Catherine Wheel - Chrome (1993)

Fraaie en melancholische plaat van de zowat meest Amerikaans klinkende Britpopband. 4,5*

Hoorde bij de lange lijst indiebandjes die ik uitcheckte begin jaren 90.. dit was één van de beteren en vooral deze plaat. Mooie dromerige muziek, die af en toe nog even stevig rockt

Catherine Wheel gaat hier meer de grunge (Pearl Jam) kant op.
Een vol rockgeluid waarin ik de zang minder vindt dan op Ferment.
Jammer dat het shoegaze geluid op dit album bijna is verdwenen.
Overigens wel weer prima album van de heren.

Unieke sound, deze shoegrunge. Ook vind ik de hoes heel erg mooi.

Shoegaze in combinatie met grunge, met de nadruk op de laatste.

Mooie hoes die de aandacht trekt. Voor mij inmiddels wel iets gedateerd en echt horend bij die tijd, maar daar is af en toe helemaal niks mis mee.

Grunge met vleugje shoegaze. Melancholiek en dromerig, hoewel de muziek ook steeds op het randje van een explosie lijkt te zitten. Een spannende plaat! Bevalt mij zelfs beter dan voorganger Ferment.

Deze staat eindelijk op Spotify, nu Ferment nog.

Minder shoegazey dan het debuut, maar wat een fantastische plaat blijft dit toch.

Ben al zo'n 22 jaar een CW fan, hebt alleen het album Wishville nog niet op cd. Maar ik vind Chrome qua sound de minste, ben geen grunge van. Ik vind Pain wel één van Catherine wheel's mooie nummers. En The Nude en Fripp zijn ook een paar toppers op dit album. Op het moment van schrijven beluister ik het album en aangekomen bij track 7 Chrome heb ik moeite om hem na een dikke minuut niet te skippen. De tweede helft vind ik wel beter dan de eerste helft.

Dit album is een heuze klassieker. De sound komt echt aan. Die gitaren!!! De eerste 10 zijn zo intens. De laatste twee nummer geven het album uiteindelijk iets meer lucht.

Chrome en Ferment zijn in mijn ogen even goed en behoren tot één van mijn favoriete albums uit de 90s.

Shoegaze+grunge=genialiteit
Aanrader voor liefhebbers van beide genres!

Dit album kwam hier begin jaren 90 als een mokerslag binnen, hier begon ook meteen mijn muzikale adoratie voor Catherine Wheel en later ook het solo werk van zanger Rob Dickinson. Eerste wat hier opvalt is de fantastisch fraaie hoes. Verder die typische Gil Norton in your face productie en wat voor mij helemaal het toefje op het toetje was is het feit dat Tim Friese-Green (Talk Talk) hier op meespeelt. Vooral de rustige nummers zijn fantastisch en behoren wat mij betreft bij het beste wat er in de jaren 90 is uitgebracht. Vooral Ursa Major Space Station wat overgaat in Fripp is top. Heb nu weer even diep in de buidel moeten tasten voor de vinyl reissue maar die is het geld dik waard. Kill Rhythm!

Ik heb m al 25 jaar en voor mij inderdaad een van de mooiste platenhoezen van mijn collectie.