Virgin Steele - Guardians of the Flame (1983)

Grappig dat er niet gek veel veranderd is op dit album ten opzichte van het debuut, maar de stukjes vallen duidelijk beter op hun plaats. De songs steken veel beter in elkaar en bevat met o.a. de titeltrack, The Redeemer en Metal City echt heel leuke songs. Het verschil zit 'm waarschijnlijk ook wel in dat het allemaal wat feller, gekker en wat minder kitsch is. Guardians Of The Flame bevat overstuurde solo's en een soms lekker krijsende David DeFeis. In tegenstelling tot het debuut heb ik hier voortdurend lekker achterover gehangen en vooral zitten genieten. Erg lekker album dit! toch wel een beetje zitten twijfelen tussen 4* en 4,5* en dus maar het voordeel ervan gegeven.

Tussenstand:
1. Guardians Of The Flame
2. Virgin Steele

Zo'n typisch album dat ik als ik het aanzet selecteer op een paar favoriete tracks. En ja, die tracks zijn in dit geval allemaal door DeFeis geschreven, al zijn Burn The Sun en Metal City van Starr's hand stiekem ook best goed. Het zijn echter de catchy opener en de twee wonderschone epics die laten zien waar de band echt toe in staat is. Blij dat ik ook de bonustrack variant heb, want I Am The One is een van de meest furieuze tracks die de band ooit heeft uitgebracht. DeFeis' maniakale gekrijs brengt het geheel echt naar grote hoogtes. En dan die overstuurde keyboardsolo's bij The Redeemer en Guardians Of The Flame... alsof Rainbow op speed gespeeld wordt. Nog zeker niet het beste, maar alsnog zoveel beter dan ik me herinnerde!

Voorlopige tussenstand:
1. Guardians Of The Flame
2. Virgin Steele

Slechts zo’n drie maanden na het debuut van Virgin Steele verscheen in augustus 1983 opvolger II - Guardians of the Flame. Een iets andere titel dan MuMe vermeldt, onder de groepsnaam staat namelijk een Romeinse ‘2’. Met een enthousiaste recensie in Oor op het netvlies haastte ik mij weer naar de Grote Stad. In die recensie sputterde Hans van den Heuvel (?) lichtjes over de productie, maar verder was hij enthousiast.
Dat de opvolger er al zo snel was, kwam doordat het enige tijd duurde voordat de Amerikaanse groep een distributiedeal tekende bij het Amsterdamse Roadrunner (sinds 1980 actief) en het kersverse Britse Music for Nations.

Ik was – en ben – een grote fan van het gitaarspel van Jack Starr. Op het debuut koppelde hij een Europese stijl (hij is van Franse afkomst, ik denk dat deze achternaam niet dezelfde is als in zijn paspoort) aan de epische composities van zanger David DeFeis. Op die momenten ontstaan er, net als op het debuut, nummers die een 10 waard zijn: The Redeemer sluit de A-kant af, het instrumentale Birth through Fire opent gedurende veertig seconden de B-kant als ouverture naar Guardians of the Flame.
De composities van Starr gaan over het leven op de straat of de glorie van heavy metal. Je ziet het al aan titels als het aardige Burn the Sun en mindere nummers als Life of Crime, Metal City en Hell or High Water.
De drie composities van DeFeis gaan over de liefde en twee ontstijgen de middelmaat: opener Don’t Say Goodbye (Tonight) met een heerlijke solo van Starr en de powerballade A Cry in the Night. Edwynn schreef bij de voorganger “…een heerlijk schizofreen debuutplaatje”, een kwalificatie die ook hier geldt met enerzijds epische en anderzijds aardse metal.

Anders dan Sinner hierboven in 2006 noteerde, beleef ik de heropnames van enkele nummers op Book of Burning (2002) als een stuk minder. Ja, de productie is moderner, maar ik mis Starr daar zó ontzettend! Als bewijsstukken voer ik zijn solo’s in The Redeemer en Guardians of the Flame aan: snel en wendbaar maar ook hoekig en onvoorspelbaar, met als extra attractie de tremolo. Starr speelt hier op het niveau en in de geest van de leermeesters Ritchie Blackmore en Tony Iommi, heel anders dan de shredderstijl van zijn opvolger. Zijn solo’s in de overige composities zijn overigens ook niet misselijk.

Net als op het debuut is op de hoes een verre planeet afgebeeld, de zang in een wolkje echo gehuld en de dubbele basdrum van Joey Ayvazian heerlijk vet. Een ruimer budget zorgde ervoor dat er nu wel een tekstvel bij zat (handig voor deze tiener met zijn matige Engels) en dat de foto’s op de achterzijde in kleur waren; waar ik bij de bedankjes de naam van Aardschoks Charles Hunfeld tegenkwam.

Net als het debuut is dit schijfje niet op streaming te vinden, op YouTube na; fans van heavy metal zullen zich echter met de aanschaf van Guardians of the Flame allesbehalve een buil vallen. Hierna verscheen de EP A Cry in the Night, die ik ook in huis heb. Daarover binnenkort meer.