Fates Warning - Darkness in a Different Light (2013)

Nog een veertigtal nachtjes slapen en een nieuwe van Fates Warning. Met Ray Alder. Of dat een goede zaak is valt nog te bezien. Op This Mortal Coil van Redemption vind ik hem nogal futloos klinken. Als Darkness in a Different Light een tegenvaller wordt door zwakke zangprestaties, dan maar weer wachten op een nieuwe van Arch / Matheos.

Nieuw nummer valt te beluisteren via Now streaming new song ?Firefly? via website of Classic Rock Mag (UK) - Fates Warning - Forum - Main - News / Announcements - fateswarning.com. Klinkt prima, Ray zingt goed, doet een beetje aan als Engine. Ik vind het nu al een beter nummer dan het gemiddelde van de vorige plaat uit 2004.

Klinkt erg lekker dit. Kijk hier toch een stuk meer naar uit dan de nieuwste van Dream Theater.

Anders ik wel!

Dream Theater? Nog nooit van gehoord.

Nog wat details over deze nieuwe.

Gitarist Frank Aresti die het voor bekeken hield na het album Inside Out uit '94 is weer van de partij.

Men doet het nu wel zonder drummer Mark Zonder. In de plaats daarvan trommelt Bobby Jarzombek, die reeds met de band toerde, alsook met Arch/Matheos en Iced Earth. Verder heeft hij nog samengewerkt met Halford, Riot en Sebastian Bach.

Leuk, eens zien wat er van deze jongens is geworden. Mag dit album gezien worden als een terugkeer, of is Fates Warning verder nooit officieel opgeheven? Voelde men dit aankomen?

Fates Warning is officieel nooit gestopt en eigenlijk kan dit album (zeker eens opzoeken als je het nog niet kent) ook wel als een Fates Warning album gezien worden. Wat muzikanten betreft is het enige verschil met Darkness in a Different Light de zanger. Misschien wilde Arch zijn eigen naam op de hoes of wilde Jim Matheos niet omwille van die samenwerking Ray Alder als zanger ontslaan en liever opties naar de toekomst openhouden.

Stijlvolle hoes alvast. Ben wel benieuwd, de moderne Fates Warning sound is op z'n minst interessant te noemen.

En wat is dat dan wel? Arch/Matheos?

Een samenwerking tussen Jim Matheos en de eerste Fates Warning zanger John Arch. Aangezien de rest van de muzikanten dezelfde zijn als op dit album is het officieus eigenlijk wel een Fates Warning album, maar onder een andere naam dus. Beetje zoals The Devil You Know van Heaven & Hell eigenlijk een Black Sabbath album is.

Nee, ik bedoelde te vragen wat de moderne Fates Warning-sound is als die al negen jaar geen album uitgebracht hebben. Edoch bedankt voor de info.

Oh, Ik snap. De vraag was dus aan Ferre gericht.

Mijn mening erover: Afgaand op het nummer Firefly lijkt de moderne Fates Warning sound wel wat op die van Arch / Matheos. Maar muzikaal lijkt het eerder op een hedendaagse versie van Parallels. En Ray Alder lijkt gelukkig terug beter bij stem te zijn. Het belooft dus wel een goed album te worden volgens mij.

De recensie in Aardschok doet me reikhalzend uitkijken naar het nieuwe album. Het schijnt weer iets soberder te zijn dan FWX. Minder samples en elektronica. 90 van de 100 punten hebben ze er voor over.

Ben ook benieuwd. Maar de Aardschok moet je met een korrel zout nemen. De Dream Theater-adoratie was weer niet van de lucht....

Ik koop de Aardschok niet altijd maar als dit album erin staat heb ik nog eens een goeie reden.

+ een (kort) interview.

Zoals elk magazine.

Hier zijn wat fragmenten te zien van Bobby Jarzombek aan het werk in de studio.

Zonet The Enemy Inside van Dream Theater een tweede keer beluisterd. Ze zijn zich wat meer op het nummer gaan richten, naar eigen zeggen in Aardschok. Maar ik vind de muziek nogal cliché klinken en als LaBrie dan inzet met de woorden 'Over and over again' dan wordt het er niet beter op. (Understatement.)

Fates Warning was destijds een grote invloed. Misschien moeten ze dan nog eens luisteren naar deze band, hoe die er met Firefly wel in slaagt om een prachtig nummer te maken waarbij technisch kunnen ten dienste staat van.

Ook dit nummer voor de tweede keer beluisterd. Om het wachten wat aangenamer te maken. Maar het resultaat is dat ik nog meer zit te popelen om dit album in zijn geheel te beluisteren op de stereo.

De stem van Ray Alder klinkt op sommige momenten een tikkeltje hees heb ik de indruk. Maar op een aangrijpende manier, als een emotioneel barstje in de stem terwijl die toch krachtig overeind blijft. Het lijkt alsof hij echt het onderste uit de kan heeft moeten halen om weer wat hogere regionen te bereiken.

Je maakt me erg nieuwsgierig.

Stel je bij die hogere regionen vooral geen Mount Everest pieken voor zoals op No Exit, maar vergeleken met de laatste van Redemption klinkt Alder weer heel wat energieker.

Redemption doet me niet zo heel veel. Alle latere albums van Fates Waring en dus ook FWX vind ik mooie sfeervolle platen. Op FWX hoor je een Alder die wat minder bij stem begint te geraken, maar het is nog altijd erg goed. Hoog zingen is voor mij geen must hoor.

I Am Is ondertussen ook te beluisteren.

Het lijkt inderdaad wat meer basic te zijn zoals voorspeld. Voor de rest is het nummer eigenlijk ook helemaal wat ik van Fates Warning verwacht. Technisch, maar soepel en met een mooie melancholische ondertoon. Een stream zegt weinig over de geluidskwaliteit maar het klinkt alsof het geluid redelijk naturel en organisch is gehouden. Hier kan ik wel iets mee. En dat is een understatement denk ik.

Ik ga het houden bij twee keer Firefly. De rest mag verrassing blijven. Maar op basis van dat ene nummer en wat Ray Alder over het album heeft gezegd heb ik de indruk dat dit het dichtst in de buurt van Parallels gaat liggen.

Bij Fates Warning verwacht je wel een intro aan het begin van het album, maar FWXI start meteen verrassend pittig. De opener One Thousand Fires zet met verschillende tempowisselingen en een knappe gitaarsolo meteen goed de toon. Met Firefly wordt dat gewoon verdergezet terwijl Desire mij in eerste instantie meer aan het werk van Ray Alder met Engine doet denken dan aan Fates Warning. Het volgende nummer wijkt zo mogelijk nog meer af want de korte ballad Falling klinkt bijna als een luchtige popsong. Met I Am weerklinkt dan weer ten volle Fates Warning, dat voor de melodieën dicht bij Parallels ligt terwijl de gitaarriffs modern zijn zoals gekend van de latere albums. De volgende vier nummers passen daar ook in. En dan volgt nog het lange slotnummer van ruim veertien minuten dat een boeiende opbouw heeft en voor Fates Warning's doen een erg proggy gitaarsolo. Onmogelijk om hierbij niet aan het nieuwe album van de collega's Dream Theater te denken. September 2013 is een mooie maand voor de liefhebbers.

En nu maar eens gaan luisteren of die extra cd de moeite is.

Het verdict: Firefly [Extended] bevat nog een aardig aanhangsel en Falling Further is een toegankelijke rocksong. De live nummers klinken goed maar ik vind de zang wat te ver naar voor in de mix zitten. Leuk om erbij te hebben maar best wel misbaar.

Toch geweldig tegenwoordig vinyl met een cd tje erbij.

Gisteren geluisterd en ik was onder de indruk. De vergelijkingen met de nieuwe Dream Theater zijn weer aan de gang en daar doe ik ook lekker flauw aan mee, dit is een veel betere plaat. Fates Warning klinkt progressief en heeft een lekker modern tintje (soms zelfs een Tool-vibe) dat helemaal niet krampachtig klinkt. De vocalen van Ray Alder zijn zeer goed. Deze gaat vaker beluisterd worden.