UFO - Making Contact (1983)

Zoutloos album van ufo. Met hier en daar een spark in the dark.Nr 5 gaat wel. Het leek erop dat het vuur gedoofd was bij ufo. Chapman zou de band na deze cd dan ook velaten. Toch is hij een ietswat onderschatte kracht geweest binnen ufo. Maar ga er maar aanstaan om schenkers schoenen te vullen! Is bijna niet te doen. Deze cd is veruit de zwakste van het chapman hoofdstuk. Jammer!!

Zwak album van UFO.

De beste nummers zijn:
When it's time to Rock
The way the wild wind Blows
All over You
Diesel in the Dust

Ja, ik ben momenteel de UFO albums Misdemeanor, Mechanix, No Place to Run en dit album aan het draaien, en het zout ontbreekt nogal eens. Mechanix vind ik vrij redelijk, Misdeamor heeft zijn kans gehad en nu dit album maar eens proberen. Rest mij nog The Wild, the Willing and the Innocent te ontdekken.

En laat dat nou een positieve verrassing worden.

Ik vind het wel aardig, een beetje een 3,25 album. Door de laatste 2 liedjes rond ik af naar boven.

Vind het niet zo'n slecht album. Zeker tot en met All over you zijn het alle zeer redelijke nummers. Ik ken genoeg bands die dit niveau zelfs nooit halen.

De remaster klinkt beter dan het origineel en dat doet het album goed.

Zo slecht vind ik de plaat niet. Heeft niet de klasse van de twee geweldige voorgangers, maar zeker geen verkeerd werkje. Beetje de typische eighties Poprock sound op momenten door de toetsen inbreng, maar het rockt voldoende.
Lekkere opener, met die toetsensound dus. Volgende nummer "Diesel In The Dust" is eigenlijk beter, sterker nog, het is een heerlijk echt old school UFO nummer. Hetzelfde geldt voor "Teri", had niet misstaan op een 70 'er jaren plaat van deze klasse band.
"You And Me" leunt vooral op de toetsen en zang, maar dooft een beetje uit. Het idee was goed, maar komt er niet helemaal uit. "When It's Time To Rock" daarentegen is een op en top rocker zoals je graag van de band hoort, met een geweldige eindsolo. De mainriff had niet misstaan bij Motörhead, de massale zang had voor mij niet gehoeven echter. "All Over You" is zelfs een wereldnummer, heerlijke drive, het rolt fantastisch met een lekker zuigend orgeltje hier en daar! En het zeer smaakvolle "No Getaway" is net zo een hoogtepunt. Afsluiter "Push, It's Love" is een simpele rocker met zalig baswerk.
Het niveau over de gehele elpee is niet overal even hoog, maar slecht wordt het nergens. En de plaat heeft een aantal echte uitschieters. Gewoon een echt lekker plaatje...

Ik moet eerlijk bekennen dat ik dit album helemaal niet ken. De hoes komt me zelfs niet eens een ietsie pietsie bekend voor. Kan me ook niet heugen dat ik dit album weleens op een beurs o.i.d. ben tegengekomen. Volgens mij zie je 'm in ieder geval stukken minder voorbij komen dan de andere albums uit de 80's van UFO. Enfin, ik kan de albums zonder Schenker prima beoordelen zonder telkens te vergelijken met de albums waarop hij wél mee doet. No place to run, The wild, the willing and the innocent en Misdemeanor vind ik dan ook prima albums. Deze Making contact ga ik dus ook maar eens checken. Ben erg benieuwd.

MetalMike schreef:

Die staat op de vorige UFO. Bedoelde je A Fool in Love?

Was compleet abuis inderdaad, kon het niet meer aanpassen helaas.

Van augustus tot december 1982 zat UFO in de studio voor de opnamen van Making Contact, aldus de bandbiografie High Stakes & Dangerous Men: The UFO Story (Neil Daniels, 2013). Bassist, podium- en feestbeest Pete Way had de band verlaten zonder dit zelfs maar kenbaar te maken: hij kwam eenvoudigweg niet meer opdagen, ontevreden met de muzikale koers. Er was meer misgegaan. Tijdens de voorgaande tournee voor Mechanix was zanger Phil Mogg bij een Britse show gedurende vijf minuten zijn tekst kwijt, door teveel alcoholconsumptie. Zakelijk liep het moeizaam, omdat Chrysalis en publicist EMI niet meer volop meewerkten. Dat had vast iets met de genotsreputatie van de groep te maken.

De start van de opnamen was eveneens slepend: de eerste maand was de luie oudgediende Gary Lyons de producer. Omdat hij dacht de plaat “vanuit zijn bed” te kunnen produceren, volgde ontslag. Mick Glossop werd zijn vervanger. Hij bouwde verder op de basistracks, dit gedurende 12 uur per dag: er werd dat najaar hard gewerkt.
Drummer Andy Parker heeft hij niet gezien: die was alweer teruggekeerd naar zijn huis in Californië. De baspartijen waren ingespeeld door gitarist Paul Chapman (zes nummers) en toetsenist/gitarist Neil Carter (de overige vier), al wisten de twee later niet meer wie er wat had ingespeeld.
Vooraf was veel muziek door Carter geschreven, die zich niet meer “de nieuwe” voelde. In Amerika had hij tijdens de tournees kennisgemaakt met aor-radio, een format dat in Europa nog niet bestond. Dit had hij in het hoofd bij het schrijven, met name de band Journey; tevens conform de wensen van de platenbaas. Gelukkig voor Glossop had Mogg tegen diens gewoonte in de teksten zo goed als af.

In die dagen viel mij vooral de hoes op, weer een absurdistisch ontwerp van Hipgnosis met daarop een onbereikbaar mooie dame. Toen ik in 2017 de discografie van de groep doorspitte, viel hier op dat een brug wordt geslagen tussen hun gelouterde hardrock en eigentijdse aor. Dat laatste zit ‘m in de licht prominentere rol van keyboards. When it's Time to Rock en All over You sprongen er toen uit.
Inmiddels beleef ik dit album zo ongeveer als MetalMike bechrijft, al deed ik er recentelijk enkele weken over voordat één en ander goed doordrong. Ik kom uit op zes sterke nummers. In de categorie uptempo rockend zijn dat naast de twee die ik al noemde Diesel in the Dust en The Way the Wild Wind Blows. In de categorie ballade zijn You and Me en Call My Name pakkend.
In alle gevallen zijn het sterke melodieën en de stem van Mogg die mij weer doen smelten. Chapmans fraaie solo’s klinken vooral in Diesel, You and Me, The Way en All over You, waarin hij dezelfde vloeiende en melodische koers vaart als voorganger Michael Schenker en daarbij zowel langzaam als snel excelleert. Ook vermeldenswaardig is de twingitaarsolo in When it’s Time, in het uittro gevolgd door snarenracerij.

Waarom verkocht deze plaat niet goed? Wellicht was de muziek enerzijds te hard voor aor-fans en anderzijds te aor voor de hardrockers.
UFO was natuurlijk met name een liveband, maar grootste probleem was inmiddels Mogg. Billy Sheehan was interim-bassist tijdens de Europese tournee en schrok van diens alcohol- en drugsconsumptie. Tijdens een optreden in Griekenland stortte Mogg zelfs in, waarna iemand vanuit het woedende publiek Sheehan raakte met een voorwerp. Einde show, Sheehan naar het ziekenhuis en later zijn huis in de Verenigde Staten. UFO's livereputatie geschonden.

Bassist Paul Gray van voorheen pubrockgroep Eddie and the Hot Rods (jaren '70) en gothic-punkband The Damned (jaren '80) werd gebeld door de UFO-manager. Geen auditie, wel een goed gesprek waarna Mogg werd gebeld: “Your new bass player is lying on the floor completely out of it on drink and drugs. He’ll fit in really well.” Gegrinnik aan de andere kant. Gray kreeg enkele platen met een kruisje bij de nummers die hij moest leren en kon de volgende dag meteen naar Spanje vertrekken, waarna een Britse tournee volgde.

Met zes sterke nummers en de overige voldoende is dit weliswaar een matig album in de UFO-catalogus, maar nog altijd beter dan ik veel tijdgenoten heb horen doen. Eigenlijk hetzelfde als bij Y&T, waar altijd wel iets is om zwaar van te genieten. Ondanks alle randzaken noteer ik een dikke 7.
De band zakte in 1983 in elkaar: Parker, Chapman en Carter lieten Mogg weten te willen stoppen, voordat het verder bergafwaarts zou gaan. Op naar het afscheidsalbum Headstone, dat gelukkig niet het einde zou zijn.

Kwam 'm vorige week tegen op tweedehands vinyl bij WWRecords in Wageningen. Meegenomen. Zoals vaker doe ik er na enkele draaibeurten een halfje bij vanwege de beleving van de elpee en de hoes. Vier sterren dus.

Wel snap ik de teleurstelling die menigeen begin jaren '80 had bij UFO, omdat "we" een luid, hard, gemeen en passioneel vervolg van livealbum Strangers in the Night wilden.
Frontman Phil Mogg echter ging voor een melodieuzere aanpak, die weliswaar stevig kan zijn maar er is ook een koers richting adult oriented rock. Inclusief de typisch jaren '80-toetsen. Grote inbreng hierin had Neil Carter.
Het sterkst merk ik dat bij de ballade You and Me. Daarin een sfeer die aan het Marillion in diezelfde tijd doet denken. Maar via When It's Time to Rock dat daarna komt, is echter een stevig UFO te horen, zij het met een groot stadionrefrein. En toch, hoor de gitaarsolo van Paul Chapman in het slot: die mag er zijn.

Het landt dus beter nu ik een paar decennia ouder ben. Daarbij vind ik het zó leuk dat Carter en Mogg in 2024 de samenwerking hebben hervat bij Moggs Motel!