Moonspell - Wolfheart (1995)

Het eerste volwaardige album van het portugese Moonspell schiet qua stijl alle kanten op en is daardoor nogal onevenwichtig, maar onderhoudend en afwisselend is de plaat wel. Zanger en muzikanten zouden op latere albums veel beter werk afleveren, maar hier is de potentie van de band al duidelijk hoorbaar. Uiteindelijk dus een wat wisselvallige metalplaat, met een aantal sterke tracks en een paar mindere.

Soms heb je wel eens van die albums, waar een soort magie van afdruipt. Iets wat daarna nooit meer op die manier is gemaakt. Wolfheart van het Portugese Moonspell is zo'n album. De sound, sfeer, de composities: het klopt wat mij betreft allemaal op dit album. En dat is voor een debuut-album van dit formaat een prestatie op zich.

Hoe ongelooflijk is het dan ook, dat ik het dan ook bij het tweede album, meteen helemaal gehad had met deze band. Want met alle respect, hoe saai en nietszeggend klinkt Irreligious t.o.v. het magistrale en duister-sprookjesachtige Wolfheart. Althans, voor mij...En toen ik voor het eerst "2econd Skin" van Sin / Pecado hoorde, was ik definitief afgehaakt. Zo jammer, want hoe magisch is Wolfheart toch!!

Moonspell combineert op hun debuut een unieke stijl van metal waar invloeden uit gothic- en black metal in terug te horen zijn. Maar ook zijn er traditionele, folky invloeden in hun muziek te bespeuren en schroomt de zanger niet zo nu en dan in het Portugees te zingen. Zijn zware accent ligt er weliswaar erg dik bovenop en hij krijgt het zelfs voor elkaar woorden verkeerd uit te spreken/zingen. Echter kan ik dat op dit album prima hebben, omdat de zang alleen al voor een unieke beleving zorgt op dit album. Al deze kenmerken zorgen voor een bijzonder en eigenzinnig album die ook nog eens gesierd wordt door een, wat mij betreft, prima productie.

Toppers zijn natuurlijk het prachtige "Vampiria" wat werkelijk een fenomenaal kunstwerkje op zich is. Ook het daaropvolgende "An Erotic Alchemy" is ongekend gaaf. Tot slot is "Alma Mater" natuurlijk fenomenaal. Maar eigenlijk zijn alle nummers gewoon geweldig.

Wolfheart is een zeldzaam meesterwerk die na al die jaren nog steeds niet aan kracht heeft ingeboet. Een metal-topper van de bovenste plank die met trots als enige Moonspell-album altijd in mijn collectie zal blijven.

Deze plaat veel te lang niet geluisterd. Onbegrijpelijk want dit is echt een meesterwerk, zou zo snel geen beter debuutalbum (EP'tje Under the Moonspell reken ik even niet mee) binnen metal kunnen bedenken.

Alles klopt. De sfeer is fantastisch, als van een goede horrorfilm. Elke riff is raak en pakkend. De toetsenpartijen zorgen voor een mooie dreigende ondertoon. En zelfs de wat aparte zang sluit goed aan. Variatie is er genoeg; een rustige sfeervolle intro wordt gevolgd door een stevige track, aan het einde van Love Crimes is het bijna een soundscape creëren wat ze doen.

Vampiria en Alma Mater zijn veelgenoemde prijsnummers en dat is terecht. Maar eigenlijk zou je de rest daarmee tekort doen. Of Dream and Drama en An Erotic Alchemy zijn ook fenomenaal.