Daryl Hall & John Oates - Private Eyes (1981)

'I can't go for that (no can do) was hiervan de grootste hit. In Amerika was het titelstuk ook een nr. 1 hit. Het hier op single uitgebrachte 'Did it in a minute' flopte.
Verder vind ik het Motown-achtige 'Looking for a good sign', het grappige 'Mano a mano' en 'Head above the water' echte uitschieters.

Private Eyes ken ik uit de Essential Mix van Justice, echt een lekker nummer

ik ben aangenaam verrast door dit album. vooral het meesterwerk i can't go for that is echt heel goed.

Ja, echt een geweldig nummer Als je dan het nummer van Simply Red draait (Sunrise), dan moet je toegeven dat deze versie van Hall & Oates vele malen beter is.

Door vele fans wordt 'Private Eyes' gezien als het beste Hall & Oates-album. Ik vind het in ieder geval hun beste album van de jaren 80, gevolgd door 'H2O'.
Het is een heerlijk gevarieerd album met veel soul-, rock- en new wave-invloeden.
'Looking for a Good Sign' is door H & O ook opgedragen aan The Temptations, waarmee ze later op tournee gingen.
In Amerika werden de singles 'Private Eyes' en 'I Can't Go for That (No Can Do)' nummer 1 hits. 'Did It in a Minute' deed het ook goed en 'Your Imagination' behaalde een bescheiden hit-positie.

Van de Atlantic-jaren (1972-1974) vind ik 'Abandonned Lundheonette' (1973) hun beste album.
En van de jaren 70-albums op het RCA-label kan ik moeilijk kiezen tussen 'Daryl Hall and John Oates' (1975) en 'Bigger Than Both Of Us' (1976).
Het 1975-album heeft ietsje meer soul-nummers en het 1976 neigt meer richting rock.
Toen Hall & Oates op het RCA-label goed gingen lopen bracht Atlantic regelmatig hun oudere werk opnieuw uit (o.a. 'No Goodbyes' uit 1977 dat ook een paar overblijfsels bevat).

Sterk album van het Amerikaanse duo . Fris en sprankelend en uitstekend geproduceerd .
De soul in combi met pop en sofrock wordt hier prima vastgelegd . De synthesizer heeft een wat prominentere rol gekregen , maar is hier een smaakvolle aanvulling . Altijd prettig zijn de uitstekende vocalen van de heren , gemaakt voor elkaar . Daryl Hall is over het algemeen de leadzanger , maar Oates vult dit prima aan .
2 hits kent deze plaat , de titeltrack en het nog altijd sublieme I can't go for that ( no can do)

Nog altijd zeer genietbare soul , een stijl die door de heren hevig werd omarmt , maar zo is verpakt dat andere pop elementen ook hun weg vinden .

Hall en Oates zijn al begonnen in 1973, maar het duurde tot in de jaren 80 eer ze echt grote hits scoorden. Dat ze als blanke artiesten zelfs in de r en b lijsten van destijds stonden was een hele prestatie, buiten het grote aantal platina en gouden platen die ze gescoord hebben. Deze "Blue eyed Soul" behoord tot de beste van de afgelopen decennia. 3,5

Amaai, wat is dit een heerlijke remix van I Can't Go for That.

I Can't Go for That

Erg goede plaat van Hall & Oates, misschien wel hun beste.
Vooral kant 1 is feest met de 2 hits en ook nog het erg aanstekelijke Mano A Mano en vooral Did It In A Minute.
Kant 2 heeft met Head Above Water, Some Men en Unguarded Minute de leukste liedjes.
Geen mindere nummers op deze LP.
Minder soul dan op eerdere albums, maar meer rockpop en dat is dus helemaal niet erg.
Geproduceerd door Hall & Oates zelf met hulp van Mike Vernon, sprankelt dit allemaal lekker fris nog de speakers uit.
4 sterren dus.
Op vinyl, in nieuwstaat, Hollandse persing.