0
Maartenn (crew)
geplaatst: 15 februari 2016, 10:54 uur
Kwestie van prioriteiten stellen, zou ik zeggen.
Ik zou deze niet heel hoog op je prioriteitenlijstje zetten. Weliswaar een supergroep met stuk voor stuk geweldige artiesten, maar de sound wordt voor mij grotendeels verpest door de jaren '80 lick die over de drums heen zit. Dat is jammer, want dat een ongedubde Bozzio geweldig klinkt bewijzen al zijn jaren bij Zappa wel.
3.5*
0
geplaatst: 16 april 2017, 21:31 uur
Vandaag overleed Allan Holdsworth, eind januari John Wetton.
Vorig jaar tipte iemand mij het prachtige Rendezvous 6:02, wat ik al herkende van vroeger, maar nooit kon plaatsen wie de uitvoerende artiest was.
Het overlijden van Wetton hoorde ik op Radio 2, nadat ik in de auto voluit Rendezvous 6:02 voorbij kwam, en eigenlijk wel behoorlijk uit mijn dak ging, volgde vervolgens dit trieste bericht.
Dit album staat nog steeds niet op Spotify, en ondanks ik er wel naar op zoek ben gegaan, ben ik hem nergens tegen gekomen.
Nu toch maar eens luisteren naar wat ik heb gemist.
Het titelnummer is mij te chaotisch, en laat mij een kakofonie aan stijlen horen, waar ik mij niet helemaal in kan vinden.
Bij Rendezvous 6:02 is de balans er voor mij dus wel; heerlijk die treurnis van John Wetton in zijn zang, en nu weet ik weer waar mij deze muziek blijkbaar aan deed denken; Kayak!
Prachtige opbouw, waar het beginstuk later weer terug komt, hierdoor lijkt het een eindeloos nummer.
The Only Thing She Needs begint met een drumsolo die je eerder live verwacht, vervolgens valt de keyboard niet zo lekker in, wat mij bij het titelnummer ook al stoorde; jammer want de drum, bas en gitaar zijn wel erg lekker; zonder zou het voor mij pakkender klinken, maar ik ben ook totaal niet thuis in jazzrock; of valt dit toch ook nog onder progressieve rock?
Het enige minpunt van dit lange nummer, want verder verveelt hij mij geen moment.
Caesar's Palace Blues begint voor mijn gevoel wat Pink Floyd achtig, met een grotere rol voor de drums; de overgang naar het meer rockende gedeelte vind ik minder, maar de wat hogere zang is weer zo overtuigend.
Nothing to Lose heeft een nette single lengte, maar heeft als single zijnde weinig gedaan; onterecht!
Afsluiter Carrying No Cross is sfeervol, maar ook hier komen de keyboards en drum te hard binnen, misschien komt het door de YouTube versie; als dat niet het geval is, dan staat de productie mij niet zo aan. Het piano gedeelte halverwege vind ik ook niet mooi, maar het rockende gedeelte wat hierop volgt weer wel.
Ik denk dat Danger Money als album zijnde voor mij net te ontoegankelijk is, al hoor ik de kwaliteit er wel in terug, waarschijnlijk had ik gehoopt dat het meer in het verlengde van Rendezvous 6:02 zou liggen, wat dus niet het geval is.
Vorig jaar tipte iemand mij het prachtige Rendezvous 6:02, wat ik al herkende van vroeger, maar nooit kon plaatsen wie de uitvoerende artiest was.
Het overlijden van Wetton hoorde ik op Radio 2, nadat ik in de auto voluit Rendezvous 6:02 voorbij kwam, en eigenlijk wel behoorlijk uit mijn dak ging, volgde vervolgens dit trieste bericht.
Dit album staat nog steeds niet op Spotify, en ondanks ik er wel naar op zoek ben gegaan, ben ik hem nergens tegen gekomen.
Nu toch maar eens luisteren naar wat ik heb gemist.
Het titelnummer is mij te chaotisch, en laat mij een kakofonie aan stijlen horen, waar ik mij niet helemaal in kan vinden.
Bij Rendezvous 6:02 is de balans er voor mij dus wel; heerlijk die treurnis van John Wetton in zijn zang, en nu weet ik weer waar mij deze muziek blijkbaar aan deed denken; Kayak!
Prachtige opbouw, waar het beginstuk later weer terug komt, hierdoor lijkt het een eindeloos nummer.
The Only Thing She Needs begint met een drumsolo die je eerder live verwacht, vervolgens valt de keyboard niet zo lekker in, wat mij bij het titelnummer ook al stoorde; jammer want de drum, bas en gitaar zijn wel erg lekker; zonder zou het voor mij pakkender klinken, maar ik ben ook totaal niet thuis in jazzrock; of valt dit toch ook nog onder progressieve rock?
Het enige minpunt van dit lange nummer, want verder verveelt hij mij geen moment.
Caesar's Palace Blues begint voor mijn gevoel wat Pink Floyd achtig, met een grotere rol voor de drums; de overgang naar het meer rockende gedeelte vind ik minder, maar de wat hogere zang is weer zo overtuigend.
Nothing to Lose heeft een nette single lengte, maar heeft als single zijnde weinig gedaan; onterecht!
Afsluiter Carrying No Cross is sfeervol, maar ook hier komen de keyboards en drum te hard binnen, misschien komt het door de YouTube versie; als dat niet het geval is, dan staat de productie mij niet zo aan. Het piano gedeelte halverwege vind ik ook niet mooi, maar het rockende gedeelte wat hierop volgt weer wel.
Ik denk dat Danger Money als album zijnde voor mij net te ontoegankelijk is, al hoor ik de kwaliteit er wel in terug, waarschijnlijk had ik gehoopt dat het meer in het verlengde van Rendezvous 6:02 zou liggen, wat dus niet het geval is.
1
geplaatst: 4 augustus 2023, 18:06 uur
U.K. heb ik leren kennen via de live album Night After Night geleend van de platenbieb. Progrock was halverwege de eighties helemaal mijn ding dus dit album was echt genieten. Danger Money kocht ik op lp in 1996, inmiddels ook op cd. Aanvankelijk was ik niet erg onder de indruk. Op Danger Money zijn bassist/zanger John Wetton en toetsenman/violist extraordinaire Eddie Jobson in gezelschap van drummer Terry Bozzio. Gitarist Allan Holdsworth en drummer Bill Bruford wilden niet meegaan in de nieuwe koers. De jazzprogrock van het (overigens geweldige) debuut is wat toegankelijker geworden getuige de hitje Rendezvous 6:02. Carrying No Cross is qua opbouw en muzikaliteit van zo'n onbeschrijfelijke schoonheid dat ik Danger Money de volle mep sterren geef. Iedereen speelt goed maar wat wonderkind Eddie Jobson hier laat horen is echt fenomenaal. Avontuur en virtuositeit gekoppeld aan prachtige songs. Danger Money is een absolute must have voor iedere (prog) liefhebber. Dit album schurkt heel dicht tegen mijn favoriete top 10 aan.
1
geplaatst: 24 januari 2025, 09:51 uur
Wanneer heb ik deze plaat voor het laatst gedraaid? Echt geen idee. Tot gisteren en vandaag. Waarom? Geen idee. Hij beviel wel direct en ik vond hem ook beter dan destijds. Ook ik vond de eerste plaat altijd beter, maar hoor op Danger Money direct de enorme muzikaliteit. Misschien hier en daar too much of a good thing, maar dat stoort me totaal niet. Terry Bozzio drumt geweldig en is een waardige opvolger van Bill Bruford. Aan deze vervanging zal de Zappa link tussen Jobson en Bozzio de oorzaak van zijn.
Alle nummers hadden wel een haakje in mijn brein, maar 'Nothing To Lose' knalde er toch het meeste uit qua herinnering. Misschien omdat het nummer op de radio gedraaid is destijds? Het klinkt als een hit in mijn oren, dat het niet werd. De hit is natuurlijk 'Rendez Vous'. Dat zal rond het begin van mijn diensttijd geweest zijn. Een zeer bijzondere hit terugkijkend op 1979 en de muziek zelf, maar het blijft een mooi, zeer filmisch nummer.
Danger Money is toch wel een album dat ik nog eens uit de kast ga trekken na deze hernieuwde kennismaking.
Alle nummers hadden wel een haakje in mijn brein, maar 'Nothing To Lose' knalde er toch het meeste uit qua herinnering. Misschien omdat het nummer op de radio gedraaid is destijds? Het klinkt als een hit in mijn oren, dat het niet werd. De hit is natuurlijk 'Rendez Vous'. Dat zal rond het begin van mijn diensttijd geweest zijn. Een zeer bijzondere hit terugkijkend op 1979 en de muziek zelf, maar het blijft een mooi, zeer filmisch nummer.
Danger Money is toch wel een album dat ik nog eens uit de kast ga trekken na deze hernieuwde kennismaking.
* denotes required fields.