Forbidden - Green (1997)

Een dag van (her)ontdekken voor mij. Ook dit album heeft een waanzinnige indruk op me gemaakt. Ik durf nu al te zeggen dat dit na Forbidden Evil mijn favoriete Forbidden album is. Twisted Into Form en Distortion zijn ook erg goed, maar stonden toch duidelijk in de schaduw van het debuutalbum. Voor dit album is gekozen voor een wat andere sound; Post-Thrash met hier en daar wat hardcore invloeden.
Vooral 'Turns to Rage' en 'Over the Middle' zijn ge-ni-aal!
Ik begin voorzichtig met inzetten op 4* om teleurstellingen te voorkomen

Amen, en +0,5* Geweldig album.

Lekker stevig album dat in mijn horen klinkt als een missing link tussen Grunge, Hardcore en Thrash Metal.
Of dat nu ook zo is of niet, dit is gewoon een goed album!!

Minder Speed/Thrash zoals in de jaren tachtig met deze band, maar meer Groove/Thrash zoals we gewend zijn van Machine Head en Pantera.

Er wordt met van allerhande stijlen ge-experimenteerd, ik meende zelfs wat Bossa Nova te herkennen.
Vette plaat in ieder geval.

Deze week Het metal album van de week. Ik ken alleen Forbidden Evil, dus ik ben benieuwd!

Als de nieuwere platen van Forbidden je niet aanstaan (eventueel), dan moet je in ieder geval ook eens Twisted into Form proberen. Die ligt in één lijn met Forbidden Evil.

Ik vind dit album inderdaad tegen vallen. Heb van je tip gebruikt gemaakt. Twisted Into Form klinkt al beter dan dit album

Hoewel dit album me tegen valt is het nog te vroeg om er een definitief oordeel over te geven.

Ik denk dat het vooral het verschil is wat je tegenvalt. Hoewel de zang zwaarder is, de gitaren lager gestemd en het een tandje langzamer is, staat ook dit album boordevol fantastische riffs, en is het bovendien ontzettend afwisselend en onvoorspelbaar. Zachte en harde stukken wisselen elkaar met het grootste gemak af (luister eens naar Turns to Rage, Face Down Heroes, Blank).
Door de personeelswisselingen zijn er wat andere invloeden de band binnengeslopen; ze zijn ook meegegaan met de ontwikkelingen in die tijd: de hardcore, de grunge, de stoner, de nu-metal, de post-thrash; een dergelijke evolutie die ook te zien was bij Forbidden-alumnus Rob Flynn.
Je moet wel enigszins open staan voor de ontwikkelingen in de (thrash)metal sinds de jaren '80 en hoewel dit album zich daar zeker door heeft laten inspireren, kan ik niet zeggen dat het zijn 'roots heeft verloochend'.

Ik was eerst wel enthousiast over dit album maar na een tweede luisterbeurt is dat wat minder, ik mis echt goede nummers zodat de verveling wat toeslaat. Productioneel en muzikaal is het prima en het is af en toe heerlijk groovy maar de band heeft niet de kwaliteit om echt goede nummers te maken.

Het album is niet slecht en heeft een paar lekkere riffs en ook een groove...maar ik mis de smerigheid, het beuken.

Het is al meer dan 5 jaar geleden dat ik de eerste twee albums van Forbidden nog eens gehoord heb. Maar ik heb de indruk dat er alvast 1 ding niet is veranderd t.o.v. Twisted into Form, en dat is dat Forbidden nog steeds albums maakt die niet makkelijk zijn te doorgronden. Dat heeft volgens mij te maken met de, op het eerste gehoor, saaie, eentonige geluidsmuur, waar er niets echt uitspringt, ook de zanger niet. Dit in combinatie met nummers die zo vol met afwisseling zitten (hoeveelheid riffs waar andere bands een heel album mee vullen, verschillende tempowisselingen, van hard naar zacht en traag naar snel...enz.) dat het wel minstens een luisterbeurt of vijf nodig hebt voordat je een beetje meekunt. Trop is teveel en teveel is trop is een gezegde waar deze mannen niet van moeten hebben. Het spijtige is echter, dat zelfs wanneer je de nummers een beetje door hebt, en ondanks hoe geweldig het technisch allemaal in elkaar steekt, de verveling soms de kop blijft opsteken.
Ik heb met dit album het zelfde gevoel als bij Vicious Rumors uit de eerste ronde. Geweldige muzikanten, uitgewerkte nummers, technisch goede zanger, maar op de 1 of andere manier kan het me geen heel album boeien. Zodra je de songs kent, en afzonderlijk afgespeeld, staan er toch wel erg sterke pareltjes op. pHat, Face Down Heroes en Noncent$ zijn mijn favorieten. De down-tempo opener What Is the Last Time is een skip-nummer voor mij, anders ben ik al te verveeld om nog verder te gaan, en Blank mocht er voor mij ook tussenuit gelaten worden. Omdat over het algemeen de stijl van deze muziek wel in mijn smaak ligt, toch een (nipte) 4****.

(P.S. Was hier Metal Album v/d Week.)

Ik blijf dit album zeer matig vinden. Denk ook niet dat ik er na deze week nog een keer naar luister.

Vierde en laatste album van deze Amerikaanse thrashers waarvan ik het best Forbidden Evil ken en ik blijf een tweeslachtig gevoel met dit album hebben. Ik deel dit album in twee en vind de eerste helft tamelijk enerverend en saai.
Op opener What is the Last Time hoor ik een zagevent van een zanger. Pas bij nummer twee komt er meer kruit en kogels in de loop: Green is eigenlijk een prachtig nummer met ferme percussielijnen van de drummer. Bij Phat begin ik al te denken aan het jaren-negentig-gitaren-zo-laag-mogelijk-stemmen-syndroom, die bijgevoegde gitaargeluiden vind ik ook minder geslaagd in het middenstuk. Ik begin nog meer aan Pantera te denken, wellicht heb ik een probleem met die andere invloeden die zijn binnengeslopen. Het heeft er ook mee te maken dat in die periode mijn interesse in dergelijke muziek aan het wegkwijnen was, oude traditionalist die ik ben… Bij Turns to Rage denk ik bij sommige stukken aan Korn, hoewel die solo het voor mij wel redt. Facedown Heroes doet mij quasi niets, allemaal lekker heftig maar waar blijft de rest.
De tweede helft vind ik al wat beter, wellicht omdat ik een hoger tempo in de nummers ervaar, zoals bij Over the Middle maar daar haak ik weeral af bij die schreeuwstem of het zou moeten emotie en woede of zoiets moeten voorstellen. Iets verkeerd met melodie? Kanaworms ligt al heel wat beter op mijn gemoed alsook de chorus van Noncent$. Blank begint saai, maar ik kan dit nummer waarderen. Focus is een goede afsluiter. Dit album lijkt op de meeste voetbalmatchen vandaag de dag, de meeste dingen gebeuren blijkbaar in de tweede helft.
Wellicht lag voor mij in die tijd en wellicht nu nog hierin het probleem, ofwel luister ik naar thrash en wil ik thrash horen, ofwel luister ik naar een ander subgenre (dat lelijk woord alweer) en wil ik dat horen. Met een plaat van die tijd heb ik exact dat gevoel. Voor de eerste helft van dit album zwaai ik met een drie, voor de tweede helft gooi ik een drieëneenhalf. Goeie ritmesectie en gitarist maar het ontbreekt naar mijn gevoel hier en daar aan echte songs. In de verte zie ik al iemand met pek en veren aanrukken maar ik ga dit album en andere albums van de topic zeker nog draaien, al is het maar om te zien of ik ongetwijfeld van mening zal veranderen.

Naar aanleiding van de metalalbum van de week topic, deze nog even een paar kansen gegeven. Toen het ding uitkwam was ik diep teleurgesteld. Ook voorganger Distortion deed mij al veel minder dan de twee eerste projectielen van de band.En Green bleek een drama. Helaas doet het album mij in het nieuwe daglicht van 2010 helemaal niets.
De schaamteloze pogingen van Forbidden om de groove/thrash bewegingen van Machine Head en de andere meer hippe acts uit de jaren 90 te gaan kopiëren blijken ook na 13 jaar bijzonder futloos. Voorspelbare mid-tempo riffjes compleet met piepjes zoals dat zoveel gedaan werd in die tijd, maken de draaibeurten direct al een tergende onderneming. Vocalist Russel Anderson die eerder een geweldige eigen stempel op het geluid drukte, kan zich niet beheersen om alle teksten er op zogenaamde opgefokte doch zeer monotone wijze uit te braken. In Turns To Rage moet ik ook direct aan Robb Flynn denken. Hoe kan dat nou, als jezelf zo'n geweldig geluid had? Dat zorgt voor een bijzonder irritant dieptepunt.
Trieste constatering blijft: tussen Green en mij wordt het niets.

Toen ik dit album vanmiddag zat te luisteren, trok What Is The Last Time? me meteen het album in. Slepend, hard, en hoewel ik niet verwacht dat veel mensen het hier met mee eens zijn, een beetje dromerig.
Green begint daarna een stuk harder. Hoewel er in dit nummer heel veel dingen te horen is, verliest het toch z'n structuur niet. Phat is lekker beuken met een groovy riff. Pas bij Turns to Rage begint het me op te vallen hoe druk dit album eigenlijk is. Grommende gitaren, zang, dan opeens een rustig stukje. Vrouwenzang erdoor. Bruggetje, solo en weer verder met de grommende gitaar. De daaropvolgende nummers kan ik ook niet meer goed van elkaar onderscheiden. Veel lawaai, geschreeuw, korte fragmenten die elkaar snel opvolgen. Pas met Blank komt er weer een soort van rustpunt voorbij. Wel een sonisch rustpunt, dat wel.

Op Green is veel te horen. Soms lijkt het alsof ik 2 cd's tegelijk aan heb staan. Verder veel korte stukken en veel overgangen, zodat de overgangen tussen de nummers niet altijd duidelijk is voor mij. Maar, is dat erg? In dit geval niet. Het maakt van het album een tamelijk fragmentarische droom, waarin de beelden elkaar snel opvolgen. Als je dan wakker wordt, heb je het idee dat als je beter had opgelet in je droom, er nog heel veel moois te zien was geweest. Maar ja, een droom laat zich niet herhalen. Dit album wel. Gelukkig maar. Verder ben ik eigenlijk niet zo van die laaggestemde, grommende gitaren, maar hier werkt het op een of andere manier toch goed.

Voordat ik naar Green luisterde vanmiddag, heb ik eerst nog even Forbidden Evil geluisterd. Een wereld van verschil. Qua geluid lastig te vergelijken, maar ik geef toch (moeilijke keuze!) de voorkeur aan Green, als ik zou moeten kiezen welke plaat meemoest naar een onbewoond eiland. De wat lagere zang op Green vind ik aangenamer om naar te luisteren. Daarnaast heb ik het idee dat er op Green meer te luisteren en te ontdekken valt dan op Forbidden Evil. Ik heb er nu 5 luisterbeurten opzitten, maar ik heb het idee dat er nog een aantal nodig zijn om het album echt goed te leren kennen.

Een erg fijn album dus, dit Metal Album van de Week.

Ik zet voorlopig in op 4.0*.

Kom hier ook door de metaal plaat van de week, schandalig eigenlijk want ik heb deze lui een paar jaar geleden zien optreden en vond ze toen heel goed. Nooit enige moeite ondernomen om wat platen te beluisteren. Terwijl het toch erg lekkere thrash is.

Dit mag eigenlijk de naam Forbidden niet dragen, goed er staan een aantal aardige nummers op, maar Russ Anderson, waar is je hoge zang?
De zang doet mij op bepaalde momenten denken aan Slayer ten tijde van Diabolus in Musica en dat vind ik geen verbetering. Nee doe mij maar Forbidden ten tijde van de eerste 2 albums.
Toch is er best wat te genieten op Green, het gitaarwerk is zo nu en dan uitstekend en Forbidden laat horen dat het meer kan dan alleen maar thrashen, ook de meer Groovy kant ligt hun goed.
Toch mist het wat als je het vergelijkt met een band als Machine Head of Pantera.
Helaas, dit is het niet voor mij, terwijl ik de oudere albums erg gaaf vind.

Ik heb die eerste steengoede albums van Forbidden sinds meer dan 10 jaar niet meer gehoord. Wegens verhuis en mp3 tijdperk zitten die nog altijd in een haast onbereikbare doos. Ik heb dit album dus beoordeeld met haast geen referenties aangaande die albums. Moest ik die recenter nog gehoord hebben, zou ik in vergelijking misschien ook een beetje teleurgesteld geweest zijn. Maar in vergelijking met de door jouw aangehaalde bands als Pantera of Machine Head, vind ik hier juist een meerwaarde, wat meer diepgang of gelaagdheid. Ik blijf dit een heel sterk album vinden, en zal toch die dozen eens moeten opzoeken, of een linkje vinden, wat waarschijnlijk heel wat sneller zal gaan...

Ik vind dit geen denderende plaat. Een goede sound, dat wel, maar ik vind de drive over de gehele plaat nogal mak. Er hangt zo'n beetje een aura van 'we willen wel, we kunnen ook wel, maar eigenlijk zit het niet zo in ons".
Zoals al aangehaald, productiegewijs zit het heel snor, hier en daar lekkere groovy riffs, maar naar mijn aanvoelen niet vettig genoeg en met niet genoeg overtuiging gespeeld/gezongen.
Ik kende deze band niet voor het bekende topic, maar ik denk niet dat ik op andere platen van hen ga jagen, na deze.
Juist met de hakken over de sloot dan maar.

Zo lang heeft het inderdaad geduurd om dit album nog eens te beluisteren maar het gevoel is ongeveer hetzelfde als vier jaren geleden, muzikaal is dit best genietbaar hoewel ik weinig echte nummers ontwaar. De zang hangt mijn keel uit, zo monotoon als maar kan en meer schreeuwen dan zingen, het helpt mijn beleving van dit album niet vooruit.

Nooit geweten dat Forbidden ooit zo diep kon zinken. Ik kan stijlwijzigingen best hebben, maar dit is zo'n beetje de kwalitatieve tegenpool van het debuut.

Toch maar een halve ster eraf: vergeleken met Forbidden Evil klinkt Green minder geinspireerd. Forbidden probeert hier iets te nadrukkelijk op de groovegolf mee te surfen.

Bay area thrashers eind jaren 90. Is daar ook maar iets van terecht gekomen? Aan deze Green te horen niet.

Ruim negen jaar geleden was ik wel erg hard over deze plaat, maar ik kan me de teleurstelling van toen nog goed herinneren. Ik denk dat ik de cd na iets van vier nummers uitgezet heb en tot vandaag niet meer gehoord heb. Een nieuwe luisterronde zal er na vandaag niet meer in zitten, want ik kan echt niets met groove metal. Het is daarom lastig in te schatten of Green nou wel of geen goede plaat is. Ik merk wel dat de heren hier niet meer echt hun best gedaan hebben. Gezien het feit dat Forbidden hetzelfde jaar nog uit elkaar ging, was de koek wel op eigenlijk. Toch jammer dat ze de stijl van de jaren '80 niet meer aangehouden hebben, want ik kan me niet voorstellen dat dit een slechter resultaat zou hebben gehad dan bij Green het geval was.

Groove metal dus. Alles lager gestemd, Russ heeft het gillen definitief voor het grommen ingeruild en net als bij Distortion zijn het aantal gitaarsolo's vrij minimaal. Dit album is wel echt een product van zijn tijd. Er zijn geen songs die eruit springen. Ik zal dan wel toegeven dat ik het album tweemaal gehoord heb (beter dan die vier nummers negen jaar geleden, toch?) en vrij weinig zin had om het vaker te luisteren. Wat een treurig einde destijds van een band die veel potentie had.


Tussenstand:
1. Forbidden Evil
2. Twisted Into Form
3. Distortion
4. Green

Tja, RuudC, het is anders vooral. Ik heb me (geloof ik) lang geleden wel vermaakt met deze plaat. Als ik zo naar beneden scroll en teruglees, is dat ook alweer 14 jaar geleden.

Die 'Omega Wave' die je straks gaat opzetten, die beviel me helemaal. Die zet ik een boze bui nog wel eens op, al is het wel nogal een hakke takke plaat, niet zo subtiel en complex als hun eerste twee platen.

Ik ga je vast verklappen dat ik die beter vind dan Green, maar Omega Wave is voor mij een voortzetting van Distortion. Ooit schreef ik er de recensie voor voor metalfan.nl, maar sindsdien is mijn waardering ervoor wel wat gezakt.