Israel Nash Gripka - Israel Nash's Rain Plans (2013)

Daar heb ik zin in!

Ik kijk hier ook erg naar uit! Het nummer Rain Plans speeld hij vorig jaar een keer live en dat is mega!

Jahaaa, zin in!!!

Yepp..hier ook zin in. Zijn vorige album vond ik heel goed en live erg sterk. Ben heel benieuwd en misschien toch maar naar een optreden van hem in de Effenaar.

Israel heeft mij nog nooit teleurgesteld. Barn Doors and Concrete Floors behoort naar mijn smaak tot een van de beste platen in mijn collectie. Alle tour EP's en losse live nummers van hem zijn ook weer raak. Ik verwacht (na het horen van een aantal tracks van deze) dat deze plaat ook weer super gaat worden!

Staat inmiddels op de luisterplaat. Wát een plaat!

De beste plaat van 2013 !!!

Eerste luisterbeurt gehad en ik kan al concluderen dat er weer genoeg mooie nummers op staan, maar ik vind een aantal nummers ook (nog) wat gezapig en niet heel boeiend. Mansions bleef mij tot nog toe het meeste bij.

Terwijl mijn ene held in opleiding (Ryan Bingham) na een bliksemstart per album een beetje aan kwaliteit inlevert, verbetert Israel Nash Gripka zich juist per album. 2013 is nog niet voorbij, maar ik zie dit jaar ook niet snel meer iemand een beter album afleveren. Dit soort platen zijn van een zeldzame klasse.

Rain Plans is een heerlijk sombere cd. De pedal steel is veel prominenter aanwezig dan op Barn Doors en dat is één van mijn favoriete instrumenten. Het wordt hier ook veel sterker en sfeervoller ingezet dan voorheen. ‘Through the Door’ krijgt daardoor bijvoorbeeld echt iets extra’s. Er wordt soms haast op het niveau van Ben Keith gespeeld. Tegelijkertijd komt Gripka een beetje los van de erfenis van Neil Young en begint hij zijn eigen muzikale identiteit te vinden.

Als harmonyfreak bevalt het me ook uitstekend dat Gripka harmoniezang nu veel meer toepast in zijn muziek, zoals op ‘Just Like Water’. Ook als songwriter is hij enorm gegroeid. Gripka komt met sterkere, originelere akkoordenwisselingen en schema’s. ‘Myer Canyon’ opent bijvoorbeeld als rootsnummer met mandoline en eindigt als psychedelica met een ‘backwards gitaar’. Daarnaast staat hier in tegenstelling tot zijn vorige albums geen enkel opvulnummer meer op. Werkelijk álles is een schot in de roos.

Een logisch gevolg van deze creatieve ontwikkeling is dat Gripka minder rockt dan voorheen. Dat zou je niet verwachten, aangezien Gripka en zijn band zich live verleden jaar een beetje als een indierock festivalbandje begonnen te profileren. Gelukkig is het roots- en countrygehalte alleen maar toegenomen. Daar wordt tegenwoordig naar mijn mening vaak de mooiste muziek in gemaakt. Gripka kroont zich met Rain Plans tot de koning van deze stijl. En in tegenstelling tot onze Willem-Alexander heeft Israel Nash wél een baard, zoals een goed koning betaamt.

De prachtige productie geeft bovendien een warme, zweverige sound aan het geheel. Het klinkt heel erg open en dynamisch. Vooral de pedalsteel en de gruizige gitaren, die soms een beetje doen denken aan Billy Talbot Band - On the Road to Spearfish (2013), komen daardoor goed tot hun recht.

Met deze plaat heb ik ineens zin in de herfst gekregen.

Mooie recensie Stijn. Die van Billy Talbot begint hier ook te groeien. Deze gaat mij ook wel bevallen.

Jezusmina het nummer rainplans is werkelijk fantastisch. Zal hem zeker gaan draaien deze

Dan zal ik hem maar eens gauw gaan luisteren. Zijn vorige heb ik weleens gehoord, maar nooit echt goed beluisterd. Ik heb zelfs nog een gratis verkregen Barn Doors Springs Tour liggen, nog nooit beluisterd. Als dit album bevalt de rest ook maar eens beluisteren.

Echt de moeite waard

Vanaf het moment dat ik ervan hoorde verheugde ik mij er al op. Mijn verwachtingen waren hooggespannen. De vele positieve reacties de afgelopen weken, niet alleen hier, deden de verwachtingen alleen maar toenemen. Toen ik het titelnummer voor het eerst hoorde begon de eerste twijfel. Ik luisterde hem een paar keer en wist bijna zeker dat ik na het beluisteren van het hele album een stuk postiever zou zijn. Vanavond was het dan zover. Ik heb hem helemaal gehoord en ik vrees dat ik degene gaat zijn die de positieve stemming gaat lopen verzieken. Natuurlijk zijn het de eerste luisterbeurten en kan er nog veel gaan veranderen. Het titelnummer is echter na vanavond niet beter geworden, eenvoudig omdat de rest me ook zwaar tegenvalt. Voorbeeld is Just like water, wat klinkt dat ongeinspireerd. Het klinkt sowieso allemaal wat "zeikerig". Vergeef me het woord. Eigenlijk veer ik pas voor het eerst op bij de afsluiter. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik er voorlopig geen klap aan vind.

Wat mij zwaar tegenvalt is. dat zo'n ervaren luisteraar als jij Henk, al zo gauw een beoordeling plakt op een album. Gelukkig geef je wel aan, dat die mening nog kan veranderen. Jammer dat een aantal mensen hier te snel een oordeel vellen over een bepaald album, zonder eerst een fiks aantal keren goed te luisteren. Voor de goede orde, zelf heb ik album nog niet gehoord.

Beste Lura. Weet je wat me tegenvalt van een muziekkenner zoals jij? Jij vraagt dat alleen maar als mensen een onvoldoende geven. Als iemand 5 sterren geeft aan een plaat die nog geen half jaar uit is dan vraag je nooit: "Dus jij vindt dit nu al een van de beste platen ooit gemaakt, hoe vaak heb je al geluisterd". Logisch want bijna de helft van jouw stemmen is 5. Lura, ik waardeer jou enorm met je muziekkennis en check regelmatig tips. dankzij jou had ik Malcolm Holcombe en de laatste James Cotton nooit gehoord misschien. Die waardeerde ik na 2 luisterbeurten al zeer hoog. Toen vroeg je niks. Waarom niet? Ook bij Gripka's vorige album vroeg jij niet waarom ik daar 4,5 sterren voor gaf. Niet echt consequent vind ik.

Zoals ik al zei ging ik met hoge verwachtingen deze plaat beluisteren en hij speelt nu alweer een poosje en het is nog niet veel beter geworden helaas. Het is net of er wat vanuit de verte wordt geroepen de hele tijd. De sound is niet eens zo beroerd en het pleit voor Gripka dat hij van het oude pad af durft te wijken. Maar tegelijk leunt hij wel heel erg op Neil Young en diens sound. Dat is tegelijk ook een sound die me vaak wat zwaar valt.

Lura, ik vind het juist leuk om te zien hoe een plaat zich bij diverse mensen ontwikkelt. Misschien is dit album over een poosje wel veel meer waard dan ik nu laat zien. Southeastern van Isbell ging van een magere 3 naar een welverdiende 4. Love and Theft van Bob Dylan ooit van een 2,5 naar een 5, tegenwoordig een 4,5. Modern Times van diezelfde Dylan vond ik ooit te beroerd om naar te luisteren. Een topper in zijn oeuvre. Ik vind dat soort dingen toch een stuk interessanter om mee te maken dan dat er bij de helft van releases van dit jaar 5 sterren opgeplakt wordt.

De opmerking dat mensen te snel een oordeel geven heb ik al veel vaker geplaatst, Hendrik. Je geeft zelf al aan dat het waarschijnlijk een voorlopig oordeel is. Maar het is wel een negatief oordeel, wat mensen niet uitnodigt om te gaan luisteren. Zelf ben ik meer van de opbouwende kritiek.
Nog even over je cynische opmerking over mijn 5 sterrenbeoordelingen. Ik stem alleen maar op albums, die ik de moeite waard vind, en niet op, in mijn ogen, middelmatige albums. Maar mijn beoordelingen zijn altijd gebaseerd op intensief en vaak luisteren. Voor mij zijn de belangrijkste criteria, intrigeert het me, krijg ik er kippenvel van en draai ik het vaak. Bovendien geef ik ook wel 5 sterren ondanks dat er weleens een minder nummer opstaat. Er zijn hier mensen die net als Pitchfork tot in tienden een beoordeling geven. Ik ga gelukkig anders te werk.

Ja zo zie ik het dus helemaal niet. Ik ben tot nu toe de enige die een minder oordeel geeft. Het is wel vreemd als je van de 13 stemmen je juist laat ontmoedigen door die ene die 2,5 geeft. Ik kijk regelmatig naar stemgemiddelden. Maar mensen die bovenmatig vaak 5 sterren geven kan ik niet serieus nemen, ja sorry, maar dan weet ik nog niks. 5 sterren geef ik hooguit een paar keer per jaar. Ook bij mij staat er wel eens een minder nummer op een 5 sterren album. Maar een beetje kritisch mag wel. Ik heb een gemiddelde van 3,85 zag ik net. Dan ben ik toch niet zo'n azijnzeikerd? Maar boven alles geldt: bepaal het lekker zelf. En dan kan ik wel zeggen: Roep me niet telkens ter verantwoording, maar goed, ook dat mag je zelf bepalen. Maar dan antwoord ik wel op mijn manier en wees dan ook niet geirriteerd.

Dit album draait maar door ondertussen op mijn hoofdtelefoon. Het is een plaatje dat voortkabbelt en na verloop van tijd irriteert het sfeertje dat elk nummer terugkomt een beetje. De nummers hebben vrijwel nergens een kop, maar wel een hele lange staart. Ik ben wat meer van de directheid in de roots.

Regelmatig plaats ik een berichtje bij een minder bekend album, dus daar kun je al wat wijzer van worden. Aangezien ik de hele dag tijd heb en ook daadwerkelijk bijna de hele dag naar muziek luister, hoor ik meer dan waarschijnlijk meer verschillende albums dan jij. Misschien verklaart dat mijn hogere aantal 5-sterrenbeoordelingen. Nu stop ik ermee, want dit wordt teveel off-topic.

Rexanimarum is trouwens hetzelfde nummer als Jimmy Brown van de vorige ongetitelde EP. En ook hier het mooiste nummer van het album.

Komop mannen! Niet bij deze fantastische plaat van Israel Nash Gripka

De plaat klinkt eigenlijk heel eigen, de hints naar Neil Young zijn er, maar zeker niet letterlijk. Het is even doorgronden, geef ik toe, want de productie is wat uitdagend.
Zet hem eens op de koptelefoon op en er zal een wereld voor je open gaan. De vocalen zijn dat ook beter 'te horen'. De productie is vooral erg organisch.

Maar maak je niet druk, Hendrik draait wel bij en geeft binnen no-time 4 sterren! En ook hij zal van deze plaat genieten


Ik dacht die harteschreeuw 'Jimmy Brown' al te herkennen, daarvan dus...

Ik heb als contrast even the Southern Rock Opera van de Drive-By Truckers opgezet. Dat was wel even een bevrijding kan ik je melden. Ik merkte na de 4e beluistering dat het wel een beetje verstikkend aan het worden was. Ik hou me maar vast aan het laatste nummer dat ook ik verreweg het beste vind. Ik zou best wel bij kunnen gaan draaien. Ik ben alleen bang dat dit album een paar elementen bevat waar ik wel eens moeilijk vanaf zou kunnen komen. De zang ligt erg ver weg, het tempo is vrijwel het gehele album hetzelfde. Nou hoeft eenzijdig niet altijd negatief te zijn, maar toch. Dan het licht psychedelische karakter dat me matig bevalt en dan nog die eindeloze "staarten" aan de songs. Het is me niet direct genoeg. Zijn vorige album was veel directer en dwingender. Dit is veel zwevender, daar heb ik moeite mee. Het titelnummer heb ik ook in een kalere versie voorbij zien komen en dat was dus wel hartstikke goed. Nash behoort tot de nieuwe lichting singer songwriters waar ik heel veel van verwacht, samen met Bingham en Fullbright. Nadat Bingham ook niet geheel overtuigde vorig jaar, is dit wederom een teleurstelling. En daar baal ik van. Ik geef geen onvoldoende om lekker af te wijken. De eerstvolgende keer dat Gripka in de provincie komt ben ik er zeker bij.

Natuurlijk! Ik vraag me al dagen af waarom dat nummer me zo bekend voorkomt

Zojuist voor de eerste keer beluisterd en er gaan nog vele keren volgen, dat is wel duidelijk. Het album bevalt me direct.

Vandaag twee maal beluisterd, en op grond van wat ik tot nu toe heb gehoord, denk ik dat het inderdaad wel eens één van de betere albums van 2013 in het genre rootsrock/americana) zou kunnen zijn. Dat ligt hem dan vooral aan de erg goede liedjes, dat hoor je meteen, en ook het licht psychedelische karakter van het album vind ik sympathiek. Het blijft uiteraard een beetje subjectief oordeel, zo na twee luisterbeurten, maar als je een beetje geoefend luisteraar bent, hoor je dat soms onmiddellijk. Hoewel het me ook wel eens overkomt, dat ik het na een jaar nog niet weet...
Overigens, wat betreft het toekennen van te hoge punten (waaraan ik mezelf ook wel een beetje "schuldig" maak) kan ik alleen maar zeggen dat dit uit enthousiasme en bewondering gebeurt
Al luister je op kritische wijze, heel veel albums zijn imo de volle mep waard. Met een boekhoudersmentaliteit naar muziek luisteren is wat mij betreft, uit den boze. Ik wacht overigens met een definitief waarderingscijfer tot ik nog een paar keer geluisterd heb.

Ik moet zeggen dat ik mij meer aansluit bij Hendrik, dan bij "de rest". Het gevoel dat bij mij overheerst als ik naar dit album luister is dat ik het allemaal al eens eerder gehoord heb, maar dan beter (jawel, op Barn Doors). Sommige nummers lijken zelfs bijna 1 op 1 op nummers van hun tweede album, alleen dan met een kleine twist. Tot nog toe ben ik dus ook nog niet overtuigd.

Welke nummers dan?

Rexanimarum deed mij bijvoorbeeld wel héél erg denken aan Baltimore. Ik had nog meer flarden waarin ik echt dingen hoorde van het vorige album. Dat hoeft niet per se een ramp te zijn, maar écht als een nieuw album voelt het daardoor voor mij niet echt aan.

Ik vind dat toch wel meevallen. Als ik echt ga zoeken hoor ik wel een overeenkomst met 'Baltimore', maar dit was anders nooit in me opgekomen. Alleen de pedal steel maakt het al een compleet ander album dan Barn Doors. De instrumentatie is sowieso rijker en veelzijdiger dan voorheen. Je hoort bijv. ook een 12-string nu.

Vergelijk maar wat nummers van Neil Young door zijn carriere heen
Op de nieuwe Blitzen Trapper staan ook allemaal dingen die we al hebben gehoord... wees blij dat de artiest vooral als zichzelf klinkt...