Seventh Key - I Will Survive (2013)

En wederom komen Billy Greer en Mike Slamer met een pracht van een plaat!
Ze zijn qua sound iets veranderd ten opzichte van de voorgaande twee platen. De keyboards hebben een heel wat prominentere rol gekregen, waardoor het geheel iets meer de progressieve kant opgaat en de sound wat bombastischer is geworden.
Dit merk je direct al bij opener en titelnummer "I Will Survive". Dit nummer word opgevolgd door naar mijn mening één van de lekkerste rockers van het album: "Lay it on the Line". Wat een heerlijk nummer is dit toch! Het vette gitaarwerk van Slamer en de stem van Greer gecombineerd met pakkende keyboardpartijen en hier en daar nog wat strijkertjes. Dit alles samen zorgt voor een heerlijk, bombastisch rock nummer.
Met het mooie "I See You There" krijgen we weer even wat rust in de tent. Greer zingt dit nummer echt prachtig.
Eigenlijk staat het hele album weer vol met prachtige nummers. De liefhebbers van hun voorgaande werk zullen dit ook zeker weten te waarderen en het is een interessant album voor de liefhebbers van melodieuze rock.

Hmmm, ik weet het niet. De vorige twee albums knalden er echt behoorlijk uit. Hier lijkt het alsof de nummers echt nog aangezwengeld moeten worden. Dat kan dan prog heten, of afwisselend, maar compositorisch vind ik deze plaat aanmerkelijk minder dan de vorige. Hebben de heren hun aandacht verlegd? Alleen het titelnummer vind ik er nu echt uitspringen. Goeiedag, wat een ingehouden power die er verderop in dit nummer lekker breed uitgesponnen uitkomt, en ook de keys als afwisseling op het gitaargeweld, is erg aangenaam. Maar in de overige nummers wordt dit niveau mijns inziens niet gehaald. Bv. The only one, dat lijkt sterk te beginnen, maar het refrein zeurt iets teveel. Natuurlijk is dit persoonlijk, en kan me voorstellen dat anderen dit een meer gevarieerd Seventh Key album vinden. Ik heb alleen het titelnummer hoog staan.

I Will Survive is tien jaar na verschijnen nog altijd het laatste wapenfeit van Seventh Key, het zijproject van Kansasbassist Billy Greer met diens maatje Mike Slamer op gitaar en toetsen. Drummer is Chet Wynd en bovendien zijn bijdragen van anderen te horen met als meest opvallende die van violist David Ragsdale, eveneens van Kansas.

Hierboven werd al opgemerkt dat toetsen een prominentere rol krijgen ten opzichte van voorganger The Raging Fire van negen jaar eerder, hetgeen de symfonische invloed vergroot. Bovendien zijn de composities onverminderd sterk, met als enige nadeel de soms te vlakke stem van Greer.
Slamer echter soleert weer heerlijk en zijn spel profiteert van het contrast met de klavieren.

In het openings- en slotnummer zijn de progrockinvloeden het sterkst, maar met bijvoorbeeld When Love Sets You Free, het stevige en ietwat VanHaleniaanse Down en het vrolijke The Only One waarin Greers stem juist perfect past, klinkt hardrock van melodische topkwaliteit. Ook de akoestische ballade Sea of Dreams smaakt goed: al had de zang wat pittiger gemogen, Ragsdale viool danst fraai daaromheen.

Het jaar erop werkten Slamer en Greer mee aan het sterke Epic van Overland (dank gigage voor de tip!), dat zich in dezelfde muzikale hoek bevindt. En toch net iets liever dit I Will Survive.