Forbidden - Green (1997)

Het is al meer dan 5 jaar geleden dat ik de eerste twee albums van Forbidden nog eens gehoord heb. Maar ik heb de indruk dat er alvast 1 ding niet is veranderd t.o.v. Twisted into Form, en dat is dat Forbidden nog steeds albums maakt die niet makkelijk zijn te doorgronden. Dat heeft volgens mij te maken met de, op het eerste gehoor, saaie, eentonige geluidsmuur, waar er niets echt uitspringt, ook de zanger niet. Dit in combinatie met nummers die zo vol met afwisseling zitten (hoeveelheid riffs waar andere bands een heel album mee vullen, verschillende tempowisselingen, van hard naar zacht en traag naar snel...enz.) dat het wel minstens een luisterbeurt of vijf nodig hebt voordat je een beetje meekunt. Trop is teveel en teveel is trop is een gezegde waar deze mannen niet van moeten hebben. Het spijtige is echter, dat zelfs wanneer je de nummers een beetje door hebt, en ondanks hoe geweldig het technisch allemaal in elkaar steekt, de verveling soms de kop blijft opsteken.
Ik heb met dit album het zelfde gevoel als bij Vicious Rumors uit de eerste ronde. Geweldige muzikanten, uitgewerkte nummers, technisch goede zanger, maar op de 1 of andere manier kan het me geen heel album boeien. Zodra je de songs kent, en afzonderlijk afgespeeld, staan er toch wel erg sterke pareltjes op. pHat, Face Down Heroes en Noncent$ zijn mijn favorieten. De down-tempo opener What Is the Last Time is een skip-nummer voor mij, anders ben ik al te verveeld om nog verder te gaan, en Blank mocht er voor mij ook tussenuit gelaten worden. Omdat over het algemeen de stijl van deze muziek wel in mijn smaak ligt, toch een (nipte) 4****.

(P.S. Was hier Metal Album v/d Week.)

Vierde en laatste album van deze Amerikaanse thrashers waarvan ik het best Forbidden Evil ken en ik blijf een tweeslachtig gevoel met dit album hebben. Ik deel dit album in twee en vind de eerste helft tamelijk enerverend en saai.
Op opener What is the Last Time hoor ik een zagevent van een zanger. Pas bij nummer twee komt er meer kruit en kogels in de loop: Green is eigenlijk een prachtig nummer met ferme percussielijnen van de drummer. Bij Phat begin ik al te denken aan het jaren-negentig-gitaren-zo-laag-mogelijk-stemmen-syndroom, die bijgevoegde gitaargeluiden vind ik ook minder geslaagd in het middenstuk. Ik begin nog meer aan Pantera te denken, wellicht heb ik een probleem met die andere invloeden die zijn binnengeslopen. Het heeft er ook mee te maken dat in die periode mijn interesse in dergelijke muziek aan het wegkwijnen was, oude traditionalist die ik ben… Bij Turns to Rage denk ik bij sommige stukken aan Korn, hoewel die solo het voor mij wel redt. Facedown Heroes doet mij quasi niets, allemaal lekker heftig maar waar blijft de rest.
De tweede helft vind ik al wat beter, wellicht omdat ik een hoger tempo in de nummers ervaar, zoals bij Over the Middle maar daar haak ik weeral af bij die schreeuwstem of het zou moeten emotie en woede of zoiets moeten voorstellen. Iets verkeerd met melodie? Kanaworms ligt al heel wat beter op mijn gemoed alsook de chorus van Noncent$. Blank begint saai, maar ik kan dit nummer waarderen. Focus is een goede afsluiter. Dit album lijkt op de meeste voetbalmatchen vandaag de dag, de meeste dingen gebeuren blijkbaar in de tweede helft.
Wellicht lag voor mij in die tijd en wellicht nu nog hierin het probleem, ofwel luister ik naar thrash en wil ik thrash horen, ofwel luister ik naar een ander subgenre (dat lelijk woord alweer) en wil ik dat horen. Met een plaat van die tijd heb ik exact dat gevoel. Voor de eerste helft van dit album zwaai ik met een drie, voor de tweede helft gooi ik een drieëneenhalf. Goeie ritmesectie en gitarist maar het ontbreekt naar mijn gevoel hier en daar aan echte songs. In de verte zie ik al iemand met pek en veren aanrukken maar ik ga dit album en andere albums van de topic zeker nog draaien, al is het maar om te zien of ik ongetwijfeld van mening zal veranderen.

Dit mag eigenlijk de naam Forbidden niet dragen, goed er staan een aantal aardige nummers op, maar Russ Anderson, waar is je hoge zang?
De zang doet mij op bepaalde momenten denken aan Slayer ten tijde van Diabolus in Musica en dat vind ik geen verbetering. Nee doe mij maar Forbidden ten tijde van de eerste 2 albums.
Toch is er best wat te genieten op Green, het gitaarwerk is zo nu en dan uitstekend en Forbidden laat horen dat het meer kan dan alleen maar thrashen, ook de meer Groovy kant ligt hun goed.
Toch mist het wat als je het vergelijkt met een band als Machine Head of Pantera.
Helaas, dit is het niet voor mij, terwijl ik de oudere albums erg gaaf vind.

Ruim negen jaar geleden was ik wel erg hard over deze plaat, maar ik kan me de teleurstelling van toen nog goed herinneren. Ik denk dat ik de cd na iets van vier nummers uitgezet heb en tot vandaag niet meer gehoord heb. Een nieuwe luisterronde zal er na vandaag niet meer in zitten, want ik kan echt niets met groove metal. Het is daarom lastig in te schatten of Green nou wel of geen goede plaat is. Ik merk wel dat de heren hier niet meer echt hun best gedaan hebben. Gezien het feit dat Forbidden hetzelfde jaar nog uit elkaar ging, was de koek wel op eigenlijk. Toch jammer dat ze de stijl van de jaren '80 niet meer aangehouden hebben, want ik kan me niet voorstellen dat dit een slechter resultaat zou hebben gehad dan bij Green het geval was.

Groove metal dus. Alles lager gestemd, Russ heeft het gillen definitief voor het grommen ingeruild en net als bij Distortion zijn het aantal gitaarsolo's vrij minimaal. Dit album is wel echt een product van zijn tijd. Er zijn geen songs die eruit springen. Ik zal dan wel toegeven dat ik het album tweemaal gehoord heb (beter dan die vier nummers negen jaar geleden, toch?) en vrij weinig zin had om het vaker te luisteren. Wat een treurig einde destijds van een band die veel potentie had.


Tussenstand:
1. Forbidden Evil
2. Twisted Into Form
3. Distortion
4. Green