Neil Diamond - The Jazz Singer (1980)

Oei Neil Diamond

Wat me tegen staat aan Neil Diamond is het feit, dat ie zo vaak wordt nageaapt. Met name in de vakantieplaatsjes waar ik elk jaar mijn zuurverdiende rust pak hoor je om de haverklap van die strontvervelende figuren terwijl je probeert een stuk vlees naar binnen te trappen. Daar kan de beste man helemaal niets aan doen, dat weet ik ook wel. En ik weet ook wel, dat ie een geweldige stem heeft. Ik schaam me dan ook niet om toe te geven, dat Love on the Rocks eigenlijk één van de mooiste liedjes is die ooit is gemaakt. En eigenlijk mogen die andere liedjes er ook best wel zijn.

Tot voor 12 Songs was dit voor mij zijn laatste echt goede album. Heerlijk op een zaterdagochtend...

Of als je lekker in de truck zit...

Dit moet (voorlopig) zijn laatste echt goede album zijn, commercieel was het in ieder geval een groot succes.
Heel wat klassesongs op dit album die klassiekers zijn geworden zoals "Love on the Rocks" en "Hello Again".

Zijn beste album .

Ik zal nooit een fan worden. Zijn manier van zingen, zeker zoals in Love on the Rocks kan ik niet serieus mooi vinden: teveel drama dat bij mij niet aankomt.
Wél erken ik de klasse van Neil Diamond in zijn genre, zoals juist aanwezig op deze plaat. Zijn stem is uniek en sterk en composities als America (veel mooier dan Love on the Rocks wat mij betreft) staan als een huis. Toch een album dat ik niet vaak meer zal draaien. Teveel stardom/orchestratie/entertainment, te weinig soul en al helemaal geen jazz.

.. het is nog zaterdagochtend ook.

Toen ik de gelijknamige film had gezien wilde ik deze gelijk hebben. Gelukkig had ma deze in de collectie en heb ik het album bij wijze van overgenomen.
Nu heb ik m ook opstaan.......gewoon heerlijk voor op de zondag. Toch heeft hij nooit echt mijn nieuwsgierigheid kunnen prikkelen, want al vind ik dit album nog zo klasse, op zoek naar ander werk van hem ben ik nooit geweest. Fave: 'Hello again'. 3,5 *

schitterende stem

Prima film met top muziek. Inderdaad heeft Neil een top stem en ik houd pvan zijn muziek. De hoes is mooi en zo herkenbaar. Hello Again is mijn favoriet. Maar de rest is ook heerlijk om naar te luisteren.

Beetje zoet, beetje netjes binnen de lijntjes gekleurd, maar ook wel een paar prima songs. Zelfs het Skyradio-achtige 'Love On The Rocks' heeft wel wat, in ieder geval een mooi gezongen refrein. Neem 'm niet mee naar een verlaten eiland als ik maar een koffertje platen mee mag nemen, maar zo van tijd tot tijd mag 'ie wel langskomen, hoor.

Heel genietbaar album, maar minder sterk dan 'Jonathan Livingston Seagull'. Er zitten wat mindere nummers tussen en het is minder sfeervol.

Ik heb dit album sinds kort in m'n bezit en het is een mooie aanvulling op de andere albums die ik van Neil Diamond heb. Het zijn stuk voor stuk mooie melodieuze liederen die elkaar mooi aanvullen. Daardoor staan er geen echt slechte nummers op, maar ik heb wel zo mijn favorieten, zoals Love on the rocks, Summerlove en Hello again
De film heb ik overigens nooit gezien.

Zeker het kijken waard.

Prachtig en overtuigend album. Zal niet ieders kopje thee zijn maar bij mij smaakt ie prima. Love On The Rocks is een klassieker, daar zit alles in wat ome Neil een groot artiest maakt(e). Krijg er altijd kippenvel van, ook nu nog zoveel jaar na dato. Prachtig! Ook het artwork is fraai, dat stemmige zwart met gouden letters. Beetje Presley-achtig maar mooi gedaan.

Graag bij een dergelijke kreet en beoordeling een onderbouwing.
Als het gewoon uw kopje thee niet is, lijkt me het geven van een beoordeling irrelevant.
Ik houd absoluut niet van trashmetal en zal daarom nooit een artiest in dat genre beoordelen. Omdat ik het verafschuw betekent dat nog niet dat een betreffende uitvoerende niet geweldig kan zijn.

Neil Diamond was misschien voor velen te soft en te mainstream maar men kan niet ontkennen dat hij een prima singer-songwriter is (daarom werd hij vaak gecoverd) en een goede stem heeft. Hij heeft alleszins meer inhoud dan de meeste huidige popsterren.