Triumph - Rock & Roll Machine (1977)

Triumph borduurt hierop voort op de door mij beschreven muziekstijl van het debuut.
Toch is deze plaat wat afwisselender, de bluesrockinvloed is wat minder alhoewel "Rocky Mountain Way" het tegendeel hiervan bevestigd.
Deze cover vind ik het zwakste nummer, dodelijk saai maar ik hou ook niet van de blues.

Het drieluik "The City" is mooi opgebouwd, als Triumph zijn sterk begrensde muziekkaders verlaat dan is het echt genieten.
Omdat ze dat zelden doen vervallen ze daarmee niet in herhalingen, en hun gewonere nummers blijven daarnaast ook degelijk en doordacht.
Het titelnummer kent een lange gitaarsolo die hoogst origineel is, geen zoveel mogelijk noten per seconde maar ook subtiel accoordenwerk.

Op deze plaat nog geen serieuze pogingen om de hitparades te bereiken (alhoewel het album de "platina" status bereikte in Canada).
Wat opvalt is "New York City Streets - Part I", een bijna gewoon popnummer met vrouwlijke achtergrondzang heel sfeervol.
De 2 openingsnummers zijn typische Triumph songs, ook de minimale samenzang met maximaal effect vallen hierbij op.
Dit zou het laatste album zijn van Triumph waar ze nog weleens licht progressief te werk gaan, de volgende is wat dat betreft een overgangsplaat naar de uitsluitend compacte hardrockstijl die ze later gaan spelen en perfectioneren.

Waar Triumph als debuut wat stabieler is, vliegt de band hier qua stijlen alle kanten op. Dit zorgt voor een paar hele vreemde invloeden (dat soulvolle/jazzy eindstuk van New York City Streets - Part 1) en een wat mij betreft enorm overbodige cover (Rocky Mountain Way) die het album minder aantrekkelijk maken dan het debuut. Daartegenover staan wel het epische The City: War March / el Duende Agonizante / Minstrel's Lament en het met weergaloos solowerk overgoten Rock & Roll Machine. Het is echter wel verdomd knap hoe de band zoveel afwisseling kan aanbrengen en buiten de cover is het ook echt wel allemaal goed te noemen.

Tussenstand:
1. Triumph
2. Rock & Roll Machine

Grappig dat dit album verre van spectaculair is, maar wel heel makkelijk wegluistert. Het is mij inmiddels duidelijk dat Emmett de wat meer epische nummers inzingt en Moore degene die rechttoe-rechtaan zijn. Mijn voorkeur gaat echt naar de eerste combinatie, maar het geheel werkt best goed. Triumph heeft een heel fijn, vertrouwd geluid. Echt een warm nest. Het mag wel duidelijk zijn dat New York City Streets en vooral The City de beste songs zijn. Beetje vaag waarom het opgeknipt is. Tijdens het luisteren merk je daar weinig van. De solo's zijn om van te smullen. Grappig ook dat het allemaal zo geweldig geproduceerd is en menig moderne productie naar huis stuurt. Mooi, organisch geheel.

Tussenstand:
1. Triumph
2. Rock & Roll Machine

Na het redelijke debuut is Rock 'N Roll Machine niet de lp die laat zien dat de band flinke stappen heeft gemaakt. Ja er staan goede songs op en 1 echte klapper (Rock 'N Roll Machine) maar daar tegenover zijn New York Streets en The City progressieve nummers die strandden in goede bedoelingen..... te onsamenhangend en weinig verheffend...... Op het debuut stond nog wel een sterk voorbeeld hiervan.
Maar het gaat nog wel goedkomen hoor met deze voortreffelijke band.