Mike Oldfield - Tubular Bells III (1998)

Critici blijven dit maar afbreken, maar onterecht. Deel 3 van Tubular Bells is sterk en wijkt sterk af van het origineel. Misschien had hij het een andere naam moeten geven. Nu, commercieel is dit een slimme zet, maar tegelijkertijd kan de kritiek weer losbarsten, want de vergelijking begint weer.
De vrouwenstemmen op dit album zijn heel sterk. Er zijn drie zangeressen en naargelang de sfeer van het nummer kiest Oldfield voor de gepaste stem.
Jewell In The Crown is zo hemels mooi met schitterende gitaarloopjes, Outcast lekker ruig en opzwepend, Man In The Rain doet denken aan de hits die hij scoorde met Maggie Reilly (hoedje af voor de nieuwe zangeres) en The Top Of The Morning doet beseffen hoe mooi piano kan zijn. Het bekendste nummer Far Above The Clouds is goed als finale, maar niet het beste van het album.
Een 4,5! En dik verdiend! Maar zoals bijna altijd bij Oldfield net geen 5.

Een van de betere platen uit zijn Warner periode, met name het gedeelte na Man in the rain is indrukwekkend. De herhaling van Secrets is volslagen onnodig. Je kunt het beste meteen met track 2 beginnen.

Het enige dat ik zonde vind is dat Mike zich zo lijkt vast te klampen aan z'n 'Tubular bells'. Deze, deel drie, mag dan wel weer anders klinken dan z'n voorgaande 'bells', maar het is toch weer dat thema. Begrijp me niet verkeerd, ik vind deze versie zeer heftig. Krijg vaak neigingen om m'n versterker met deze helemaal open te gooien. Waanzinnig gewoon. Maar als 'ie nu net even een ander basisthemaatje had bedacht, dan had het concreet een andere compositie geweest, nieuw. Maar nee, weer tubular..... Desniettemin dus wel een zeer heftige cd. Ik geef het dan ook een 4,5 pnt.

Beste Saldek, heb je "Incantations" van Mike al geprobeerd??

Tja, wat wil je ook als hij zich weer toelegt op de oude formule van "Tubular Bells" van 25 jaren daarvoor. Dat getuigd van weinig inspiratie of gewoon puur zoveel mogelijk willen te verkopen door weer de titel "Tubular Bells" te gebruiken.

Tja, toch is Tubular Bells III een totaal ander album als het oorspronkelijke album uit begin jaren '70. En naast Tubular Bells I, II en III heeft Mike Oldfield toch nog veel ander prachtig werk afgeleverd. Van weinig inspiratie of verkoopdrang lijkt mij derhalve geen sprake!!

Mike Oldfield heeft zelfs veel beter werk afgeleverd dan het uitgemolken 'Tubular Bells' zoals Ommadawn, Amarok, Crises en (voor Hans B) Incantations.

Trouwens dit album heeft best paar goede instrumentale stukken.

Denken dat Mikey inspiratie tekort heeft is iets als denken dat er palmbomen groeien op de zuidpool. Nee, het is iets anders. Want ook zijn latere 'Tubulars' zijn echt goed EN anders. Beste Frans, ja Incantations heb ik reeds lang geprobeerd en daarop kan ik niet veel anders zeggen dan anders over Mike's werk: Waanzinnig mooi. Maar moet toegeven dat dat een van de weinige is van Mike die ik alleen op LP heb. Lang geleden dat ik hem heb geluisterd. Moet het snel maar weer 's doen, niet?

Mike Oldfield blijft een vreemde eend in de bijt. Dit werk had evengoed een totaal andere naam kunnen krijgen en dan zou de zeverkritiek van Tubulargedoe er niet zijn.
Wat overblijft is een sterk album met veel variatie. Zo Mike Oldfield en toch weer anders. 'Man in the Rain' vind ik (haast) even sterk als 'Moonlight Shadow' wat zijn gezongen nummers betreft.
Het is een album dat ik niet vaak beluister, maar als ik het doe, is het wel telkens genieten.
Het concert hierbij op dvd verschenen is ook genieten. Heerlijke gitarist, die Mike, en de zangeressen ... zo zingen de engelen in de hemel wellicht ook.
Hoedje af!

Zat toevallig deze plaat eens te luisteren. Zeker geen gekke plaat, ook zeker niet de beste plaat van Oldfield, maar ik moet toch even een ding kwijt: The Top of the Morning bevat echt een van de prachtigste piano-partijen die ik ooit gehoord heb

Ik vind dit een erg mooi album van Oldfield. Veel mensen hoorde ik, bij het uitkomen van dit album, zeggen `daar heb je hem weer met de zoveelste TB`
Toch zou ik dit eerder ´Variaties op het thema Tubular Bells´ willen noemen. De thematiek van het orgineel en zijn remakes komt maar deels terug.
Maar ik vind het een ongelooflijk fijn album geworden. Het heerlijke laid back ritme in Jewel of the crown. De gitaar eruties bij het eerste en het laatste nummer.

Fijn album

Ja, variaties op een thema is goed gekozen, als bijpassende kreet.

En dan niet alleen terugkeer van delen uit Tubular bells, maar wat te denken van een replica van Moonlight shadow (Man in the rain)?

Maar toch, als je er mee weg loopt kan het je natuurlijk niet schelen, zo'n hereniging met Maggie Reilly na 15 jaar. Ik vind het in ieder geval niet erg.

Wel blijft Oldfield, bij de inschakeling van Reilly, ditmaal ver weg van het (prachtige) zenuwslopende werk dat met haar werd gepresenteerd op Five Miles out.

Maar de meeste nummers van Mike Oldfield op Tubular Bells III mogen als buitengewoon behoorlijk worden gekwalificeerd. Er is ook heel wat aardig nieuw materiaal en nieuwe thema's te vinden, koortjes. Mike's gitaarwerk blijft ook redelijk overeind in deze toch vrij afwisselende cd.

Mooi vind ik vooral ook afsluiter Far above the clouds.

Dit is een goed Oldfield-album, laat daar geen twijfel over bestaan. Dat ie Tubular Bells III heet, is echter vrij dubieus te noemen, aangezien op een paar kleine uitzonderingen na, dit album qua indeling en opbouw toch echt wel anders in elkaar steekt dan TB I en II. Gelukkig maar, want wéér variaties op herkenbare thema's zou echt teveel van het goede zijn geweest. Alhoewel, "Man in the Rain" is natuurlijk een dikke vette knipoog naar "Moonlight Shadow", maar heeft verder maar weinig te maken met het TB-concept.
Blijft over een frisse en verrassende plaat. Echt inspirerend kan ik het allemaal niet noemen, maar het album luistert lekker weg en is afwisselend genoeg.De plaat opent weliswaar wat ongelukkig met "The Source of Secrets", dankzij wéér zo'n variant op dat typische TB-piano-riedeltje, dit keer ondersteunt door een misplaatste technobeat. Echter is het daarna genieten geblazen met o.a. "The Watchful Eye" (het zweverige melodietje die hierop te horen valt, is praktisch over de gehele plaat op de achtergrond te horen), "Jewel in the Crown", wat me doet denken aan "Let There Be Light" van Songs of Distant Earth, het heftige "Outcast" en "The Top of the Morning" die werkelijk geniaal is, vanwege de fantastische piano-partijen. Als dit nummer een samenwerking was geweest van Mike Oldfield en Yanni (bekend om z'n herkenbare piano-stukken), had ik het nog gelooft ook!!! Ik begrijp Kasperberts enthousiasme omtrent dit nummer, want het is inderdaad heel gaaf en is misschien wel de topper van de plaat.
Jammer dat "Secrets" dan weer een herhaling is op het openingsnummer, wat niet had gehoeven van mij. Gelukkig maakt "Far Above the Clouds" weer een hoop goed en is een prima afsluiter van de plaat. Er wordt nog even teruggegrepen naar de ritme-sectie van het oorspronkelijke slotdeel van TB Part 1, maar dient dit keer slechts als incidentele begeleiding en mag ook als knipoog worden gezien.
Fluitende vogeltjes mogen de slotriedeltjes van de plaat zingen en maken van dit album een degelijke Oldfield-plaat. Eentje die er zeker mag wezen. Jammer van een aantal wat mindere momenten, want anders had deze plaat toch verrassend hoog gescoord bij mij. Toch nog, jawel, 4 punten voor deze Tubular Bells III!
Volgende keer een andere titel, Mike!!

Maggie Reilly?? Toegegeven, qua stem lijkt ze sprekend op haar (was waarschijnlijk ook de bedoeling), maar "Man in the Rain" wordt gezongen door Cara Dillon van Polarstar (zegt me niets overigens) met achtergrondvocalen van Heather Burnett.

Het is wel duidelijk dat Mike een zelfde geluid als Maggie zocht maar ze is het zeker niet.

Voor mij is alle lol er gelijk af!

Toen ik ergens hier mij liet ontvallen bijzonder gecharmeerd geweest te zijn van nummers met Maggie Reilly, werd deel III van Tubular Bells geadviseerd, daar zou een nieuw nummer met Reilly op staan.

k heb het zonder aarzelen aangenomen en die goedkope dubbelaar gekocht, met TBII en III bij elkaar. Maar helaas, verstoken van alle informatie, er staat echt werkelijk niets op de hele cd, het heeft niet eens een boekje.

Ik geloof ook direct dat Cara Dillon zingt maar inderdaad: toch sprekend Reilly. Jammer. Weer een illusie minder.....

Aardige chill-muziek van tijd tot tijd, niet veel meer, hoewel het slotstuk Secrets / Far above the clouds dan wel weer spectaculair goed is.

Euforisch haast - soms is dat genoeg.

(p.s. op youtube vind je onder 'Mike Oldfield TUBULAR BELLS III Secrets / Far above the clouds' een grootse live registratie, gebracht door een tableau jonge gedreven artiesten die zich duidelijk met veel overgave op deze prachtige composities storten...)

Super album... Sommige vinden dat het concept helemaal wordt uitgemolken. Misschien is dat waar (dat gevoel had ik een klein beetje bij Music of the Shperes).

Dit is een meesterlijke compositie met geweldige dynamiek en een prachtige song "Man in the rain".

Geweldig ook op DVD uitgebracht.

Een prima album van Mike.

TOO FAR ABOVE THE CLOUDS

Ik heb het album vandaag nog eens in de herkansing gegooid. Ik kocht het in 1998 maar deed het daarna teleurgesteld van de hand. Vorige week vond ik het voor een prik in nieuwstaat. En helaas voel ik precies hetzelfde als twintig jaar geleden: namelijk helemaal niets. Dit album is zo steriel dat alle magie die ooit Oldfields meesterlijke gitaarwerk en alle emotie die in de fraaie zanglijnen zaten compleet afwezig is. Volgens mij verdampt en zich ergens boven de stratosfeer in het luchtledige bevindend.

De eerste vier stukken maken het duidelijkst connectie met het bekende Tubular Bells. Maar het lijken soms eerder hippe remixen van Tubular Bells II dan vers gecomponeerde interpretaties. Daarna dwaalt Mike zo ver af van het pad (en ik bedoel hier zowel het geijkte Tubular Bells pad als zijn pad als muzikant) dat er hooguit ruimte is om te chillen. Zelfs het werk van Michael Cretu (Enigma en inspiratiebron) is avontuurlijker.

Bij Man In The Rain schrikte ik even op. Warempel een song met oren en poten die echter als twee druppels massageolie lijkt op Crime Of Passion en Moonlight Shadow (de twee andere telgen van een muzikale drieling die Oldfield begin jaren '80 schreef). Daarna dommelde ik opnieuw in om me tenslotte af te vragen wat er zo geniaal is aan Far Above The Clouds dat zo vaak als lichtpuntje wordt aangestipt.

Slechts twee luttele sterren waard op basis van de herkenningsmomenten. Het is een score die ik zelden uitdeel en die vooral mijn teleurstelling in mijn helden van weleer uitdrukt. Het is na dit album dat ik als Mike Oldfield fan afhaakte. Vandaag weet ik weer precies waarom. En ik vrees dat het nooit meer goed komt. Niets van wat ik daarna nog hoorde heeft me van mening kunnen veranderen. Oldfield is Outfield.

Al een tijdje in mijn bezit en vandaag weer eens uit de kast gehaald. Is niet de beste van Mike Oldfield, maar er staan best leuke nummers op.
Is wel minder dan Tubular Bells I.

Raar raar raar. De berichten hier over dit album. Snap ik niets van. Want dit is werkelijk een briljant album. Zeker, het is een herhaling van zetten, maar beter goed gejat dan slecht verzonnen. En als iemand mag citeren uit eigen werk is het Mike zelf. En wat is de muziek op zichzelf beschouwd sterk en fris. Het centrale thema is prachtig en helder, verslavend mooi. Daarnaast een paar prachtige sfeervolle tracks, een mooie Moonlight Shadow tribute in Man of the Rain en dan de afsluiter Far above the clouds....wow....wat een briljante, geweldige, fenomenale track waarin alles tezamen komt wat Oldfield zon klasbak maakt. Absoluut een parel in zijn omvangrijke oeuvre. En daarmee kom ik tot de conclusie dat dit een ijzersterke plaat is. Die ik beloon met 5 sterren!

Op cd klinkt het album matig. Het liveconcert, november 1998 Londen, briljant. Beste, meest gevarieerde, bezielde liveconcert dat ik ooit zag. De 5 sterren zijn voor de concertuitgave. Het slotstuk is buitenaards.

Eens, dat slot is buitenaards goed. Bij Jupiter!

TUBULAR BELLS III (1998)

Deze 90's Oldfield plaat is het meeste in mijn achting gestegen. Met name de stukken The Source Of Secret, The Inner Child en het afsluitende trio Moonwatch, Secrets en Far Above The Clouds kan ik goed verdragen. We trippen als het ware mee in een Tubular chill room. De vocale inkleuring vind ik meestal mooi. Daartussen zitten een paar dubieuze stukken die ofwel weinig toevoegen aan de reeds genoemde titels, ofwel weinig met Tubular Bells te maken lijken te hebben ofwel... Neem nu Outcast. Dat is Mike's caveman moment uit Tubular Bells (Part 2) op de dreigende gitaarriff uit Tubular Bells (Part 1). Hoe gek is dat? Of Man In The Rain. Dat lied is heel nadrukkelijk gearrangeerd (tot en met de gitaarsolo) als een kopie van Moonlight Shadow. Alsof Oldfield hier twee keer een imitatie van zichzelf neerzet. De finale is op zich ook merkwaardig: de buisvormige bell op de Afrikaanse beats uit de finale van Ommadawn. Mikes knipoogjes naar eerder werk werken voor mij maar als ze subtiel gebeuren. En dat is niet altijd het geval op Tubular Bells III. Ik vind het misschien ook een te gemakkelijke titel voor een plaat die meerdere kanten tegelijk uitgaat.

Mike Oldfield - MusicMeter.nl

Zwaar maar dan ook zwaar onder gewaardeerd album. Van A tot Z geweldig goed maar de laatste twee nummers stuwen het wel naar een ontzettend mooie climax. Misschien wel de moeite TB van allemaal.

Overigens zet Oldfield hier in hoge mate de New Age achtige sfeer verder die hij al eerder had uitgezet The Songs Of Distant Earth.