Triumph - Rock & Roll Machine (1977)

Vooral het driedelige The City is grandioos, met het mooie spaanse gitaar stuk in het midden, maar ook het titelnummer en de Joe Walsh cover "Rocky Mountain Way" is erg goed.

Triumph borduurt hierop voort op de door mij beschreven muziekstijl van het debuut.
Toch is deze plaat wat afwisselender, de bluesrockinvloed is wat minder alhoewel "Rocky Mountain Way" het tegendeel hiervan bevestigd.
Deze cover vind ik het zwakste nummer, dodelijk saai maar ik hou ook niet van de blues.

Het drieluik "The City" is mooi opgebouwd, als Triumph zijn sterk begrensde muziekkaders verlaat dan is het echt genieten.
Omdat ze dat zelden doen vervallen ze daarmee niet in herhalingen, en hun gewonere nummers blijven daarnaast ook degelijk en doordacht.
Het titelnummer kent een lange gitaarsolo die hoogst origineel is, geen zoveel mogelijk noten per seconde maar ook subtiel accoordenwerk.

Op deze plaat nog geen serieuze pogingen om de hitparades te bereiken (alhoewel het album de "platina" status bereikte in Canada).
Wat opvalt is "New York City Streets - Part I", een bijna gewoon popnummer met vrouwlijke achtergrondzang heel sfeervol.
De 2 openingsnummers zijn typische Triumph songs, ook de minimale samenzang met maximaal effect vallen hierbij op.
Dit zou het laatste album zijn van Triumph waar ze nog weleens licht progressief te werk gaan, de volgende is wat dat betreft een overgangsplaat naar de uitsluitend compacte hardrockstijl die ze later gaan spelen en perfectioneren.

Heerlijk tweede album van Triumph met een aantal geweldige gitaarsolo's, daarnaast vind ik dat stukje met die Spaanse gitaar werkelijk subliem. Het past gewoon precies in dat moment van het album.

Ik had vroeger de Europese versie van Rock'n'Roll Machine, wat inhield dat de eerste twee elpee's op een elpee waren gecompileerd.

Dus een heleboel songs van de eerste twee elpee's ken ik pas sinds een paar jaar., zoals New York City Streets en The City.

It Takes Time is echt een knaller van een opener en het titelnummer is uiteraard het paradepaardje hier.

Het legendarische nummer Rock n roll machine is zo weergaloos dat de rest van het album doet verbleken. Supergave snelle rauwe gitaarrif met dito zang. Dan volgt een minutenlange twin (triple?) Gitaarsolo (waar hij per abuis een lage noot raakt) met dubbele echo en waarin de begeleding weg valt zodat rick emmet in guitar heaven zit. Om vervolgens de riff weer op te pakken en furieus te eindigen. Als ze hier het album mee geopend hadden en er nog 1 of 2 speedy tracks hadden bijgeplaatst ipv het misplaatste rocky mountain way (joe walsh cover) dan was de band een grootse toekomst tegemoet gegaan. Nu enkel herinnert door een handvol liefhebbers.

ook als Canadees trio en met de hoge stem van Emmet en wordt al snel de link gelegd met Rush (de early years). Maar de zang van Emmet wordt afgewisseld met de rauwere stem van Moore. De progressieve inslag op sommige songs doet ook wel vermoeden dat ze hun landgenoten goed in de gaten hielden. Maar Triumph blijft toch meer trouw aan de bluesrock gelieerde riffs en centraal staat Emmet met zijn prima solowerk.

Met "Street Fighter" "Street Fighter (Reprise)" "24 Hours a Day" "Blinding Light Show/Moonchild" werden de beste songs van het debuut op RnR machine geplaatst om internationaal (europees) door te breken. Helaas is die versie nooit op CD verschenen. Maar dus van de lokale markt naar het grote label RCA....

Waar Triumph als debuut wat stabieler is, vliegt de band hier qua stijlen alle kanten op. Dit zorgt voor een paar hele vreemde invloeden (dat soulvolle/jazzy eindstuk van New York City Streets - Part 1) en een wat mij betreft enorm overbodige cover (Rocky Mountain Way) die het album minder aantrekkelijk maken dan het debuut. Daartegenover staan wel het epische The City: War March / el Duende Agonizante / Minstrel's Lament en het met weergaloos solowerk overgoten Rock & Roll Machine. Het is echter wel verdomd knap hoe de band zoveel afwisseling kan aanbrengen en buiten de cover is het ook echt wel allemaal goed te noemen.

Tussenstand:
1. Triumph
2. Rock & Roll Machine

Grappig dat dit album verre van spectaculair is, maar wel heel makkelijk wegluistert. Het is mij inmiddels duidelijk dat Emmett de wat meer epische nummers inzingt en Moore degene die rechttoe-rechtaan zijn. Mijn voorkeur gaat echt naar de eerste combinatie, maar het geheel werkt best goed. Triumph heeft een heel fijn, vertrouwd geluid. Echt een warm nest. Het mag wel duidelijk zijn dat New York City Streets en vooral The City de beste songs zijn. Beetje vaag waarom het opgeknipt is. Tijdens het luisteren merk je daar weinig van. De solo's zijn om van te smullen. Grappig ook dat het allemaal zo geweldig geproduceerd is en menig moderne productie naar huis stuurt. Mooi, organisch geheel.

Tussenstand:
1. Triumph
2. Rock & Roll Machine

Na het redelijke debuut is Rock 'N Roll Machine niet de lp die laat zien dat de band flinke stappen heeft gemaakt. Ja er staan goede songs op en 1 echte klapper (Rock 'N Roll Machine) maar daar tegenover zijn New York Streets en The City progressieve nummers die strandden in goede bedoelingen..... te onsamenhangend en weinig verheffend...... Op het debuut stond nog wel een sterk voorbeeld hiervan.
Maar het gaat nog wel goedkomen hoor met deze voortreffelijke band.

Die heb ik halverwege jaren 80 eens van de bibliotheek geleend en nu samen met Thunder Seven van Marktplaats gehaald om wat sentiment op te halen. Mooi gaaf vinyl iig, verheug me al op Rock & Roll Machine! Opvallend is dat die cover is blijven staan en ik hoef de albums afzonderlijk niet te leren kennen, maar frappant dat muziek waar je meer dan 20 jaar niet naar omgekeken hebt in alle glorie komt bovendrijven.

Ik lees nu pas - hier dus - dat ik al die jaren de verkeerde versie van Rock 'n' Roll Machine in huis heb gehad (de internationale dus). Want het origineel is veel beter/afwisselender!