Anthony Hamilton - Ain't Nobody Worryin' (2005)

Anthony Hamilton – Ain’t Nobody Worryin’

Hoe moeilijk is het om een gevoel over te brengen op papier? Erg moeilijk kan ik je vertellen. Als ik weer eens uitgepakt heb met een meer dan positieve redenatie over Anthony Hamilton wordt mij vaak genoeg gevraagd wat ik er nou eigenlijk zo goed aan vind. Dat gaat over gevoel, wat moeilijk onder woorden te brengen is.

Anthony Hamilton is een zanger die qua genre huist in de zogeheten nu-soul. De man komt het uit Zuiden des Verenigde Staten. Net als vermaarde soulgrootheden als Sam&Dave en Otis Redding. Soulzangers van de puurdere, rauwere en meer doorleefde soul (Stax). Daarvan heeft Hamilton ook een graantje van meegepikt. Zijn muziek is het best te omschrijven als ‘Laidback’. En met zijn rasperige, rauwe stem onderscheidt hij zich van het merendeel aan nu-soul en R&B-zangers. Zijn teksten zitten vaak goed in elkaar. Verschillende thema’s van verdriet tot liefde passeren de revue. Maar wat Hamilton echt goed maakt is het geheel. Zijn albums zijn altijd één geheel. Geen nummer klinkt misvat of verkeerd gekozen. Alles klopt op zijn eigen, relaxte en laidback manier.

Where Did it go Wrong
In het leven maken mensen fouten, daar gaat dit nummer over. Anthony zingt de verses op een wat rapachtige manier. In het refrein wordt hij bijgestaan door backing vocals. De beats zijn minimaal, wat precies goed in de sfeer van het nummer past. Het nummer is het best mid-tempo te nomen. Je voelt wat hij zingt. Hij zingt als een persoon die zelf ook fouten gemaakt en meegemaakt heeft. Een man die midden in het leven staat. Het nummer bouwt zich op naar een steeds meer doorleefde climax. Geweldig lekker. Je gaat automatisch je hoofd Nodden als je het nummer hoort.

Southern Stuff
Een nummer over zijn roots. Alle specificaties uit het Zuiden van de USA komen in dit nummer aan bod. Cadillacs, Big Family’s en de dames. Dit nummer is één van de snelste nummers(evengoed mid-tempo) van het album en waarschijnlijk ook het nummer met de meeste muzikale begeleiding. Het is een nummer dat vooral lekker voortkabbelt zonder te vervelen. Precies een nummer dat perfect valt onder de algemene beschrijving van Hamilton’s muziek: laidback. Aan het eind van het nummer toont Anthony waar zijn stem tot in staat is.

Can’t Let Go
Liefde is een veelbezongen thema in de soulmuziek. Dit nummer gaat daarover. Het verliezen van een meisje, maar haar niet kunnen laten gaan. Je wilt haar altijd bij je hebben, in hart en ziel. Dit nummer is slow-tempo en was de eerste single van dit album. De clip is erg bijpassend. Rijdend op een eenzame weg, alleen, denkend over de girl waar het nummer overgaat. Vooral de muzikale begeleiding maakt dat dit nummer zo goed is. De accenten liggen precies goed en biedt veel ruimte aan de stem van Hamilton. Één van de beste en meest gevoelige nummers van dit album.

Ain’t Nobody Worryin’
De oude soul herleeft in dit nummer. Lekker rauw en laidback zingt over Hamilton over de medemens. Over het egoïsme dat de wereld meer en meer in de greep houdt. Het interesseert ze allemaal niet meer. Het is wederom een mid-tempo zong waarin je voelt dat Anthony zich kwaad maakt dat de mensen zo naïef in het leven staan. Deze woede komt naarmate het nummer vordert steeds meer ten uiting, zowel in muziek als in zijn stemgebruik. Het is gewoon één grote overweldigende climax. Hoort bij mijn top 3 van dit album.

The Truth
Een relation-song. Anthony Hamilton bezingt in dit nummer de waarheid achter het goed laten lopen van een liefdesrelatie. Het is een slow-tempo song die vooral zijn gewicht in Hamilton’s stem ligt. Geen overdreven stemacrobatiek en gewoon een zeer interessant nummer. Zowel tekstueel, vocaal als muzikaal. Heerlijk nummer voor samen met je geliefde.

Preacher’s Daughter
Het Zuiden van de Verenigde Staten is vaak erg godsdienstig onderlegd. Daar heeft Anthony Hamilton ook een nummer voor gemaakt. ‘Preacher’s Daughter’ is samen met de, voor mij toen nog onbekende, zangeres Tarsha’ McMillian.
Het nummer gaat over een vrouw die de weg naar God kwijt is geraakt, haar leven overhoop gooit en uiteindelijk weer terugkomt op de weg.
Begint met mooi pianospel en inleidende beats die het Zuidelijke gevoel kweken. Het is een mid-tempo nummer. Wel één van de snelste nummers van dit album. Het refrein is hypnotiserend lekker. De gastzangeres doet haar ding erg goed(vooral aan het eind van het nummer zingt ze geweldig doorleeft) en Hamilton zingt er weer prachtig op los. Één van de gevoeligste nummers van de CD.

Pass Me Over
Dit is zonder enige twijfel het allerbeste nummer dat Hamilton ooit gemaakt heeft. Een nummer over al de mooie momenten in het leven. De kleine dingen in het leven die vaak overgeslagen worden, maar o zo mooi zijn. Bijvoorbeeld de pracht van een mooie droom, een droom die zo mooi is dat je niet gestoord wilt worden, een droom zo mooi dat je nooit meer wakker wilt worden.
Een gitaarriff en pianospel lijden het nummer in en bepaald meteen de sfeer. In de zang van Anthony zit ongehoord veel gevoel. Iemand die dit nummer niet voelt is of gevoelloos of luistert nooit naar dit genre. Dit nummer dit de absolute muzikale ode aan Anthony’s stem. Alles wat hij met zijn stem kan (en dat is veel) toont hij in dit nummer. Geweldig gewoon. Eigenlijk kan ik alleen maar zeggen. Luisteren, luisteren, luisteren en nog meer luisteren. En dan diep buigen voor al het pracht dat je oren bereikt. Ik ga jullie vast voor

Everybody
Dit is waarschijnlijk het vrolijkste nummer van de hele cd. Een reggae-achtige zong over de medemens. “Everybody needs love in their life” klinkt het refrein.
Een onverwacht leuke afwisseling in het album. Een nummer wat je vrolijk van wordt Een nummer dat het waarschijnlijk ook goed zal doen op feestjes waar gedanst wordt.

Sista Big Bones
Schoonheid zit van binnen: daar gaat dit nummer over. Ook al zijn dames nog zo dik, zo lelijk van buiten. Je moet naar de binnenkant kijken. De bijbehorende clip is prachtig en vooral erg grappig.
Het is een funky mid-tempo nummer. Net als ‘Everybody’ een vrolijke noot op het album. Zal het dus ook goed doen bij een dansfeest. De boodschap in het nummer is tekstueel erg goed gebracht. De heze, rauwe stem van Anthony Hamilton doet de rest. Heerlijke song.

Change Your World
Dit is een song die gaat over de invloed van het verliefd worden op je leven, zowel positief als negatief. Dat hele verliefdheids-gevoel hoor je in het nummer. Een echt op-de-bank-met-je-geliefde-tegen-elkaar-aan-zitten-song. Anthony legt weer heerlijk veel gevoel in het nummer. Zijn stem is gewoonweg prachtig. Het nummer eindigt ook prachtig in een spetterende climax, onder andere met behulp van een jazzy trompetje.

Never Love Again
Het nummer gaat over de moeilijke periode na een verbroken relatie. Het verhaal dat Anthony in het nummer bezingt gaat over een man die bedonderd is door zijn vrouw. Nu de relatie verbroken is vraagt hij zich af hoe hij ooit nog van iemand kan houden na zo’n ervaring.
De term laidback domineert dit nummer. Een erg mooi een gevoelig nummer in slow-tempo. Niet simpel coupletje-refreintje, maar gewoon zingen zoals het verhaal gaat. Prachtig sfeer hangt er in dit nummer.

I Know What Love’s All AboutIn navolging op een nummer over een verbroken relatie volgt dit nummer, een nummer over een nieuwe relatie. Een relatie die totaal anders, en vooral positief anders, verloopt als gedacht. Dit nummer ademt Southern. Veel rustige uithalen aan Anthony’s kant. Lekker laidback weer. Prachtig nummer eigenlijk. Mooie afsluiter.

De kracht van dit album ligt vooral in het geheel. Het heeft een bepaalde sfeer die je ongelooflijk kan raken, maar dit kan vooral als je het gehele album beluisterd en niet zomaar een paar losse nummers. Ik ben er in ieder geval over uit dat Anthony Hamilton een zanger met een erg eigen sound. Een sound die mij heel erg bevalt. Daarom krijgt dit album van mij ook 5 dikverdiende sterren.

Dit album was voor mij de kennismaking met Anthony Hamilton. En ik had (in mijn ogen) hiermee gelijk zijn beste werk te pakken. Op dit album klopt alles. Mooie productie die gelukkig niet zijn gouden strot overklast of overheerst. Veel afwisseling in zowel het tempo als het type nummers. Goede speelduur van het album (niet te lang, waardoor het zou kunnen gaan vervelen). Je kan deze uitstekend op repeat luisteren.

Met Where Did I Go Wrong begint het album redelijk gewaagd. Een redelijk kale beat waarbij de vingerknip eigenlijk het meest opvalt. In dit redelijk rustig nummer, valt het subtiele orgeltje eigenlijk later pas op. Anthony's zang is erg on beat en het refreintje is catchy (dit geldt voor vele nummers).
In Southern Stuff wordt de versnelling gelijk met een paar treden hoger gezet. De beat is erg sterk dankzij het orgeltje en de wah-wah guitar. Iets later voegt zich nog een subtiele string toe en begint Anthony op z'n warme laidback manier te zingen. Enkele uithalen op het einde van het nummer zorgen ervoor dat ik dit tot een van mijn vele favorieten op het album reken.
Er wordt met Can't Let Go weer teruggeschakeld naar de versnellingen die overgeslagen zijn. Het nummer begint erg traag met een voornamelijk een beat en orgeltje. Daar worden nog wat blazertjes aan toegevoegd die de climax opvoeren tot aan het refrein. Het refrein klinkt ineens bombastisch en dit wordt vooral bereikt doordat Anthony "over zichzelf heen zingt".
Ain't Nobody Worrying is geproduceerd door Raphael Saadiq, maar valt niet echt op tussen de overige kwalitatief zeer sterke nummers. De productie is subtiel en zelfs richting onopvallend te noemen. De zang is uiteraard uitstekend en naarmate het nummer vordert, haalt Anthony meer uit. Daarmee lijkt het nummer ook pas echt los te komen.
Met The Truth is weer gekozen voor een laidback nummer. Mooie wah-wah effecten dragen hier aan bij. De zang is ook aangepast en heel relaxed. Ik vind dit een erg prettig nummer.
Met Preacher's Daughter blijft het tempo laag, maar de sfeer is wat meer dreigend geworden. Dat komt de boodschap van het nummer ten goede. De dreigende sfeer wordt gecombineerd met gospelachtige taferelen. Mooi nummer waarbij Anthony vocaal steun krijgt van Tarsha McMillian.
Het absolute hoogtepunt van dit album bereiken we met Pass Me Over. Dit nummer begint met een guitartje ondersteund door een orgel en nog wat ondefenieërbare klanken (lijst een beetje op de wind). De beat komt zachtjes op en Anthony's zang volgt de melodie. In dit religieus nummer verzorgt Anthony in het refrein de backing- en leadvocals. Na 2 refreinen gaat dit nummer gelukkig nog een hele tijd door en wordt het zeer bombastisch compleet met piano-solo's en gospelkoren. Anthony gaat vocaal ook helemaal los. Dit is voor mij een moderne klassieker.
Als onze zielen dan gereinigd zijn, wordt met Everybody een perfect nummer ingezet om Pass Me Over te volgen. Dit nummer bevat sterke reggea-invloeden en is precies de lichtere verteerbare kost waar je na zo'n heftig nummer op zit te wachten. Lekkere luchtigheid geproduceerd door James Poyser.
Met Sista Big Bones volgt een funky uitstapje. Het is duidelijk dat we 2 nummers de tijd krijgen om gewoon lekkere muziek te luisteren en te bekomen van Pass Me Over. Vooral de volgorde van de nummers werkt in mijn geval erg goed.
Met Change Your World gaat het album weer meer richting de overall sound. Relax, mellow en laidback. In dit nummer staan de basslijn, strings en drum (?eustlove) centraal.
Op Never Love Again zingt Anthony hoger dan gebruikelijk. Dit kan hij ook uitstekend, maar het is waarschijnlijk beter dat hij dit niet op ieder nummer doet. Zijn rauwe, warme klank is echt zijn kenmerk en zijn sterkste punt. Dit is een degelijk nummer wat zeer goed bij de overige tracks past.
I Know What Love's All About vind ik een beetje D'Angelo-achtig. In mijn ogen "het minste nummer" op het album en nog ruimschoots voldoende. Meestal begint het album gewoon weer bij 1 na dit nummer.