpel in elkaar en dus is het onmogelijk een nummer na een of twee keer luisteren al op waarde te kunnen schatten. Pas na veel luisteren geven de best verborgen geheimen zich bloot en dan blijkt Viva Emptiness helemaal niet zo simpel te zijn als ik aanvankelijk dacht.

Evidence en Will I Arrive zijn mijn favoriete nummers, maar Omerta (met de daaropvolgende instrumental) is ook erg mooi. Zo ingetogen kende ik deze band nog niet. De opener hoort ook tot mijn favorieten en verder staan er nog een hoop nummers op die 'gewoon' goed zijn. Alleen One Year from Now en (in mindere mate) Wealth spreken me niet aan, maar dat kan ik deze band vergeven.

Dit album heeft in Nederland recent best veel aandacht gehad. Eerst is het "De Klassieker" in de Aardschok en vervolgens speelt Katatonia het album op tour met Paradise Lost. Dat laatste bracht me ertoe dit nader te gaan beluisteren. Dead End Kings deed me niet zo heel veel. Dit is andere koek. De liedjes kloppen gewoon en ademen een mooie duistere sfeer uit. Het klinkt alsof The Cure metal is gaan maken. Een speciale vermelding is er voor Evidence!

Het album bestaat inmiddels tien jaar en is recent in een opgepoetste versie opnieuw verschenen. De bonustrack Wait Outside is een fijne toevoeging en het geluid van de plaat is helemaal opgepimpt. Ik had nooit zo door dat de produktie destijds een beetje brak was, maar deze nieuwe versie klinkt toch wel een flink stuk beter. Het geluid is voller en krachtiger, met veel meer detail. De songs staan in ieder geval nog steeds als een huis; dit blijft absoluut één van de beste albums van Katatonia.

De transformatie van Katatonia van een melancholische death/doom band (zoals nog op het fantastische Brave Murder Day te horen valt) naar de stijl die ik alleen maar kan bestempelen als "coma doom" begon al veel eerder, maar Viva Emptiness is het album waar de band het potentieel van hun "nieuwe" sound begon te realiseren. De combinatie van de zware gitaarriffs met Jonas Renkse's atypisch typische dromerige/spookachtige cleane zang is misschien wel een van de meest infectueuze sounds die binnen het genre te vinden is. Katatonia zijn meesters in het inzetten van geluiden - gaande van Renkse's rondspokende vocalen, de verpletterende gitaarsound tot de nostalgisch melancholische soundscapes. Deze Viva Emptiness is naar mijn mening een van de allerbeste albums van een topband.

Ik kan het met veel opmerkingen hier eens zijn. Mooi ook hoe de band zich ontwikkelt. Ik heb nu 3 albums en door de jaren heen wordt het steeds gelaagder, genuanceerder en gevoeliger.

Net in huis en ik ben nu al verslaafd aan dit album én aan deze 'nieuwe' Katatonia.

Nu ik wat vaker 'de grenzen' opzoek, ik ben geen metal liefhebber, progrock naast gothic/darkwave/post-punk verdraag ik echter uitstekend en omdat ik recentelijk deze toffe band in dit 'genre' heb ontdekt, pluk ik lekker nog een paar Katatonia platen uit de bakken.

Wat heb ik nu met een zogenaamde 'metal' band als deze, wat ik met de meeste andere metalbands niet heb? Ik heb de eerste twee Katatonia's beluisterd en deze albums zal ik dus niet snel in huis halen, ook al vanwege de 'zang'. Gelukkig voor mij wordt er nu 'mooi' gezongen, al moet je van een bepaald type zanger houden natuurlijk. Er moet een 'klik' zijn. Maar de zanger is voor mij dusdanig belangrijk, daar valt of staat een album (én een band) mee, ook al is de muziek en de sfeer verder prima in orde.

Dus geen gegrom, gebrul of gepiep, want dan trekt Alicia geheid de stekker eruit!

Sommige stukken zijn nog wel aan de stevige kant, maar dan vallen de 'rustige', sfeervolle en meer melodieuze passages/nummers ook des te meer op. Dan gaat Katatonia pas echt snaren raken zodat zij niet alleen op elektrische gitaren en trommels hoeven te beuken voor het effect.

Criminals behoort absoluut tot de favorieten, echter wat dit album betreft staan naar het einde toe de allerbeste nummers: Evidence, Omerta, Wait Outside, Inside the City of Glass...

Het folkachtige Omerta is zelfs mijn allergrootste favoriet. Schitterend!

En hop! Ook hier een halfje erbij.

En weer eraf. Zit ergens tussen 3,5 en 4*.

Dit is het eerste album van Katatonia waar ik enthousiast van wordt. Jonas zingt aanzienlijk beter dan op eerdere albums, de productie klinkt ook een stuk voller en de nummers kennen meer dynamiek.

Heerlijke sfeer en een paar van de beste nummers van Katatonia. Prima plaat.