Jamiroquai - Emergency on Planet Earth (1993)

En toen was daar zomaar ineens een klein snotneusje dat kwam met een zwaar door Stevie Wonder beïnvloede hippieachtige soul/disco plaat. Zowat uit het niets leek het, maar ook bijna onweerstaanbaar. Liedjes over dat mensen liever voor elkaar moesten zijn ook liever voor de planten en de dieren. Spontaan, soms bijna naïef, maar erg leuk en erg lekker. Leuk zo op het laatst na een feestje als iedereen moe was.

Sony zag er brood in en duwde Jay een platencontract voor zeven (of negen, daar wil ik vanaf zijn) albums onder zijn neus. En dat is erg zeldzaam. Succes corrumpeert nog weleens en met Jamiroquai ging het ook rap mis. Hij ging in milieuverwoestende auto's rijden, na een licht tegenvallend maar nog steeds leuk loom tweede album volgden een hele serie platen die steeds sterieler, steeds nietszeggender en steeds meer inwisselbaar werden. Weg spontaniteit, het werd berekenende muziek. En ik verloor mijn interesse. Als ik nu een nieuw nummer van Jamiroquai hoor gaat het volledig aan me voorbij. Ik vind er niks meer aan.

Grappig. Ik vind z'n 2e net z'n allerbeste, een klein meesterwerkje haast. Toegeven, op z'n latere albums (ik heb ze allemaal) zijn niet alle songs even de moeite waard toch zitten er genoeg echte geweldige tussen. Steriel klinkt het mij allemaal niet. Qua compositie hoogstandjes? Ja. Luister nog eens heel goed naar de Space Cowboy. Dat nummer vind ik gewoon heel sterk.

Ik vind dit veruit zn beste album, vooral de tracks 'when you gonna learn' en 'when you gonna learn' (ja ook de singles..) springen eruit. De originaliteit van het eerste album is nu ver te zoeken, zn latere albums zijn allemaal steeds meer in de eentonige mainstream-richting gegaan imho.

Ze lijken wel een beetje op elkaar vind ik.

puur toeval

ik bedoelde 'too young to die' dus *schaam*

een cool debuut van een zeer goede band

Too Young to die, When You gonna learn, Blow Your Mind...alledrie supernummers

maar de band is op zijn best zonder Jason op Music of the Mind

is en blijft mijn favoriete plaat van hem (samen met Space Cowboy) ook al ben ik bang dat hij zo'n platen niet meer zal maken. Disco sells better than jazz, that's for sure...

Vergeet "Whatever It Is, I Just Can't Stop" en vooral "if I like I do it" niet!

deze vind ik persoonlijk het beste van jamiroquai, zeer geschikt in ochtenden

Geef mij de original space cowboy maar (kwis vraag: wie was dat?)

ben echt teleurgesteld in dit album.
hij kan veel beter.

Super album!
De groove in Too young to die is heilig

Ook toetsenpartijen meesterlijk
Latere albums meestal ook leuk.

Als 13 jarig jochie werd ik bekogeld door Mtv die Blow your mind grijsdraaide. Ik zapte altijd weg zonder eigenlijk goed te luisteren naar de kwaliteit die deze band (zeker toen) herbergte. Een jaar later zou ik hier toch achter komen toen ik toevalligerwijs Too young to die voorbij zag komen, ik herkende het maffe wild rondspringende jongetje, ik kende de song niet, maar kreeg de rest van de week de scat uit het refrein niet meer uit m'n kop. Ik huurde het album in de lokale bibliotheek en vanaf dat moment was ik om.

Een debuut van het niveau waar je u tegen zegt. Gewaagd ook voor die tijd, toen de grunge en de eurodance zijn hoogtijdagen vierde.
Maar een set geweldige songs, goede instrumentalisten. Ik werd op slag fan van de Fender Rhodes, maar zou later vooral met bewondering luisteren naar de sublieme baspartijen.
Hoogtepunten zijn voor mij Too young to die, Music of the mind en Blow your mind (grappig genoeg). Maar eigenlijk is de hele plaat van hetzelfde niveau.

Helaas is na het vertrek van Stuart Zender (een bepalende factor) de band langzaam ingezakt, vanaf de derde plaat was de tendens van de shift naar een commerciëler geluid al waar te nemen, deze zou per album alleen nog maar verder doorzetten.
De hedendaagse Jamiroquai (enkel Jay uit de originele bezetting, Drummer Derrek McKenzie kwam pas vanaf Space Cowboy) produceert enkel nog om aan de contractverplichtingen te voldoen en met commerciële makkelijk verteerbare hapklare brokken op de proppen te komen. Jammer, juist de uitgesponnen instrumentale gedeelten kon ik zeer waarderen.
Met veel genot zet ik de eerste platen nog maar eens op...

****1/2

Hun eersteling en voorlopig vind ik dit nog steeds hun sterkste plaat;
Digedidoo, Too Young To Die, Music of the Mind, toch de uitspringertjes.

****

Fantastisch debuutplaat van Jamiroquai. Ze maken swingende supercatchy muziek. Move your ass en beweeg simpelweg mee op deze muziek.

Een jaar geleden stuitte ik op YouTube bij toeval op Virtual Insanity. Veel muziek kende ik nog niet, maar hé, dat nummer kende ik, die clip herkende ik. Ik had dat nummer wel eens op TMF/MTV gezien (zal wel MTV zijn geweest, TMF draait niet zulke goede muziek). Ik vond het wel een lekker nummer en besloot meer muziek van Jamiroquai op te zoeken, en zo probeerde ik eerst het album Travelling Without Moving. Dat beviel me wel, en ik ging verder op mijn ontdekkkingstocht door de wereld van Jamiroquai. Zo belandde ik bij hun debuut, en dit werd erg gewaardeerd door iedereen, waardoor ik besloot het maar eens proberen, ondanks dat het acid jazz werd genoemd, en jazz invloeden zou hebben (wat achteraf heel erg mee bleek te vallen). Ik draaide het eens een keer voor het slapen gaan... en ik werd overdonderd!

Het begint al geweldig, met een didgeridoo, wat ik toen natuurlijk toaal niet verwachtte. Geweldig om een didgeridoo in je muziek te gebruiken naar mijn mening, tenminste, als je het goed doet, en dat doen de heren van Jamiroquai naar mijn mening. Na deze intro begint het nummer When You Gonna Learn, wat een geweldige opener is. Heerlijk, goede teksten, en dat didgeridoo-stukje in het midden. Wat me bij dit nummer te binnen schiet is de term funky, maar ik heb geen idee of dat op z'n plaats is, dit is echter wat ik met funky associeer.

Dan komt Too Young To Die, ook met goede tekst, maar wel met een supersimpel (qua tekst), máár supercatchy refrein. Dat 'dudududu' blijft de hele dag in je hoofd zitten. Ik vind Jamiroquai op instrumentaal gebied ook erg sterk. De muzikanten beheersen hun instrumenten goed, en dat laten ze graag merken. Soms krijg je ineens een heel stuk instrumentaal, maar dit klinkt ook erg allemaal goed. Misschien soms licht jazzy, ik weet het niet, maakt me ook niet uit, ik luister er erg graag naar!

Dan komt Hooked Up... 'Everybody dance to the music!' Ze willen graag dat je meedanst, en ik heb het nog nooit geprobeerd, ik kan dan ook niet dansen, maar toch is het moeilijk stil te zitten bij dit nummer! Het is toch een van de mindere nummers van dit album naar mijn mening, maar toch wel leuk, en het swingt lekker.
Na een wat drukker nummer, hoor je bij de eerste noten al dat If I Like It, I Do It een wat relaxter nummer is. En ik ben blij dat Jay er zo over denkt (hierbij doel ik dus op de titel), want anders was dit album er waarschijnlijk nooit geweest. Hoor je trouwens nou Afrikaanse drums in dit nummer? Wat leuk toch, je zou niet zeggen dat het een Britse band is.

Het album gaat verder op de relaxte toer met het instrumentale nummer Music Of The Mind. Instrumentaal, maar zeker niet minderwaardig aan de rest! Echt een lekker nummer is het, in het begin nogal dromerig, en later komt de trompet die rust verstoren, maar dat is helemaal niet erg. Het begin is te vergelijken met Air, maar in de loop van het nummer geeft Jamiroquai er toch zijn eigen draai aan, en het resultaat is een erg fijn nummer, wat ik graag luister.

Emergency On Planet Earth! Dat waar het hele album om draait. Jay wil duidelijk maken dat het op deze manier niet goed gaat met de aarde. Het is dan ook een nogal politiek getint album, maar hij heeft wel gelijk. Desalniettemin is dit weeral een erg lekker nummer. Whatever It Is, I Just Can't Stop is weer wat meer in de stijl van Hooked Up, een erg aanstekelijk nummer. Je merkt het ook meteen aan de tekst, niks politiek, niks emergency, niks aan de hand. En lekker funky.

Dan komen weer twee hoogtepunten, eerst Blow Your Mind! Een erg sterk nummer, wat in het midden stilvalt, waarna het op een geweldige manier weer tot leven komt en 4 minuten lang instrumentaal het nummer afmaakt. Eén van de beste instrumentale stukken van het album als je het mij vraagt. Vervolgens Revolution 1993, waarin Jay iedereen tot een revolutie oproept, de revolutie van 1993. Dat is hem niet gelukt, al zou het wel geweldig zijn geweest natuurlijk, maargoed, hij ging er ook niet vanuit dat dat zou lukken, en het gaat om de muziek uiteraard. De sfeer in dat nummer vind ik geweldig, een beetje opjagend, en dan die vrouwenstem in het nummer: Revolution! Dat maakt het echt af. Het langste nummer, maar misschien ook wel het beste nummer. (moeilijk om te kiezen ) En dan na 4 minuten dat fluitje, een heel vrolijk fluitje alsof er niets aan de hand is, en daarna weer verder met het opjagende, geniaal!

Het album eindigt met Didgin' Out, de naam zegt het al, digeridoo-muziek. Wel grappig, niet bijzonder, maar toch leuk van de didgeridoo, en een leuke outro na Revolution 1993. Wat ik overigens nog wou zeggen is dat ik de stem van Jay ook erg goed vind en dat ik graag naar zijn stem luister.

Heden ten dage heb ik dit album origineel in mij bezit, en daar ben ik erg blij mee, want ik vind het artwork ook erg goed! De voorkant is erg stylish, en in het boekje staat mooie kleurrijke... tja hoe noem je dat... art. Met een heel verhaal van Jay over dat het allemaal niet goed gaat, dat alles om geld gaat, enzo, geheel in lijn met de titel en teksten van het album. Wel leuk, alleen jammer dat ie later, althans, zo lees ik ergens hierboven, in milieuverwoestende auto's ging rijden. Dan raak je toch je geloofwaardigheid een beetje kwijt. Maar ik vergeef het hem, want hij heeft tenslotte een van mijn favoriete albums allertijden gemaakt, een dikverdiende 4,5* en een plaats in mijn top 10!

Groooovyyyyyy

Heel leuk... het klinkt een stuk minder rijp dan de volgende albums.. Zn stem klinkt nog als een broekie, nog te weinig coke toegedient gekregen

Iedereen heeft het over hij/ zijn. Jamiroquai is een groep hoor.

Mijn favoriet.
Met Nick van Gelder van the Ozric Tentacles op drums.

Alleen al Music of The Mind is de aanschaf waard.
Veel fluit, trompet en saxsolos maken dit een ware acid-jazz klassieker.

Toen waren Jk en co. nog milieubewuste hippies.

Fijn en vernieuwend, wat heb ik toch genoten van dit album, en nu nog steeds eignlijk. Mooie mengeling tussen soul, jazz en pop en daareens bovenop nog goede teksten maar idd jammer dat deze vervagen met de levenstijl van Jay K.

Ja, best wel wrang, eigenlijk; De activist voor een groene samenleving, het jonge broekie met een uitgesproken politieke opinie tegen de welvarenden (lees: profiteurs) van de kapitalistische samenleving, de ambassadeur van het "goede" (let's make the world a better place, safe the rainforest, streven naar een eerlijke maatschappij), geeft hier eigenlijk af op het soort persoon dat hij later zou worden: een onderdeel van de cultuurindustrie, de eenheidsworst. Maak drie en een halve minuut durende songs die lekker makkelijk klinken met catchy refreintjes over liefde en dansen; "Jongens en meisjes voetjes van de vloer, ik vind je lekker, je doet iets met mij" (en andere holle bla bla), in andere woorden: koop deze plaat zodat ik mijn wagenpark kan uitbreiden.
Als ik het zo lees snap ik dat de band inmiddels louter uit sessiemuzikanten bestaat. Jay's ego en hebzucht zijn te groot geworden voor zijn eigen idealen. Geef mij maar lekker dit album en de opvolger

JK is de frontman en schrijft bijna alle nummers zelf.. de rest van de band veranderd ook erg vaak van opstelling, zoals hierboven al wordt geschreven

Zeg eens Jamiroquai 23 keer achter elkaar.. hoor je verrassend vaak klanken als 'dJa' en 'Kw' ..

Wat een onzin.
Toby Smith schreef alles mee.
En als je goed leest later ook Nick Fyffe, Stuart Zender, Sola Akingbola en Simon Katz.
Op de eerste plaat schrijft Nick van Gelder ook mee.

Er zijn maar een handvol nummers die helemaal alleen door Jason Kay geschreven zijn (waaronder de titeltrack van Space Cowboy)

Om dat nou meteen als 'onzin' te bestempelen. Beetje kort door de bocht. Je tilt nogal zwaar aan het woord "zelf" in JK schreef alles zelf. Laat ik dat dan achterwege laten.

De clue van de discussie was waarom zoveel mensen op JK doelen als ze het over Jamiroquai hebben..
Hij is degene die de band heeft geformeerd, veel nummers heeft (mee)geschreven (zo dan maar?) en er vanaf het begin tot nu bij is. Die Toby Smith is er al een tijdje niet meer bij.
Bij die Smith denk ik niet meteen aan Jamiroquai, wel bij JK.. JK=Jamiroquai

De clue van de discussie was waarom zoveel mensen op JK doelen als ze het over Jamiroquai hebben..
Hij is degene die de band heeft geformeerd, veel nummers heeft (mee)geschreven (zo dan maar?) en er vanaf het begin tot nu bij is. Die Toby Smith is er al een tijdje niet meer bij.
Bij die Smith denk ik niet meteen aan Jamiroquai, wel bij JK.. JK=Jamiroquai[/quote]

JK is het gezicht van de band, niet alleen heeft hij de band een speciale sound met zijn jazzy stem en zijn apparte manier van liedjes schrijven. Haal hem weg en je hebt de band Jamiroquai niet meer, dat merk je ook aan de ander albums, je blijft de typische sound herkennen.

Zeker op deze plaat, wat een plaat met inhoud is en toch heerlijk is om mee te zingen, wat volgens mij een redelijk moeilijke taak is. Ik vind dat dit een plaat is met een dubbel gevoel, langs de ene kant word je blij van de vrolijke melodieën en langs de ander kant word je geconfronteerd met onze, de mensheid, schuld aan de milieuvervuiling.

Weer onzin.

Naarmate steeds meer muzikanten het schip verlieten (Zender, Smith, Katz etc.) verdween de acid-jazz sound en werd het goedkope top40 discofunk.

Na Travelling Without Moving volg ik het niet meer.. op de navolgende albums staat af en toen een nummer met een leuk deuntje dat ik ben kan meeneurien ..maar de inspiratie en diepte zoals op dit album ontbreekt helemaal

De zoveelste artiest dat het maar een paar albums kan volhouden. Met dank aan het label dat teveel druk legt op artiest (JK moest er 8 maken van Sony)
Geld zullen ze er wel aan verdient hebben, gezien het wagenpark van hem

@YoG, dan zou je toch met me eens moeten zijn dat Jamiroquai niet gelijk staat aan JK.

Zodra JK de overhand kreeg ging het slechter met de creativiteit en de kwaliteit.

Tip: zoek bootlegs uit de periode '92-'97. Zitten een aantal hele goede tussen met jams en alternatieve versies van songs en covers.

Heeft niks te maken met kwaliteit oid.. maar de herkenbaarheid.. marketing, dat straatje

Ik zal eens zoeken op die bootlegs
Ik luister weinig Jamiroquai meer.. ik heb TWM te vaak gehoord (zeer goeie plaat dat wel!!) en deze eerste mist een beetje die groove van Return of the Space Cowboy. Dat is er een die lekker blijft groeien (vooral dat eerste nummer).. en vind ik ook veel minder poppy dan Emergency en TWM.

De laatste drie heb ik ooit een keer voorbij horen komen en vaak op de radio gehoord.. dat het daarbij blijft vind ik niet erg