Toad the Wet Sprocket - New Constellation (2013)

“New Constellation” is het comeback/reünie album van Toad the Wet Sprocket dat 16 jaar na het vorige studioalbum verschijnt (“Coil” 1997). Na de tour van dat album besloten de high school vrienden, tot mijn ongenoegen, dat het na 12 jaar samen muziek maken tijd was om ieders eigen weg te gaan.

Belangrijkste songschrijver en leadzanger Glen Phillips begon een solo-carriere (met wat meer akoestisch gerichte nummers). Todd Nichols en Dean Dinning startte de rockband Lapdog.
Maar het bloed kroop waar het niet gaan kon en na enkele reünie-tours samen en het in 2011 verschenen album ‘All You Want’ met oude nummers opnieuw opgenomen is er dan nu een volwaardig nieuw studioalbum. En wat voor een!

De tijd lijkt stil gestaan te hebben als de eerste klanken van het titelnummer door mijn speakers klinken. Het nummer had zo op “Coil” kunnen staan. En het volgende nummer (‘California Wasted’) is een typische aanstekelijke Toad popsong met mooie samenzang in de lijn van hun geweldige album “Dulcinea”.

Dan komt mijn favoriete nummer van deze plaat, en absoluut een van de beste songs die de band ooit maakte. ‘The Moment’ is een pakkende track over keuzes maken in je leven met geweldige vocalen. De eerste keer dat het refrein wordt ingezet (0:28) is kippenvel. Ook de tekst is erg sterk met o.a. deze regel: “There is nothing but the moment, don’t you waste it on regret”.

Het eerste rustpunt komt met ‘Rare Bird’, al komt het nummer in het tweede deel gelukkig wat meer los.
‘I’ll Bet On You’ is muzikaal een remake van het nummer ‘See You Again’ van Lapdog’s debuutplaat "Near Tonight", maar dan met een compleet nieuwe tekst.

‘Golden Age’ is een akoestisch nummer rondom gitaar en piano zoals er met name op ‘Dulcinea’ ook enkele staan.
‘Get What You Want’ en ‘Is There Anyone Out There’ pakken de poprock kant van de band weer op en voor het eerst hoor ik het vergelijk met een band als Matchbox Twenty.

Bij de laatste 3 nummers van de basisversie gaat het tempo weer wat omlaag. ‘Life Is Beautiful’ en ‘The Eye’ zijn prima ballads maar geen uitschieters voor mij. Afsluiter ‘Enough’ is een wat zwaarder aangezet nummer en bevat een orkest, mooi.

Ook de bonustracks zijn sterk. ‘Friendly Fire’ is zo’n typisch Toad midtempo nummer en ‘Last to Fall’ een sterke akoestische track.
Het album sluit af met twee toppers waarvan ik niet goed begrijp waarom deze niet op de gewone versie staan. ‘Finally Fading’ had ik het liefst gezien als opener van het album en behoort tot de betere tracks van de plaat.

Als geheel ben ik erg blij dat deze (helaas te onbekende) band een doorstart heeft gemaakt die ze bezegelen met een sterke 4* plaat!

Eind jaren '90, na het uitstekende album Coil, viel het doek voor deze band met één van de meest onwaarschijnlijke namen in de pophistorie. Toch bleef men min of meer aktief op de achtergrond en nu is er dan een heus comeback-album. Aan het geluid is weinig gesleuteld; de band klinkt onmiskenbaar als zichzelf. Het album luistert prettig genoeg weg maar het songmateriaal behoort grotendeels niet tot het beste dat men ooit schreef, met als uitzondering het prachtige The Moment, dat zich direct ontpopt als onverwoestbare klassieker. Met die ene song bewijst Toad in ieder geval op overtuigende wijze nog steeds bestaansrecht te hebben.

Niet zon goed album. The moment is heel sterk, maar verder leidt dit album een beetje aan het bekende syndroom van deze band, de meeste songs zijn gewoon niet zo heel sterk. En dat is jammer, want ze kunnen het wel hebben ze bewezen met prachtige tracks als Walk on the ocean. De conclusie moet dan helaas ook zijn dat dat incidenten zijn. Jammer. 2,5 ster