Janelle Monáe - The Electric Lady (2013)

Janelle, Janelle, je flikt het weer.

Met The ArchAndroid leverde ze al een intrigrerend album dat alle kanten op stuiterde en daar gaat ze nu gewoon mee door.

Een zwoele trompet in Q.U.E.E.N. inclusief rap van Erykah Badu, een Prince die nu eens echt te gast is i.p.v. er een one-man show maakt (ja hij laat Janelle schitteren op Givin' 'Em What They Love, funky r&b in Electric Lady samen met Solange en dan heb ik alleen nog maar wat tracks te pakken met gastartiesten.

Het is lastig om dit nieuwe album te omschrijven: het spettert weer net zo goed als de voorganger en wederom is het een bonte stuiterbal vol lekkere funky vibes, zalige blazers en swingende r&b.
Dit betekent voor mij dat het verrassende, verfrissende nu wat minder is omdat je krijgt wat je verwacht maar aangezien dat gewoon weer erg goed is durf ik rustig te stellen dat ik best blij kan zijn met het vervolg in de vorm van suites IV en V.

Geen minpunten? Ik blijf altijd moeite houden met nummers als Good Morning Midnight, The Chrome Shoppe en Our Favourite Fugitive: soortement interludes die ik als een hinderlijke onderbreking beschouw. Ik dacht dat we dat nu onderhand wel gehad zouden hebben. Ik vind die opgevoerde toneelstukjes met een dj niet erg boeiend.

Maar verder? Petje af voor Janelle en ik doe nog even een Dance Apocalyptic (damn wat lekker is dat).

In een alternatieve versie van deze wereld scoort zij de YouTube-hits van Miley Cyrus en legt ze de verkoopcijfers neer van Adele. Dus creëert Janelle zelf maar een alternatieve versie van wat een wereld zou kunnen zijn, van een verhaal dat maar niet uitgepraat raakt, van stijl en leven.

Janelle zal het altijd opnemen voor het andere en de ander. Miley heeft de bakvissen, Adele de viswijven, zij doet het voor de rest van de vijver. Echte vrouwen luisteren The Electric Lady, zíjn de Electric Lady, de Ghetto Woman, de Q.U.E.E.N.

Kracht uit het alternatieve en schoonheid in het andere. Ze zoekt het in het verguisde tijdperk der soul. Maakt de sign o’ the times weer begrijpbaar, het gladde smeerbaar tot ver in de toekomst, ongetwijfeld. Funk weer knotsgek en zang zonder grenzen. Het Prince-duet kon niet vadsig genoeg tot Janelle aan nog een paar uitschuivers te buiten gaat. Vadsig genoeg en nog meer. En als je over vijf minuten doof wordt en je kan er nog één song doorjagen is vanaf nu het enige juiste antwoord Dance Apocalyptic!

De freak verkondigt vrijheid, de koningin deelt ze uit. Het plezier wordt niet beperkt door de serieux, of andersom. Omdat ze rapt, rockt en universums rondreist. Janelle Monáe doet zich te goed aan gulzigheid. Een botergeile powerballad uit de jaren ’80 staat er zonder schroom en zonder schade naast een treurende jukeboxballad uit de jaren stillekes. En nooit vergeet je dat vorig jaar december de wereld is vergaan. Haar blik bekijkt het 19u journaal van nu, ziet verder. Zelfs tijdens die machtige blaxploitationschijf uit de jaren ’70...

De schreeuwerige interludes worden gerechtvaardigd door het concept, haar suite, al schijnt het overkoepelende idee voldoende door in het songmateriaal, zij het minder volhardend dan op The ArchAndroid. Ander, alternatief, het zijn woorden die ondertussen al meermaals zijn opgedoken; de liefhebbers herkennen de levenslange zoektocht die op haar debuut begon. De rest herkent een eigenzinnig R&B-album van een unieke artieste, slechts 100.000.000 views verwijderd van waar ze verdient te zijn...

Jimi nam ons ooit mee naar Electric Ladyland en Janelle introduceert nu de gastvrouw.
Een zeer bijzondere dame van wie ik op het Grote Boze Web al indrukwekkende live staaltjes heb gezien. Het album begint ook ijzersterk. De nummers met Prince, Erykah Badu en Solange zijn ijzersterkt. Miguel heeft een draak van een stem, maar Primetime lijkt zo uit de pen van Prince te komen.
Daarna zakt het album bij mij wat in. Het wordt meer reguliere R&B en ik krijg er een Beyonce gevoel bij. De milde gitaarsolo's zorgen er voor dat ik niet volledig afhaak.
Vanwege alle lovende recensies valt dit een tikkie tegen, maar het album moet misschien nog wat verder groeien.