UK - Danger Money (1979)

Heeft 3 topplaten afgeleverd waarvan 2 met Alan Holdworth
One of a Kind vind ik de beste

Ok, thanx. Zitten die een beetje in de sfeer van Uk ? Ik kan me zo voorstellen dat deze wat meer jazz georienteerd zijn.

Rendez vous 6.02 is uitstekend.
Nothing to lose vind ik ook mooi.
De rest is minder mijn ding, maar toch kan ik het wel smaken.

Hé Bikkel heb je inmiddels al beluisterd? Feels good to me en One of a Kind zijn topproducten!! ook toetsenman Dave Stewart is hier goed op z'n post en dominerend

Staat nog op het verlanglijstje. Ik wou dat ik wat meer tijd had

Ook dit album vind ik echt heel erg goed. Ik leerde overigens deze groep kennen via de radio, via het nummer Rendezvous 6:02. Daar was ik meteen weg van, en heb toen op een bepaald moment deze lp aangeschaft. En hij is heel erg goed. Weliswaar wat minder gewaagd dan hun debuut (U.K.), maar echt nog heel erg goed.

Ik ga bij dit album een volle ster omhoog. Ja, de jazz-fusion invloeden zijn een stuk minder sterk aanwezig, maar als melodieus symfo album zijn er maar weinig albums die het beter doen. Carrying no cross is echt een episch stukje prog die ELP toch mooi in hun hempje doet staan. Evenveel techniek, maar dubbel zo aangrijpend.

Heerlijke old-school symfoplaat, die toch behoorlijk toegankelijk is, met geweldig drumwerk, en lekker gierende toetsen en elektrische viool.
En hits!
Het onwaarschijnlijk mooie Rendez-Vous 6:02 haalde nummer 24 in juli 1979.
En het bijzonder toegankelijke en meezingbare Nothing To Lose had een Top 10 notering verdiend (de laatste hit met vioolsolo was volgens mij Coz I Luv You van Slade), maar kreeg dit natuurlijk niet.
Danger Money is een mooie opener met genoeg afwisseling en Carrying No Cross is een heerlijk lang epos waar ik niet stil bij kan blijven zitten.
En hetzelfde heb ik met Caesar's Palace Blues, wat je met een beetje goede wil ook nog wel bij kunt meezingen.
The Only Thing She Needs is ook al zo'n geweldig stuk muziek en hierop ga ik ook nog steeds wel een stukje uit mijn pan.
Dus alle nummers genoemd en geen slechte erbij.
Zal die eerste ook weer eens naar onderen halen.

Dik 4 sterren voor deze LP op Polydor met hier en daar een heel klein kraakje (maar ja, deze Franse persing kreeg dan ook iets te laat z'n geplastificeerd binnenhoesje).

Ter kennisgeving: vier albums van U.K. zijn onlangs (2014) door Universal Japan in een heel goede mastering uitgebracht op zowel reguliere SHM-cd, platinum SHM-cd als op SHM-SACD. Nu geloof ik niet zo in SHM-kwaliteiten, de mastering van albums, zoals 'Danger Money', is niettemin eindelijk eens goed gedaan. Voor fans met oren.

Een der mooiste keyboard solo's binnen de prog rock die er bestaan op Rendezvous !!

Kwestie van prioriteiten stellen, zou ik zeggen.

Ik zou deze niet heel hoog op je prioriteitenlijstje zetten. Weliswaar een supergroep met stuk voor stuk geweldige artiesten, maar de sound wordt voor mij grotendeels verpest door de jaren '80 lick die over de drums heen zit. Dat is jammer, want dat een ongedubde Bozzio geweldig klinkt bewijzen al zijn jaren bij Zappa wel.

3.5*

Rendezvous 6:02 en Nothing to Lose zijn beslist fraaie nummers, maar de langere stukken weten mijn aandacht door de wat mechanische overkill minder te vangen.
Grote jongens in deze superformatie, min of meer een voortzetting van King Crimson.
Ik heb begrepen dat de band, na een reünie in 2011 met Wetton en Jobson, nog steeds wel eens optreedt.

Ik draai deze veel minder dan het debuut.
De sound is gewoon wat unieker op die plaat.
Hier wordt alles volgespeeld door Jobson, terwijl het met Holsworth op gitaar een geweldige wisselwerking had op de 1e UK.
Goeie plaat deze, maar aangaande het mechanische wat je noemt ben ik het ook met je eens.

Wat een kabaal

Valt nog wel mee, eigenlijk. Het gaat me vooral om de elektrische viool in track 3 en 4 die me op de zenuwen werkt. En dat kan toch niet de bedoeling zijn ...

Hij gaat wel tot het gaatje die Eddie.
Wel een uitmuttend muzikant trouwens.
Deed bij Roxy Music ook waanzinnige dingen.
Zijn vioolsolo in Out Of The Blue is echt weergaloos.

Groot talent ja, die Eddie Jobson. Was nog heel jong in de jaren met Roxy Music. Nog geen 20.

Een gewilde jonge snaak inderdaad.
Was overigens ook nog kort betrokken bij Yes tijdens het album 90125 ( 1983) maar dat was erg kort.
Is uiteindelijk zijn eigen koers gaan varen en zocht het duidelijk niet in de commercie.

doing commercials was actually the first time in my career I ever made any money (laughing)! So obviously that was an added bonus you know. Not only did I have a new creative outlet when the record companies, and the general public to a degree, weren’t interested in my kind of music anymore, but I got the chance to work with some very creative directors. It gave me a chance to be flown to Paris for example to record spots over there, or to Los Angeles to work with African singers, so I was getting to do a lot of interesting things musically and getting paid handsomely for it, and also winning awards. So the recognition for my work was there too as well as the financial rewards.

bron

Die Eddie toch!

Plaat is in 1979 uitgebracht... Niks mis mee met de drumsound van de jaren '70!

Vandaag overleed Allan Holdsworth, eind januari John Wetton.
Vorig jaar tipte iemand mij het prachtige Rendezvous 6:02, wat ik al herkende van vroeger, maar nooit kon plaatsen wie de uitvoerende artiest was.
Het overlijden van Wetton hoorde ik op Radio 2, nadat ik in de auto voluit Rendezvous 6:02 voorbij kwam, en eigenlijk wel behoorlijk uit mijn dak ging, volgde vervolgens dit trieste bericht.
Dit album staat nog steeds niet op Spotify, en ondanks ik er wel naar op zoek ben gegaan, ben ik hem nergens tegen gekomen.
Nu toch maar eens luisteren naar wat ik heb gemist.
Het titelnummer is mij te chaotisch, en laat mij een kakofonie aan stijlen horen, waar ik mij niet helemaal in kan vinden.
Bij Rendezvous 6:02 is de balans er voor mij dus wel; heerlijk die treurnis van John Wetton in zijn zang, en nu weet ik weer waar mij deze muziek blijkbaar aan deed denken; Kayak!
Prachtige opbouw, waar het beginstuk later weer terug komt, hierdoor lijkt het een eindeloos nummer.
The Only Thing She Needs begint met een drumsolo die je eerder live verwacht, vervolgens valt de keyboard niet zo lekker in, wat mij bij het titelnummer ook al stoorde; jammer want de drum, bas en gitaar zijn wel erg lekker; zonder zou het voor mij pakkender klinken, maar ik ben ook totaal niet thuis in jazzrock; of valt dit toch ook nog onder progressieve rock?
Het enige minpunt van dit lange nummer, want verder verveelt hij mij geen moment.
Caesar's Palace Blues begint voor mijn gevoel wat Pink Floyd achtig, met een grotere rol voor de drums; de overgang naar het meer rockende gedeelte vind ik minder, maar de wat hogere zang is weer zo overtuigend.
Nothing to Lose heeft een nette single lengte, maar heeft als single zijnde weinig gedaan; onterecht!
Afsluiter Carrying No Cross is sfeervol, maar ook hier komen de keyboards en drum te hard binnen, misschien komt het door de YouTube versie; als dat niet het geval is, dan staat de productie mij niet zo aan. Het piano gedeelte halverwege vind ik ook niet mooi, maar het rockende gedeelte wat hierop volgt weer wel.
Ik denk dat Danger Money als album zijnde voor mij net te ontoegankelijk is, al hoor ik de kwaliteit er wel in terug, waarschijnlijk had ik gehoopt dat het meer in het verlengde van Rendezvous 6:02 zou liggen, wat dus niet het geval is.

Ik loop zelf meer weg met het debuut.
Minder bombast en wat meer jazz-achtig, wat dan weer te danken is aan het soepele frivole slagwerk van Bill Bruford en de helaas vandaag overleden supergitarist Allan Holdsworth.
Dit album is progessieve krachtpatserij die mij minder origineel doet over komen.
Zeer knap gedaan, maar wel wat druk.
Rendevouz blijft prachtig. Die song heeft zo'n fraaie vibe...meesterlijk.
De afsluiter Carrying No Cross is wel kicken, al doet het mij aan een stevigere variant van Emerson, Lake & Palmer denken.

Desalnietemin, een lekker album, die het wel goed doet als je wat opgefokt bent.
Maar het debuut is een meesterwerkje.

Helaas weer een icoon overleden, Holdsworth deed overigens op dit album al niet meer mee.

Klopt Rudi. Bruford ook niet.
Terry Bozio is hier de slagwerker van dienst.
Ook een hele goede.
Geen gitarist meer te bekennen hier.

Triest idd het overlijden van Holdsworth.
Niet lang na Wetton.

In The Only Thing She Needs zit toch wel gitaar, of komt dat geluid allemaal uit de keyboard?

Keyboards of de electrische viool van Eddie Jobson deric.
UK ging als trio verder en volgens mij zonder gitaren. Wetton als vocalist/bassist.

Even gekeken, volgens de Wiki over dit album deed Wetton ook de gitaar gedeeltes.