Klaatu - Hope (1977)

2e album van Klaatu en waarvan enige tijd werd gedacht dat dit The Beatles onder een andere naam waren.
De associatie is er net als het debuut zo nu en dan, en op de opener (tevens het bekendste stuk) hoor je het wel uitdrukkelijk, en ook op het fraaie titelstuk- afsluiter, lijkt het of George Harrison de studio is binnen geslopen.
Het album is vooral heel georchastreerd en doet hier en daar wat pretentieus aan.
Vooral het lang uitgesponnen Long Live Politzania is nogal over de top. Het is bijzonder knap wat de heren neerzetten...daar niet van, maar met name de zoetgevooisde fragmenten in die song geeft mij het verkeerde gevoel.
Het wordt halverwege ook conceptueel en dan gaat het de symfonische kant op.
De opener vind ik echt goed. Heel frivole art-pop en de perfecte keuze voor een single. Volgens mij was het ook een klein hitje hier en daar.
Madman is dan wat verdwaald en maakt weinig indruk.
Around the Universe in Eighty Days is alleraardigst, maar dan is het een poosje 'too much' voor mij om echt onder de indruk te blijven.
Klaatu is geen band die je de ene na de andere tempowisseling voorschotelt, maar de pretenties slaan af en toe wat te veel door.
Maar de twee afsluiters redden de plaat naar mijn idee.
So Said the Lighthouse Keeper is bijzonder fraai en mysterieus en het al eerder gememoreerde Hope is Beatlesque, maar van een verbluffende schoonheid.

Kom ik net als het debuut op een zeventje uit.
Ik denk als Klaatu wat songmatiger te werk zou gaan mijn waardering hoger zou uitvallen.
Deze gasten konden echt wel wat, maar draven door hun enthousiasme zo nu en dan wat te veel door.
Maar de prijsnummers zijn daarintegen absoluut de moeite waard.