Metal Church - The Dark (1986)

Getuige het gemiddelde van dit album, momenteel 3,89, kun je moeilijk zeggen dat het een slecht album is, alleen dat overweldigende van hun magisch debuutalbum twee jaren eerder is weg. Leg je de nummers van beide albums naast elkaar, dan weet je waar het gros van de winnaars vandaan zal komen. Dat is jammer maar dat is zo.

Een voorbeeld hiervan is Start the Fire dat mij maar gewoontjes aandoet. Het geluid van deze plaat bevalt me minder dan de vorige luisterbeurt, als voorbeeld haal ik het drumwerk van de fantastische Kirk Arrington aan, dat niet goed uit de verf komt. Kort en bondig, ik had de gitaren iets meer op de voorgrond verwacht, nu hoor ik te goed die haast onnatuurlijke snaredrum. Nochtans is producer Mark Dodson toch geen kleine naam? Ook vind ik dat het gaspedaal minder diep wordt ingetrapt want het is toch aardig lang wachten op het eerste snelle nummer. Bij Psycho roep ik “eindelijk een rappe”, daar hoor ik de Metal Church van het debuutalbum terug. Line of Death roept hetzelfde gevoel op dankzij de breaks en de solo's. Western Alliance is een prachtige afsluiter.

Is het debuutalbum zo goed dat deze opvolger geen schijn van kans had om daar boven te gaan? Deed Metal Church te veel zijn best om zeker geen kopie van hun eersteling te maken? Volmondig zeg ik “Ja!”. Te hoge verwachtingen worden helaas nooit ingelost, in het echte leven is dat ook zo. Wat had kunnen zijn...

De originaliteitsprijs zal ik niet winnen met mijn mening over The Dark, maar na Metal Church’ overdonderende debuutplaat is dit toch wat een teleurstelling.

Met Ton of Bricks en Start the Fire schiet dit album heel aardig uit de startblokken, maar daarna blijft het tot Burial At Sea toch slingeren tussen enerzijds zwak material zoals Over My Dead Body en Psycho en anderzijds nummers die net een kleine voldoende waard zijn, zoals bijvoorbeeld Watch the Children Pray. Met Burial At Sea en Western Alliance wordt het album waardig afgesloten, maar die nummers komen te laat om een overtuigende indruk achter te laten.
Behalve het songmateriaal heb ik ook het idee dat het album lijdt onder de te verzorgde ‘80s productie. Waar Metal Church venijnig klonk, komt The Dark dankzij de galmende drums vooral log over. Alsof de angel uit de muziek is gehaald.

Na het geweldige debuutalbum zie ik eigenlijk niet veel redenen om deze tweede worp van Metal Church te beluisteren (laat staan het ‘comebackalbum’ Masterpeace overigens...). Slecht is het niet, maar het voegt zo weinig toe.

3.0*