Fates Warning - Darkness in a Different Light (2013)

Gisteren en vandaag beluisterd, geweldige plaat, aanrader.

1 keer gehoord en redelijk onder de indruk. Goeie pakkende nummers. Stevig met veel gevoel voor melodie. Lekker hoor.

Ik hou het voorlopig bij een 3,5, ondanks alle complimenten hier. Het komt op mij nogal eentonig over. Het begin is sterk, het hakt er gelijk stevig in. Na het derde nummer kreeg ik het gevoel ouder werk van FW op te willen zetten. Als jullie weten dat A Pleasant Shade of Gray mijn favoriete album is, dan is het wellicht voor te stellen And Yet It Moves is wel ijzersterk, het moet gezegd. Dat is het prijsnummer. Daaraan voorafgaand zitten helaas nummers die onderling inwisselbaar zijn. Met wat meer variatie en avontuur had deze van mij een 4 gekregen, hoewel ik FW zeker niet tot mijn favoriete progbands reken. Een echte fan loopt hiermee weg, dat besef ik.

Straks maar weer even ADSOG luisteren

De eerste indruk is hier positief. De CD staat als een huis. De aanpak is toch wat directer geworden met veel gitaar een bescheiden rol voor keyboards. Qua zang is Ray Alder uit duizenden herkenbaar en drukt met veel klasse zijn stempel weer op de totaalsound. De gitaarsolo's zijn weer mooi uitgewerkt en er is veel variatie. Na de ruige openers zijn Falling en Lighthouse duidelijke rustpuntjes. Into the Black is typisch Fates Warning: melodie en kracht gaan harmonieus samen in één nummer. Van de lange afsluiter moet ik het nog niet hebben, maar voorlopig gaat deze zijn rondjes blijven draaien.

Dit album laat ook hier goede indrukken achter. Heb nog niet echt een oordeel kunnen vellen, maar deze plaat klinkt lekker energiek. Alder kan nog steeds goed zingen... althans op de opname. Ik ga morgen avond eens horen of hij het live nog waar kan maken bij ProgPower Europe.

Lastig, lastig.... Ben nog niet overtuigd. Wat ik in ieder geval erg prettig vind zijn de herkenbare solo's van Aresti die toch node is gemist op zeker de laatste twee studio-platen. Nog maar een paar keer luisteren...

Laat mij voorop stellen,ik ben een groot Fates Warning fan maar ook een Dream Theater fan. De laaste tijd zie ik veel mensen een vergelijking trekken tussen beide bands. Ik ben van mening dat deze cd beslist niet beter is dan die van Dream Theater. Deze cd is veel meer gitaar georienteerd dan die van Dream Theater en ik bespeur zelfs wat Engine invloeden af en toe. Wat mij zeer bevalt aan deze cd is de energie die er in de meeste nummers van afspat en dit in afwisseling met korte ingetogen stukjes. De gitaarsoli van Jim Matheos zijn weer erg goed ( vooral die in het geweldige nummer And Yet It Moves) en ook Ray Alder is vocaal goed op dreef. Nu mijn punt van kritiek, ik vind de meeste nummers ten opzichte van elkaar inwisselbaar en mis dus wat variatie. Toch is het genieten van prima nummers als I Am, Kneel and Obey, Firefly of One Thousand Fires.Ik geef voor deze cd 4 sterren maar wellicht groeit hij nog door tot meer?

Ik vind dat Fates Warning zich moeilijk laat vergelijken met Dream Theater. Hooguit zijn er op When Dream And Day Unite veel Fates Warning te bespeuren. En dan logischerwijs ook alleen maar invloeden van de oude Fates Warning.

Na een eerste luisterbeurt kan ik nog niet echt zeggen wat ik er van vind. Behalve dat het melancholische karakter van Fates Warning mij ab initio al veel meer aanspreekt dan wat die veelbesproken band uit New York sedert lange tijd op plaat zetten.

En dan ben ik toch weer aan het vergelijken geslagen terwijl ik Fates Warning vergelijken met Dream Theater net zo zinvol vind als het vergelijken met elke willekeurige andere band.

Het was me de eerste keer niet meteen opgevallen maar Falling Further op het extra schijfje is eigenlijk een uitgebreidere en uptempo versie van Falling.

Fates Warning is met recht terug. Degelijk staaltje progmetal, dat tegen rock aanligt. Typische Fates Warning-elementen zijn aanwezig zoals het gevoel voor sfeer en de emotionele zang van Alder. I Am en The Lighthouse blijven me bij zijnde het aardigst.

Heb m intussen ook een paar keer geluisterd en het klinkt absoluut niet verkeerd. Lekkere metal in de oude stijl met de nodige prog-elementen die je aan het denken zetten zodat je met plezier de verschillende instrumenten kan volgen. Vind alleen Alder wat twijfelachtig, maar goed, dat heb ik eigenlijk altijd al gevonden. Mijn favorieten zijn de eerste vijf nummers en het grote epos 'And Yet It Moves'.

Voor wie nog benieuwd was over zijn live-kunnen: hij was op ProgPower in topvorm, kon alle noten goed raken, of in ieder geval de meeste, en was erg energiek (in tegenstelling tot die zoutzak van een Jim Matheos).

Ik heb hem tweemaal beluisterd en was hoopvol gezien alle positieve geluiden. Het is geen slecht album, maar geen top. Perfect Symnetry en Parallels zijn net zo goed misschien wel beter. Ook Awake the Guardian is een topper. Ik vind deze nieuwe schijf niet verkeerd, maar in mijn ogen geen Prog maar Rock

Zo, aardige totaalscore voor deze plaat! Ik ben een fan van A Pleasant Shade Of Grey, en ik ben heel benieuwd hoe deze zich verhoudt tov dat album.

Niet heel erg. Deze is meer rock, maar na meerdere luisterbeurten is bij mij het kwartje gevallen.

Doet me erg denken aan de eerste Engine, maar dan minder 1-dimensionaal.

Eigenlijk doet enkel het nummer Desire mij wat aan Engine denken. Het merendeel van het materiaal hier ervaar ik toch als metal hoor. De riffs en het geluid zijn daarbij eerder modern, zoals wat Matheos samen met Arch deed op Sympathetic Resonance.
De meeste nummers zijn echter vrij kort en eenvoudig van opbouw. Een erg proggy album had men duidelijk niet voor ogen. Al zijn er wel elementen aanwezig, vooral in de opener en afsluiter. Mijn mening blijft dat dit album het dichtst bij Parallels ligt.

A Pleasant Shade of Gray is een heel ander album. Wie meer van dat wil kan volgens mij het best de opvolger daarvan eens opzoeken; Disconnected.

Mijn eerste indruk is redelijk. Deze plaat haalt het nivo van Parallels, Disconnected en Pleasant Shade of Grey niet. De sfeer die voorgaande platen hebben mis ik op deze. Deze is ruiger en mist het gevoel en sfeer van de voorgangers.
Maar wellicht dat het album nog gaat groeien. De eerste indruk is een wat 'gehaast' album. Ray Alder zing prachtig. Maar dat is ook een zanger van zeer hoog nivo die live ook iedere noot waarmaakt. Live worden de meeste gitaarsolo's ook gespeeld door Frank Aresti die een zeer goede gitarist is.
Wat ook opvalt is drummer Bobby Jarzombek. Een fantastische drummer met veel power, techniek en snelheid maar hij mist toch het gevoel wat Mark Zonder wel heeft. Bobby doet het allemaal hard, technisch en snel waar Mark toch meer jazzy aanpakt. Live was 2 jaar terug heel goed te horen hoe Bobby 'the eleventh hour' speelde. De tikken op de ride bekken in het rustige stuk waren bij Bobby gelijke klappen waar Mark iedere tik juist anders en gevoelig liet klinken.
20 jaar geleden Fates Warning in het voorprogramma (!) van Dream Theater gezien in Vredenburg. Voor het podium stond het drumstel van Mark wat drie keer zo klein was als van Mike Portnoy. Maar Mark deed veel meer en mooiere dingen op die paar toms als Mike op dat immens grote drumstel. Ik vind Mark toch een gemis als je op detail en subtiele drumlicks let. Bobby zorg meer voor een massieve 'muur' van drumwerk met erg veel dubbele basdrums.
Verder vind ik het moeilijk met Dream Theater te vergelijken omdat ik alleen Images en Words heel goed ken en ook het best album van hun vind. De nieuwere platen niet ken niet. Helaas heeft Fates Warning nooit de erkenning gekregen die Dream Theater wel heeft gehad. Dit heeft Fates Warning zekerwel verdiend...

Voorlopig alvast vier sterren voor deze plaat.

Mooi betoog. Inderdaad moeilijk met Dream Theater vergelijken en derhalve gewoon niet doen zo ik zeggen.

Je vindt Images and Words hun beste album, maar de rest ken je niet???

Mark Zonder is inderdaad een gemis maar ik vind Bobby Jarzombek voor dit album zeker geen teleurstelling.

Dat het een minder sfeervol album is als de voorgangers, daar ben ik het ook mee eens.

Maar ik vind het een goede afwisseling dat Fates Warning de elektronische geluidjes deze keer weer eens achterwege heeft gelaten en weer wat meer gewoon rockt.

Je vindt Images and Words hun beste album, maar de rest ken je niet??? [/quote]

Ik ken de twee platen die erna komen maar vind ik toch wat minder alhoewel Awake nog best te pruimen is. De latere platen heb ik wel eens gehoord maar vond Images toch stukken beter. Persoonlijk vind ik Dream Theater een beetje over het paard getild maar dat is persoonlijk
Ik heb ze jaren geleden eens live in Ahoy gezien (iemand had een kaartje over) en dat was een van mijn meest teleurstellende concerten. Maar goed dat is een andere discussie.
Fates Warning vind ik nog steeds een veel te weinig gewaardeerde band. Live weten ze ook hun kwaliteiten waar te maken!

Ik verhoog mijn rating naar 4.5 sterren, na enkele luisterbeurten ben ik van oordeel dat dit een groeibriljantje is!

Met schaamrood op de kaken moet ik bekennen dat dit de eerste CD is die ik van Fates Warning beluister. Als fan van o.a. Dream Theater mag je van mij verwachten dat ik deze band ook ken . Ja, de naam ken ik al heel lang, maar nooit de moeite genomen om eens iets van ze te beluisteren...
Maar ok, deze heb ik dan en inmiddels vele malen beluisterd. Tjonge, ik heb wel wat gemist, dat blijkt ... Het hele album staat vol met fraaie nummers, de zang is dik ok en ook het gitaarwerk is om van te smullen.
Het album opent met One Thousand Fires en elk daarop volgend nummer is weer iets sterker met als eerste hoogtepunt Desire. echter, het daarop volgende Falling is wat mij betreft de (enige) zwakke broeder op dit album. I am en O Chloroform zijn de andere pareltjes op dit album, maar ook de rest (op Falling na dan) doet er weinig voor onder. Leuk zo'n ontdekking en ook leuk dat ze een flinke back catalogus hebben, want dan is er nog veel te ontdekken!
Deze cd geef ik 4.5 ster.

En nu de rest....

ja, kweet het, ben er wel effe zoet mee....

Deze kleine akoestische versie van Falling bevalt mij in ieder geval een stuk beter dan de power metal versie die op de tweede cd te vinden is. Mooie adempauze na de stevige opening van de cd.

Het album bevalt ondertussen erg goed. Sterke nummers waar de progelementen mooi verwerkt zijn in de muziek en en deze je tenminste niet zo in je gezicht worden gedrukt. Doet me denken aan de natuurlijke manier hoe Rush met speels gemak verschillende maatsoorten in de meest catchy nummers kon stoppen. Ook de melancholische sfeer in het album bevalt mij erg goed.

4* met kans op verhoging.

Ik vind die versie ook beter maar Falling Further bevat mooi gitaarwerk en is ook de moeite. Aansluitend op And Yet It Moves dat een nogal bruusk einde heeft, past het trouwens goed.

Zo heb ik op MiniDisc een extended versie van het album samengesteld. De lange versie van Firefly op nummer twee in plaats van de kortere versie en als elfde nummer Falling Further.

FWX beviel mij wat minder maar met dit album schroeft de band wat mij betreft het niveau weer omhoog. En dat is vooral te danken aan de sterke nummers, want muzikaal technisch valt op FWX uiteraard ook niks aan te merken.

Bij de release van dit album was ik erg benieuwd hoe FW tien jaar na hun laatste zouden klinken.
Helaas toen ik m hoorde vond ik het een beetje saai, alle liedjes waren typisch FW en daar hebben ze er inmiddels wel genoeg van.. Een beetje een teleurstelling dus, geen nieuwe richting op maar oppakken waar ze gebleven waren. Alle nummers zijn verre van slecht maar het pakt me gewoon niet meer zoals ze dat ooit wel konden.

@ kingpin, ook ik was reuze benieuwd, maar bij mij bekroop hetzelfde gevoel. De oudere abums vond ik (veeL) beter

Het geluid en gitaarwerk zijn echt wel hedendaags vind ik en in die zin een verandering. Maar de nummers zijn inderdaad nogal typisch Fates Warning en dan zelden op hun experimenteelst. In die zin is het na mijn aanvankelijke enthousiasme wel een beetje teleurstellend. Ik heb het gevoel er redelijk snel op uitgeluisterd te zijn. Het had van mij een pakje avontuurlijker mogen zijn. Maar als ik het album dan weer eens draai valt het me toch goed mee.

Zeker niet te snel afschrijven denk ik dan.

Tja, mijn oordeel is dat het wel heel erg goed klinkt! En dit oordeel is van iemand die voor dit album nog nooit muziek van FW had gehoord!!!!. Een misser van de eerste orde dat ik dit nooit eerder heb beluisterd, het schaamrood staat op de kaken ;-p
En als jullie beweren dat de oudere albums nog beter zijn, tja dan zal ik dat ook maar moeten gaan beluisteren.