Biosphere - Dropsonde (2005)

Mooi album. Iets meer uptempo dan voorgaande Biosphere releases wat ik persoonlijk jammer vind. Zeker de moeite waard om naar te luisteren, maar in vergelijking met andere werkjes van Geir niet echt speciaal.



Inderdaad, niet alleen de helft zo lang, maar ook met andere nummers (In The Shape Of A Flute bijvoorbeeld). Echt een andere release dus. Ik heb de hoes al eens veranderd, maar dat werd niet geaccepteerd.

Ik draai 'm al de hele week bij het slapen gaan en heb 't zover ik weet niet verder gehaald dan track 4. Zeer effectief dus.

Sinds de cd-release in 2006 heeft Dropsonde me 3 jaar lang proberen te overtuigen van haar genialiteit. Nu ben ik dan eindelijk gezwicht. Het laatste halve sterretje erbij en een plek in mijn top 10, waarmee het mijn andere favoriet van Geir Jenssen, "Cirque" uit 2000, vooralsnog de loef afsteekt.

Een dropsonde is een (weer)meetinstrument dat vanuit een vliegtuig met een ballon of parachute wordt neergelaten. Bij het beluisteren van Biosphere's muziek heb je soms het gevoel zelf aan zo'n ballon te hangen en hoog door de donkere hemel te zweven, in de ruimte waar emotie geen betekenis heeft. Het begint al met opener Dissolving Clouds; 3 wollige, diffuse tonen in een wisselend patroon, met op de achtergrond wat klinkt als het ruisen van wind of gas. Typisch Biosphere om zo extreem minimaal en ongehaast van start te laten gaan, net als met de kustgeluiden van As the Sun Kissed the Horizon op Substrata.

Met Birds Fly... komen we bij het eerste uptempo nummer. Titan schreef dat het iets ruigere karakter te wijten is aan swingjazzinvloeden. Ik zou zelf de uitdrukking "te danken aan"gebruiken. Ik heb weinig met het genre jazz, maar dat subtiele getingel op bekkens, als een metalen precisiebombardement in een onregelmatige maatsoort, is een gouden vondst. Het heeft een hypnotiserend effect. In Triple Time profiteert daar eveneens van. Ook het jachtige Sherbrooke en Daphnis 26 met zijn mechanische blaas/zuiggeluiden zorgen voor enige structuur tussen nummers als Warmed by the Drift, From a Solid to a Liquid en Arafura, die veel meer als de Biosphere op Shenzhou klinken; broeierige, beatloze ambient begeleid door een aanhoudend gezoem en geknisper.

Bij het album Draft 7.30 van Autechre schreef Tuktak zo mooi dat het op geen enkel menselijk sentiment inwerkt. Dat gevoel krijg ik hier ook soms bij. Het is afstandelijk, maar kennelijk spreekt dat me enorm aan. De afsluiter People Are Friends bijvoorbeeld, bevreemdend en tegelijkertijd rustgevend; een diepe drone met hogere tonen die als sneeuwvlokken lijken te dwarrelen, zich aan elkaar vastklampen en weer verder waaien.

De muziek van Biosphere is niet voor iedereen weggelegd. Velen zullen het te monotoon vinden en dat is begrijpelijk. De variatie zit vaker in de achterliggende synth waves dan in het ritme, zo ook bij een van mijn andere favoriete tracks: Fall In Fall Out. Luister dit album eens als je 's avonds laat over een verlaten snelweg door de duisternis scheurt, misschien ervaar je het dan zoals ik dat doe, als een spannend, modern meesterwerk dat je geleidelijk weet in te pakken; een album dat wederom (Geir Jenssen heeft er patent op) natuurlijk lijkt te zijn ontstaan in plaats van dat het door een mens is bedacht.

Overigens is ook de layout van vaste fotograaf/ontwerper Jon Wozencroft weer beeldschoon! En dan bedoel ik de in 2006 verschenen CD versie van Dropsonde, niet de LP met de wolken op de cover.

5*

Warmed by the drift, met dat erdoorheen gemangelde Russische staatsorkest, is mijn absolute favoriet.

Ter info: Zoals Kyran en _2M al schreven heeft de cd versie van Dropsonde uit 2006 een andere officiële cover. Op de cd staan alle 12 nummers met uitzondering van In the Shape of a Flute, dat exclusief voor de mini LP uit 2005 bestemd was.

Ik lees hier, en elders, dat de jazzritmes het album toegankelijker maken. Daar zou ik aan willen toevoegen, o.b.v. de tracks van het vinyl, dat het ritmegebruik sterk minimalistisch is, het lijk nergens echt op jazz, het is nergens bombastisch of gevarieerd. Het geloopte ritme maakt het brein ontvankelijk voor de soundscapes. Van deze monotonie moet je wel houden om dit album hoog te waarderen.

Unieke muziek die het allemaal moet hebben van sfeerschepping. Jammer genoeg kan ik die sfeer slechts scheppen bij bepaalde tracks. Voorlopig een 3*, maar geef me een ideale natuursetting en misschien zie ik dan wél de genialiteit van dit album. En toegegeven, dat moment komt er wellicht nog wel. Een album dat voor mij op uitbarsten staat, maar nog die laatste push nodig heeft.

Meest ondergewaardeerde Biosphere. Een geslaagde fusie van elektronisch en jazz. Warmed by the drift is een heel energieke en spannende track, From a Solid to a Liquid is heel zuiver en gevoelig, midden valt de eenheid en schoonheid een beete weg maar het album eindigt op op een manier die je niet beter van Biosphere kan verwachten, op het einde van Polar Sequences na dan, ( dat is veelzeggend).

Ach, wat is niet echt speciaal ? Dit album moet je in een bepaalde mood voor zijn. En dat is het echt een pracht CD.

Persoonlijk vind ik het meer uptempo werk juist een verrijking t.o.v bijvoorbeeld Substrata. Dat blijft natuurlijk een meesterwerk; dat staat buiten kijf. Maar om steeds maar op die voet door te gaan, leidt op den duur ook maar naar een dood spoor.



Daar zit wel een kern van waarheid in n.m.m. Maar goed, wat is ondergewaardeerd ? Dat is voor een ieder toch altijd weer anders c.q. een persoonlijke kwestie.

Wat minder spannender dan Substrata(het andere Biosphere-album dat ik ken), maar de regenachtige Ambient blijft erg intrigerend. Op Dropsonde worden daar nog wat jazzy ritmes aan toegevoegd. Fijne muziek!

Briljante en ondergewaardeerde Biosphere-plaat. Voor mij zijn absolute hoogtepunt zelfs. Mengt de ritmes uit zijn begintijd en van Cirque, het pure minimalisme a la Autour de la Lune en geluidswolken van Substrata op een geweldig smaakvolle manier.

Dropsonde is veel spannender juist dan Substrata voor mij. Waar dat (terecht) een blauwdruk voor de ambient is, gaat deze naar mijn idee verder de diepte in. Zo'n afsluiter, 'People Are Friends' kan ik eindeloos draaien - gaat bijna richting sommige dingen van Oren Ambarchi.

Sinds vandaag opnieuw uitgebracht in andere hoes en met 7 bonustracks. Boeiend en ook weer actueel album vanwege de hier en daar subtiele mix met jazzy ritmes. Ik kende dit niet, vind dit heel goed gedaan.

Goed verwoord. Ik heb dit album altijd links laten liggen eigenlijk, onterecht blijkt nu. Prachtplaat in het toch al niet misselijke oeuvre van de man. Laatste nummer is inderdaad zeer fraai, maar ook de wat meer 'opgewekte' nummers warmed by the drift en sherbrooke heb ik hier als favorieten aangevinkt.