Suicidal Tendencies - Suicidal for Life (1994)

Plaat wordt beter naarmate hij vordert, eerste nummers zijn nog een beetje platvloers, maar vanaf nummer 7 wordt het smullen geblazen, What You Need's a Friend is een ongehoord cynisch nummer met dito tekst, Depression and Anguish is een knalharde beuker en Love Vs. Loneliness laat ook weer horen dat deze band een bijzonder uniek geluid heeft.

Lekker tegendraads cd-tje. De eerste paar nummers lijken inderdaad te drijven op pure provocatie, maar vanaf het doeltreffend voor zich uit beukende No Bullshit wordt het album beter. Variërend als een soort Al-Bundy-on-helium of een snerende Dave Mustaine ergert Mike Muir zich er weer lekker op los met z'n inktzwarte maar toch ook grappige ik-tegen-de-rest sentimenten. De muziek klinkt afwisselend gejaagd en opzwepend en vult de teksten goed aan.
Het sterkste vind ik nog dat het nergens leidt tot zelfbeklag ('Kijk mij eens zielig zijn!'), iets dat bands als Limp Bizkit en Korn uiteindelijk nekte. Deze band is nooit de cultstatus ontgroeit door pure oprechtheid .

Vette cd van de Suicidal Tendencies. Goed geluid, goeie songs en prima muzikanten. Let ook even op het fijne baswerk van de heer Truijillo.

Mag ik even iets vragen:
Van vroeger ken ik nog een briljant nummer van deze band. Er zat een videoclip bij met een man die aan één stuk door praat door de muziek heen. Geweldig! Wie helpt mij..?? Herkent iemand dit..?? Hoe heet het nummer..??

Institutionalized van het debuut-album.
Ik ken het nummer vooral van die remake-cd Still Psycho...

ALL I WANTED WAS A PEPSI!!!!!

Veel beter dan ik me herinnerde, sinds de aankoop op cd in 1994 heb ik dit album niet zo veel beluisterd. Ik ben positief verrast door de vitriool spuwende Mike, het opnieuw uitstekende gitaarwerk en de kwaliteit van de songs. Ik krik dat gemiddelde een beetje omhoog. Enkel Evil klinkt een beetje minder in mijn oren. Damn it, kan Mike Muir kwaad kijken op deze hoes.

Oh ja, voor zij die het nu nog niet weten: volgend album van hen is werelds: klik. ST!

Heerlijke punkmetalcrossover plaat met minder funk maar nog immer het virtuoze bas-spel van Trujillo.


Mike Muir is lekker op dreef en scheldt weer heerlijk al zijn frustraties van zich af.
Misschien wel de hardste en meest boze plaat van ST.

Heerlijk ongeremd aan elkaar gedrumd door Jimmy DeGrasso (oa Megadeth) en de plaat staat weer lekker bol van de solo's van Rocky George.

Dit is voorlopige de laatste plaat van ST.

Mike zou zich meer richten op de funkmetal met Infectious Grooves (zie aldaar) en andere soloprojecten (zoals Cyco Myko).

Er komen nog voldoende ST-momenten in de toekomst maar die zijn of punk- of funk georienteerd.
Dus met de echte metal (en Rocky George) is het na deze plaat echt gedaan.

Suicyco Muthafucka !!!!!!!!