Fates Warning - Darkness in a Different Light (2013)

Zeker doen!

Hun magnum opus volgens de gebruikers van MusicMeter is A Pleasant Shade of Gray.

de zogenaamde full band-versie van Falling Further op de bonus disc vind ik misschien wel fijner dan de akoestische versie die op de reguliere versie staat.

Mijn voorkeur gaat toch uit naar de oorspronkelijke albumversie. En het vervolg dat aan Firefly geplakt is heeft weinig meerwaarde. De twee live nummers maken dat ook niet goed. Ik vind het dus maar een magere bonus. Wel leuk meegenomen, maar eigenlijk niet echt de moeite om er een extra schijfje aan te besteden.

De eerste maanden nadat dit album verschenen was heb ik het best veel gedraaid. Nu was het al langere tijd geleden en zo valt nog meer op wat een sterk album dit is. Behoort zeker tot het betere werk van de band. De muziek is zeker wel modern maar de nummers hebben een klassieke kwaliteit.

Ik ben een beetje ontgoocheld met deze cd. Niet dat het een slechte cd is, maar ik had meer verwacht. In mijn ogen hebben ze de evolutie die ze maakten sinds APSOG omgedraaid. Weg zijn de sfeervolle toevoegingen van keyboards, terug naar het pure gitaargeweld (wel niet dat het plots zware heavy metal is geworden). Twintig jaar geleden zou ik dat misschien positief gevonden hebben, maar vandaag vind ik dat jammer. Enkel 'And Yet it Moves' wist me onmiddellijk te bekoren.
Ik heb zo het gevoel dat het Arch/Matheos-album niet echt een zijproject was, maar gewoon de voorloper van deze. Waarom je dan nog een zijproject hebt ...

Het grote gemis op deze plaat is Mark Zonder. Bobby is goed maar mist de finesse en jazzy drumstijl van Mark. De dubbele basedrum van Bobby is een nummer wel grappig maar het hele cd ervan gaat het behoorlijk irriteren. Jammer...

Oh crap. Ik kan Jarzombek niet uitstaan - de subtiliteit van een derderangs hair metal drummer (wel een betere techniek). Alder zingt wat beter (qua expressie; met zijn bereik en kracht is niets mis) dan op de vorige twee albums, maar bederft de boel nog steeds voor mij.
Dit houd ik niet vol, dus geen waardering van mij. Ik constateer slechts dat Matheos, die een stel fijne riffs en solo's produceert, zijn talent verspilt.

Ben je bekend met de opvolger, M.Nieuweboer, Theories of Flight? Zelf vind ik dat niet alleen het songmateriaal daar stukken beter is, maar ook dat Jarzombek en Alder heel wat beter presteren.

Bijna tien jaar na FWX. Als opvolger daarvan is Darkness in a Different Light wel oké. Maar denkend aan de geweldige samenwerking met John Arch twee jaar eerder valt dit album mager uit. De moderne gitaarrifs zijn weinig sfeervol, Ray Alder klinkt wat vermoeid en niet alle nummers vind ik de moeite.

79/100

Negen jaren is het wachten op deze elfde langspeler. Leadgitarist Frank Aresti vertrekt in 1996, komt terug in 2005 en is hierop opnieuw vast bandlid. Weg zijn het “progamming” met zijn elektronische geluidjes en de keyboards. De grootste wijziging is echter het vertrek van drummer Mark Zonder die wordt vervangen door Bobby Jarzombek.

Mark Zonder is een schitterende drummer met een eigen onalledaagse stijl van drummen, die een stempel drukt op het geluid van Fates Warning. Bobby Jarzombek heeft een traditionelere speelstijl met meer gebruik van de double bass. Het album voelt voor mij hierdoor iets zwaarder / heavier aan. Falling en Lighthouse voelen voor mij dan ook aan als welgekomen rustpunten hierop.

Hier staat van mij nog altijd een kleine vier en soms twijfel ik, niet om te verhogen maar om te verlagen. Vaak speel ik na dit album aansluitend opvolger Theories of Flight uit 2016 dat mij veel beter bevalt maar daarover meer bij dat album. Ik hoor nummers met kop en staart maar zonder die bepaalde hook of melodielijnen die zich een plaats opeisen in mijn algemene muziekbeleving. And Yet It Moves is mijn favoriet op een album dat te weinig indruk bij mij maakt, dat niet volledig aan mijn hoge verwachtingen voldoet: net iets te weinig, net iets te kort komend, soms zelfs saai (Desire en Kneel and Obey). Gelukkig zorgt Frank Aresti voor vaak stevige gitaarsolo's.

Voor de volledigheid vermeld ik nog even dat ik in 2018 de volgende versie met bonusschijf heb gekocht voor nog geen 6 euro: Spinner - discogs.com. Hierop hoor je onder andere een langere versie van Firefly, een andere en langere versie van Falling Further en twee (nogal mager klinkende) live uitvoeringen van One (album Disconnected uit 2000) en And Yet It Moves (afkomstig van dit album). Leuk als hebbeding maar het album is voldoende voor mij.

Na een lange pauze is Darknes In A Different Light de terugkeer van Fates Warning. Op dit album wordt de wat steviger koers van FWX voortgezet. Mark Zonder heeft zijn troon afgestaan aan Bobby Jarzombek en zijn speelstijl past uitstekend bij het meer metalen geluid van de band. Het verwijt dat hij subtiliteit mist snap ik enigszins, maar is mede het gevolg van de productie. Het songmateriaal vraagt ook om een robuustere benadering. En de goede luisteraar hoort onder de oppervlakte dat Jarzombek wel degelijk dynamiek in zijn spel aanbrengt.

De terugkeer van Aresti juich ik toe. Ik heb het idee dat hij een zekere creativiteit meeneemt die de composities van Matheos net wat interessanter maken. Daarnaast ben ik groot liefhebber van zijn solospel.

Als ik na lange tijd dit album terugluister, ben ik aanvankelijk verbaasd dat ik dit album ooit 3,5 stereen heb gegeven. De eerste vijf nummer zijn bijzonder sterk. Proggy, zonder ingewikkeld te doen en heavy zonder lomp te zijn, met sterke riffs en melodieen.

Vanaf Lighthouse komt de klad er een beetje in en wordt het niveau van de eerste vijf nummers niet meer gehaald en begrijp ik wat meer hoe mijn rating tot stand is gekomen. Gelukkig revancheert de band zich op het laatste nummer een beetje, al klinkt het nummer wat fragmentarisch.

Al met al verdient dit album toch een solide vier sterren.

1. A Pleasant Shade Of Gray
2. Awaken The Guardian
3. Inside Out
4. Perfect Symmetry
5. Disconnected
6. No Exit
7. Darkness In A Different Light
8. FWX
9. The Spectre Within
10. Parallels
11. Night On Bröcken