The Weeknd - Kiss Land (2013)

Deze plaat is een stuk gelikter dan haar voorganger(s).

Over het algemeen is de sound van Kiss Land commerciëler en veel minder donker dan die van Trilogy. Ditmaal hebben producers Doc McKinney en Illangelo plaats moeten maken voor Danny Boy Styles en Jason "DaHeala" Quenneville. De producties van deze twee heren vind ik persoonlijk minder en het lijkt minder goed te mengen met The Weeknd zelf.
Niet alleen de producties zijn ingetogener en vrolijker, ook de teksten van onze zanger zijn over het algemeen braver dan die van z'n vorige tracks.

Professional tot en met Belong to the World zijn leuke nummers, maar het zijn er geen die ik snel uit mezelf op zet. The Town is de uitschieter van de eerste helft van dit album.

De tweede helft van deze LP is een stuk sterker naar mijn mening, 4 van de 5 nummers behoren zelfs tot mijn favoriete nummers (van The Weeknd). Live For is wederom een heerlijke collaboratie met Canadese collega Drake, Wanderlust is voor de verandering een sterk en vrolijk up-tempo nummertje van de gastheer en Pretty is wederom een geweldig nummer van Abel.

Mijn absolute favoriet op dit studioalbum is de titeltrack, Kiss Land. Dit is waarschijnlijk wel het hardste liedje dat The Weeknd ooit gemaakt heeft, vooral de tweede helft! Ook tekstueel is het weer alles wat ik van hem verwacht: sex, feesten, vrouwen, drugs en alcohol op een heerlijk deprimerende manier gebracht zoals in mijn oren alleen hij dat kan.

Tears In the Rain is weer wat minder dan de 4 voorgaande, dit schaar ik liever bij de eerste 5 nummers.

De bonustracks zijn ook twee toppers. De remix door Pharrell van Wanderlust is nog beter dan het origineel en over Odd Look van Kavinsky heerst ook een sublieme vibe.

Dit jaar komt z'n derde album uit, daar verwacht ik een stuk meer van dan dit. Gastbijdrages op albums van rappers, Drinks on Us [Remix], Might Not van Belly, King of the Fall, Often en het feit dat hij weer met z'n originele producers werkt geven me alvast goede hoop.

De score schommelt tussen 3,5* en 4*, nu hangt het weer meer naar het eerste.

Aanvankelijk deed de muziek van deze gast me niet zoveel, maar toen ik wat aandachtiger ging luisteren begon het materiaal toch wel te intrigeren. De mengeling van zoete popvocalen, licht dreigende, slepende electronica met daaroverheen een hiphopsausje is best geslaagd te noemen, vooral in de langere nummers. Belong To The World is vooralsnog mijn favoriete track van het album.