Galaxie 500 - On Fire (1989)

overroepen plaatje van een overroepen groepje , in dit genre zijn er veel betere bands (velvet underground)

Tja...

Dit is een uitstekend album van een groep die helemaal geen fluit te maken heeft met de Velvet underground.

Precies.

Deze plaat heeft een lager gemiddelde dan Today, maar doet er m.i. niet voor onder. Je hoort er nog altijd de schitterende melodieen en porachtig gitaarspel. Op deze plaat is wel een wat uitgebreider palet aan instrumenten te horen, zoals blazers. Ook het bonusmateriaal op dit plaatje is de moeite waard, met als uitschieter een mooie ingetogen cover van een van de beste Joy Division-nummers: Ceremony.

Zaadplaat: 4*

Paap_Floyd-humor: 1,5*

Lik op stuk-score: 4,5*

Dat deze band naar de VU geluisterd heeft en door hun muziek allicht begeesterd is geraakt, lijkt mij evident voor iedereen die om het even welk Galazie 500 nummer heeft gehoord. Evenwel roept Beasters opmerking bij mij enkel verbazing op. Zelfde genre? Welk genre? Rock, met gitaren? Ondanks de inspiratie lijkt mij de vergelijking met het daaraan verbonden waardeoordeel enigszins onzinnig.

Dit is muziek die mij een baarmoederlijke bevrediging schenkt met haar eindeloze vruchtwatergolven van aan- en afrollende gitaren die gemankeerde zang broos als schuimkopen naar je oorschelpen spoelen.

Gadverdamme wat een pretentieuze beeldspraak. Toch meen ik het een beetje, dus ik laat het maar staan.

Pff, ik ben akkoord: flauwe velvet underground rip-off.

Beinvloed zijn door of een rip-off zijn van, zijn twee totaal verschillende dingen. Deze band is zeker beinvloed door VU, op het album This Is Our Music staat een cover van Here She Comes Now. Maar om het daarom een rip-off te noemen...

Daarnaast heeft deze band covers gemaakt van The Red Krayola, Joy Division en George Harisson, ook daarvan zijn invloeden in deze muziek te horen. Wat ik bijzonder aan deze band vind, is dat G500 deze invloeden heeft gesmeed tot een eigen geluid, schitterende popmelodieen die door het karakteristieke gitaargeluid een lekker ruw randje krijgen.

Ik kom er net achter dat ik deze nog niet van een stem had voorzien.
Figuren die dit een velvet-rip-off noemen hebben het duidelijk niet begrepen. Ze zullen echter ongetwijfeld beïnvloed zijn, maar dat is iets heel anders.
Of je er van houdt of niet, Galaxie 500 is wel verantwoordelijk voor het in het leven roepen van een bepaalde sound binnen de wat avontuurlijkere gitaarmuziek. Even een uitspraakje:

Zonder Galaxie 500 geen:
Luna
Low
Bedhead
the New Year
the Clientele

Zo maar even een paar namen uit het blote hoofdje. Het lijstje is vast nog wel langer te maken

Dit is een beetje zoiets als "zonder de Libertines geen Babyshambles en Dirty Pretty Things", het klopt wel, maar lijkt me vrij logisch.

Erg mooie gitaarpopplaat dit trouwens. Ik ga maar eens snel achter Today aan, want die schijnt van hetzelfde niveau te zijn.

Legendarische cd van één van de meest onderschatte bands ooit! "Pitchfork" geeft zelfs de ultieme 10!!!

Overschat zijn ze niet in mijn ogen, begint briljant maar het geluid is te eentonig om hier echt een goede plaat van te maken. Gewoon een goede plaat, niks meer niks minder.

Toch een groepje dat me niet volledig weet te overtuigen. Ik begon zelfs even te denken dat het misschien gewoon dat genre 'slowcore' is, dat me niet kan boeien (wegens slechte ervaringen met Galaxie 500, Red House Painters en Low), maar ik ben hier momenteel wel erg aan het genieten van 'The Curtain Hits The Cast' van Low (de eerste van hen die me gelijk écht bevalt), dus dat zal het dan toch niet zijn.

Dit is gewoon iets te saai en eentonig, vind ik. Zeker niet slecht ofzo, maar de weinige keren dat ik hem draai zit ik af te tellen tot ie gedaan is, en dat kan ook de bedoeling niet zijn hé.

Spitjig dat de zanger op het einde zo begint te zagen.

What a pity, what a pityy, what a pittyyy, what a pitttyyyyy, what a pittttyyyyy.... Heerlijk juist!!

Vind het zelf nogal moeilijk om te zeggen welke van de twee platen ik nu beter vind, dees of z'n voorganger, ze hebben beide zo'n totaal andere sfeer, Today draai ik in de lente als ik op de fiets zit, de vogeltjes beginnen te fluiten, de zon doorbreekt, of ik verliefd ben ofzo en On Fire op de wat koudere dagen met veel regen en grijsheid. Mwah ga voorlopig toch voor maar voor deze dus, denk ik. Zoiezo de plaat die ik het afgelopen jaar het meest gedraait heb, heerlijk relaxt en instrumentaal wat uitgebreider, soms wat tegen het bombastische aan, waar je inderdaad wel van moet houden, evenals de hierboven al genoemde zaag/schreeuwerige stem van Wareham, moest er eerst ook even aan wennen maar kan me nu zo 1,2,3 ook geen plaat meer bedenken die ik liever opzet als ik een beetje rust aan m'n kop wil. Vooral Another Day, toch wel het mooiste nummer dat ze gemaakt hebben, daar zou iemand eens een youtube linkje van moeten maken, of die Harrison cover, heerlijk! Eigenlijk zijn mijn 4*en wat aan de lage kant maar moet ook toegeven dat het soms net iets teveel op elkaar lijkt allemaal, enkele nummers skip ik nog wel eens, dat is toch een klein minpuntje, een klein beetje variatie had de plaat dan ook geen kwaad gedaan, denk ik soms. Voor de meeste vast een schande dat ik dat zeg want ja het monotome is wel een beetje de band haar trademark, maar goed zo heeel erg is het nu ook weer niet, de helft van de tijd heb ik er geen eens moeite mee! Bovendien is de invloed op het latere slowcore genre ook niet te ontkennen. This Is Our Music toch ook nog maar eens proberen, al betwijfel ik of die in de buurt komt, zo heel flauw even op het gemiddelde afgaande...

Wanneer je dit voor het eerst luistert zul je misschien je schouders ophalen. De ene gitarist die drie majeur-akkoorden speelt met altijd dezelfde slag. De andere gitarist die (bij gebrek aan beter kunnen?) eenvoudiger dan eenvoudige solo's of anders dissonante lijnen speelt (of een combinatie van die twee). De drummer die zijn eigen aangegeven ritme soms nog maar nauwelijks bij kan benen. Een zanger zonder pretenties.

Groots. Oprecht. Hoopgevend. Krachtig geworteld. Bij tijden broeierig. Imposant. Ruimtelijk. Rechtdoorzee. Recht door het hart. Niet stuk te krijgen. Degelijkheid van de bovenste plank.

Ik wil mijn recensie schrijven overeen laten komen met dit album: kort maar krachtig. 4,5*

De verglijking met VU zie ik niet echt eigenlijk. Ik had er totaal niet aan gedacht tot ik het hier las. Geniale plaat eigenlijk: Nananaaaaaaaaa nananananaaaaaaaaa

De opener doet mij eerder aan Neil Young meets David Bowie denken.
Ook Suede hoor je in dezang wel terug.

Tis alweer 14 jaar geleden dat deze onzinnige opmerking gemaakt werd. Time flies...

Pfffff

Waarom onzinnig? Als de klik er niet is, dan kan je Beaster niets kwalijk nemen, toch?

Als de klik er niet is is ie er niet nee, maar dan hoef je ook niet te roepen dat het een overroepen plaatje van een overroepen groepje is. Vrij denigrerend toch? Denk dat Galaxie 500 zijn bestaansrecht in de hedendaagse pophistorie wel verdiend heeft. Dus je had je opmerking net zo goed aan beaster1256 kunnen richten. En tenslotte, neem het ook niet te serieus zo'n opmerking. Was een beetje schopperig ja, maar ik fileer hier niemand.

Another Day

Wat een suf geneuzel hier, elke new wave / punk / altenative band is geïnspireerd door VU, zoals alles popmuziek na 1960 geïnspireerd is door de Beatles. Maakt het nog geen rip-off

Dean Wareham speelde in Utrecht live Galaxie 500 songs van dit album:
Blue Thunder
Snowstorm
Strange
Decomposing trees
Another day

Vandaag gekocht op vinyl voor slechts 752 euro. Koopje!

Live in Utrecht

When Will You Come Home
Ceremony
Snowstorm
Blue Thunder