Janelle Monáe - The Electric Lady (2013)

Het debuut vond ik heerlijk. Eens kijken of ze die gekte vast kan weten te houden en of Prince een niet al te groot stempel drukt op de samenwerking.

Geen fan van Prince..?

De eerste singles beloven alvast een heerlijk trippy funkfeest, zoals alleen Janelle het kan brengen. Ontzettend veel zin in!

Hoe leuk ik Prince ook vind: zijn stempel is vaak net wat te groot wat op een of andere wijze de balans op de albums wat verstoort.

Overigens is er nog een tweede cover en dat is volgens mij een speciale versie die Target uitgeeft met wat extra nummers als ik het goed heb.

En voor wie meer info wil hebben: http://57821.tumblr.com

En ze blijft lekker de suites aan elkaar rijgen. Op dit album IV en V

Q.U.E.E.N. is wel weer tamelijk briljant, inclusief video.

Janelle, Janelle, je flikt het weer.

Met The ArchAndroid leverde ze al een intrigrerend album dat alle kanten op stuiterde en daar gaat ze nu gewoon mee door.

Een zwoele trompet in Q.U.E.E.N. inclusief rap van Erykah Badu, een Prince die nu eens echt te gast is i.p.v. er een one-man show maakt (ja hij laat Janelle schitteren op Givin' 'Em What They Love, funky r&b in Electric Lady samen met Solange en dan heb ik alleen nog maar wat tracks te pakken met gastartiesten.

Het is lastig om dit nieuwe album te omschrijven: het spettert weer net zo goed als de voorganger en wederom is het een bonte stuiterbal vol lekkere funky vibes, zalige blazers en swingende r&b.
Dit betekent voor mij dat het verrassende, verfrissende nu wat minder is omdat je krijgt wat je verwacht maar aangezien dat gewoon weer erg goed is durf ik rustig te stellen dat ik best blij kan zijn met het vervolg in de vorm van suites IV en V.

Geen minpunten? Ik blijf altijd moeite houden met nummers als Good Morning Midnight, The Chrome Shoppe en Our Favourite Fugitive: soortement interludes die ik als een hinderlijke onderbreking beschouw. Ik dacht dat we dat nu onderhand wel gehad zouden hebben. Ik vind die opgevoerde toneelstukjes met een dj niet erg boeiend.

Maar verder? Petje af voor Janelle en ik doe nog even een Dance Apocalyptic (damn wat lekker is dat).

Oeh, ik heb vandaag weer eens naar The ArchAndroid geluisterd, en wat blijft dat toch een geniale plaat. Ik ga eens een pot pindakaas opentrekken

Precies mijn idee nu ik bijna aan het einde zit van de eerste luisterbeurt. Wat een hoogwaardig R&B-popkunstwerkje is het weer!

Hm, dat laatste nummer vind ik stom

Hoppa, nu een keer of 3 gehoord en weer helemaal omvergeblazen door deze popprinses. 4,5/5!

Fanboi.

Ik sta ook helemaal versteld van dit album. Janelle gaat eigenlijk gewoon weer verder waar ze gebleven was 3 jaar geleden. De songs zijn nu meer gebaseerd op RnB en hiphop principes en is wat mij betreft minder filmisch dan The Archandroid. Maar daar staat tegen over dat Janelle hier een zeer emotioneel en persoonlijk album aflevert.


En wat mij betreft is Monáe geen popprinses, maar gewoon Koningin, keizerin en admiraal van de pop op dit moment

Ik baal op dit moment gigantisch, dat ik geen kaartjes heb besteld voor 21 september.

ps ook 4,5* om mee te beginnen.

R&B is normaal gesproken niet mijn ding, maar Janelle Monae is veel meer dan R&B. Janelle Monae gaat tot de grenzen van de zwarte muziek en ver daar voorbij. Niet zo veelzijdig als zijn voorganger, maar nog altijd zeer intrigerend en erg goed.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Janelle Monáe - The Electric Lady - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Paalhaas en R&B ? Gaat dat samen??

Het is veel te kort door de bocht om dit als R&B te bestempelen (maar wel het makkelijkst). Luister zelf, dan snap je het vast beter.

R&B is inderdaad maar 1% van de muziek van Janelle Monáe.

The Archandroid is voor mij nog steeds een 5* plaat en deze lijkt bij eerste beluisteringen op hetzelfde elan verder te gaan.

Het is inderdaad veel meer dan R&B, haar muziek doet me soms wat aan cabaret denken. Bij momenten is het heel theatraal wat zeker in de interludes tot uiting komt. Het is niet toevallig dat op haar debuut-EP een cover van Smile van Charlie Chaplin stond.

Ik zag ze in 2011 live, en het showelement van haar muziek komt daar bijzonder goed tot uiting. Al maakt ze er in eerste instantie een groot feest van, zoals ook deze 70 minuten weer zijn

Ik heb het album nu één keer beluisterd en vind die interludes ook niet zo boeiend. Maar dat komt misschien nog. Want op bijvoorbeeld Songs for the Deaf van QOTSA ben ik naderhand gaan beseffen dat de groezelige radio-intermezzo's onmisbaar zijn in het geheel.

Dat is een ander ding..... ze hebben vaak wel degelijk een functie maar ik ervaar ze als storend en we hebben jaren gehad dat je ze op zo'n beetje elk album tegenkwam.
Hoeft van mij dus niet.

heerlijk album, Q.U.E.E.N.

dit is niet mijn ding maar het zuigt lekker weg met al die regen.
moet zeggen dit is een lekker cdtje

In een alternatieve versie van deze wereld scoort zij de YouTube-hits van Miley Cyrus en legt ze de verkoopcijfers neer van Adele. Dus creëert Janelle zelf maar een alternatieve versie van wat een wereld zou kunnen zijn, van een verhaal dat maar niet uitgepraat raakt, van stijl en leven.

Janelle zal het altijd opnemen voor het andere en de ander. Miley heeft de bakvissen, Adele de viswijven, zij doet het voor de rest van de vijver. Echte vrouwen luisteren The Electric Lady, zíjn de Electric Lady, de Ghetto Woman, de Q.U.E.E.N.

Kracht uit het alternatieve en schoonheid in het andere. Ze zoekt het in het verguisde tijdperk der soul. Maakt de sign o’ the times weer begrijpbaar, het gladde smeerbaar tot ver in de toekomst, ongetwijfeld. Funk weer knotsgek en zang zonder grenzen. Het Prince-duet kon niet vadsig genoeg tot Janelle aan nog een paar uitschuivers te buiten gaat. Vadsig genoeg en nog meer. En als je over vijf minuten doof wordt en je kan er nog één song doorjagen is vanaf nu het enige juiste antwoord Dance Apocalyptic!

De freak verkondigt vrijheid, de koningin deelt ze uit. Het plezier wordt niet beperkt door de serieux, of andersom. Omdat ze rapt, rockt en universums rondreist. Janelle Monáe doet zich te goed aan gulzigheid. Een botergeile powerballad uit de jaren ’80 staat er zonder schroom en zonder schade naast een treurende jukeboxballad uit de jaren stillekes. En nooit vergeet je dat vorig jaar december de wereld is vergaan. Haar blik bekijkt het 19u journaal van nu, ziet verder. Zelfs tijdens die machtige blaxploitationschijf uit de jaren ’70...

De schreeuwerige interludes worden gerechtvaardigd door het concept, haar suite, al schijnt het overkoepelende idee voldoende door in het songmateriaal, zij het minder volhardend dan op The ArchAndroid. Ander, alternatief, het zijn woorden die ondertussen al meermaals zijn opgedoken; de liefhebbers herkennen de levenslange zoektocht die op haar debuut begon. De rest herkent een eigenzinnig R&B-album van een unieke artieste, slechts 100.000.000 views verwijderd van waar ze verdient te zijn...

Favoriete nummer naast Dance Apocalyptic: Ghetto Woman, helemaal de stijl van grootmeester Stevie Wonder. Klinkt trouwens verdacht veel als 'get a woman'.

Ik vind dit erg lekker klinken!

Heerlijke plaat. En toch vond ik 'The ArchAndroid' net iets eigenwijzer, gevarieerder en spannender. Maar het verveelt ook nergens, dit 'The Electric Lady'.

Wat een geweldige plaat weer. Het doet erg denken aan 'The ArchAndroid' en toch is het zo anders. Ik kan ook niet besluiten welke van de twee ik nou beter vind. Wat een fantastische artieste. 'The ArchAndroid' was mijn #1 in album van 2010 en 'The Electric Lady' is dat nu op de valreep geworden in 2013. Aan de prachtige review van kemm heb ik verder echt niks toe te voegen. Gewoon beluisteren en je laten meeslepen in de wereld van Janelle.

Wat een prachtige muziek weer. Sluit me aan bij NewYorkCityLight, het is inderdaad ergens gelijk aan The ArchAndroid, maar voelt tegelijkertijd heel anders aan. dit kan ook wederom een meesterwerk genoemd worden. De fundering van dit album is duidelijk meer gericht op verschillende soorten sub-genres die onder R&B vallen. Jimi Hendrix, Prince, Stevie Wonder, The Jackson 5.. Het lijkt alsof ze terug in de tijd is gegaan en het beste mee heeft terug genomen. Waar The Archandroid toch een stukje ambitieuzer en 'nieuwer' uit de hoek kwam, is dit album wel toegankelijker dan zijn voorganger. Ze weet ook de luisterervaring ook weer enorm te versterken met het concept waarin Androiden als de minderheid worden gezien in de toekomst. Bij dit album worden de roots van Janelle's alter-ego Cindi Mayweather volledig op tafel gelegd. Hoe ze als iemand in de minderheid heeft leren vechten voor waar zij in gelooft, te vechten voor liefde die voor andere als onbereikbaar of onacceptabel word gezien. Kortom, prachtige instrumentatie, heel willekeurig gekozen. Mooie (toegankelijke) teksten en een stem die vrijwel moeiteloos met elke genre samensmelt. "categorize me, I defy every label" rapt ze aan het eind van de onwijs funky 'Q.U.E.E.N.'. Iets wat zich ook laat zien in de muziek, hier is geen label aan te hangen.

Ok, dan heb je een album dat op veel lijsten goed scoort, waarover de div mume soul-bro's goed te spreken zijn, evenals mensen met een muzikaal hart en verstand. Dan vind je album voor een schappelijke prijs, bestelt het en krijgt het thuis.

Dan blijkt pas na een aantal draaiingen wat je hebt aangeschaft. Van de laatste aankopen (Julia Holter, Camera Obscura, FabricLive 73, Jagwar Ma om nog een paar te noemen) is dit onherroepelijk de meest teleurstellende: ik hoor van alles - van een schreeuwlelijkende toonladderfietsende Mariah Carey-kloon, wier badeendje gestolen te lijkt te zijn tot de tweelingzus van Stevie Wonder; dan weer duikt er een MJB imitatie op.

Het blijft allemaal binnen een soul-idioom te passen, maar het doet me zo weinig, dit is instant-soul voor de honky brigade, niks wijde pijpen, geen net beteugelde geilheid, geen stoom; dit is gewoon waanzinnig slim en gelikt gemaakt: instant consumptiemuziek.

En nou zit ik me af te vragen waarom, o waarom een NL muziekconsument hier ca 18 foppen voor neer zou tellen, terwijl ie voor iets meer dan de helft een echte oudere soul bro op vinyl in huis kan halen. Omdat dit van deze tijd is? Gimme a break - deze pomoso (postmoderne soul) geeft de neoromano (neoromanticus) geen soul-soelaas.

Op jouw vragen is maar 1 antwoord dat het voor jou allemaal duidelijk maakt: smaak! .
Voor de één is een album dramatisch, de ander loopt ermee weg. Voor mij is dit nog steeds een erg goed pop/R&B album van een zeer getalenteerde meid .

Dank voor de heldere diagnose. De volgende keer dat ik bij Plato een aanbiedingscd koop - ik koop daar geen andere - zal ik vragen of ze er wat smaak bij willen doen. Via een e-tailer (Amazon e.d.) kom je daar zo slecht aan.

Ten eerste had ik gewoon meer van dit album verwacht, gezien alle heisa eromheen en alle loftuitingen; ten tweede zou ik het nu 3,25* geven - en het verschil tussen 4 en 3,25 (al kan dat niet echt) lijkt me te weinig om mij "geen" of "verkeerde smaak" aan de broek te lijmen.

Ik ga graag op muzikale verkenning en word dan graag verrast en dat was hierbij niet het geval. Ik wil best track-gewijs het album langsfietsen en weergeven wat ik hoor, maar vernieuwing valt daar niet echt onder. De dame heeft zeer frequent een ietwat schelle stem die me gewoon irriteert. Alle stijlvoorbeelden zijn door anderen en mijzelve reeds genoemd (al wil ik nog wel Gregory Abbott - Shake You Down noemen).

Ik had gehoopt dat D'Angelo ondertussen zijn nieuwe album had uitgebracht. Zoals het er nu voorstaat, vraag ik me af what is the state of the art in R&B/Soul/Urban/muziek voor soulio's - het lijkt erop alsof artiesten onder invloed van de platenmaatschappij 'een andere weg kiezen' (=commerciëler gaan), zoals Alicia Keyes, Beyoncé of de gedeeltelijke oversteek naar andere genre's (meer dance, electronic) maken - de combi van electronic/dub/r&b zoals Jamie Woon. En dat laatste bevalt me beter - al besef ik dat zoiets wel weer een kwestie van smaak zal zijn - waar heb ik het dan vandaan?