Thunder - Giving the Game Away (1999)

Hier ging Thunder toch een beetje de mist in. De plaat is duidelijk minder sterk dan een Laughing On Judgement Day of Behind Closed Doors.

Slecht is Giving the Game Away zeker niet, maar een aantal nummers blijven bij mij niet hangen. Bij voorgaande platen had ik dit gevoel nooit zo sterk. Eigenlijk zijn alleen de eerste vier songs sterk als vanouds, de rest kan mij niet bekoren.

Tja.... ik zal wel afwijkend zijn, maar ik vind dit een van Thunder's beste cd's. Het openingsnummer is zeker een van mijn favoriete Thunder tracks, naast Low life in high places natuurlijk. Zeker een paar goede nummers. Niet als mijn favoriet opgegeven voor dit album, maar luister gewoon eens naar 'til it shines, wat een kicke plaat.

Eens. Vind dit ook een van de betere cd's. Met name door de wat donkere thematiek komt dit album iets 'volwassener' op mij over.

Ik vind deze ook lang niet zo slecht als links en rechts wordt beweerd. Oké, er staat een draak van een cover op in de vorm van Play that funky music. Echt verschrikkelijk dat nummer! Misschien staan er iets teveel nummers op waardoor het wat inzakt naar het einde toe. Toch staat er genoeg moois op om het een ruime voldoende te geven vind ik.

Ik vind deze iets minder dan "The Thrill Of It All" wat ik de beste Thunder plaat vind.
Maar deze is ook niet te versmaden hoor, misschien iets mellower dan voorgaande platen, maar ook deze vind ik sterk, volwassener ook dan eerdere platen, wat je terughoort in de teksten ('till it shines). De bewijsdrang is minder maar dat vind ik helemaal niet erg.

Helaas zijn de platen na de reünie stuk voor stuk minder in mijn ogen.

Thunder had geen cover op een studioplaat moet zetten, al is Gimme Shelter wel erg geslaagd, al staat die dan weer niet ergens op een studioplaat.

Opener Just Another Suicide is wel weer een lekkere, moderne rocksong.

Numb is ook wel erg goed. Beetje melancholisch. Dat gevoel heb ik bij de rest van de plaat ook wel. Bevalt me wel. Eens een andere kant van de overwegend 'lang leve de lol' band.

Rolling the Dice is anders ook wel zeer aardig. Begint zo chill en rockt er dan op los. Heerlijk!

Titelnummer idem ditto, gaaf gitaarwerk... Wat losser en wat minder zwaar.

Numb mag er ook zeker wezen. Misschien verhoog ik het cijfer nog eens.

Inderdaad, dat is wel een juiste benaming voor de feel die over dit album hangt. Het is in ieder geval anders dan andere Thunder albums. En voor de afwisseling bevalt mij dat ook wel moet ik zeggen.

Nee, er staan teveel nummers op die ik voorbij skip...
Andere Thunderplaten luister ik van begin tot eind in één adem uit.
Maar deze heeft teveel shitty nummers...

Beetje een niemendal van Thunder. Verre van slecht maar het heilige vuur is hier ver te zoeken maar gelukkig hebben ze dit hierna ruimschoots goedgemaakt.

De plaat begint sterk met Just Another Suicide en de eerste helft blijft goed, met nummers als Rolling the Dice en Numb. Daarna slaan ze de plank volledig mis met Playing that Funky Music (hoe konden ze denken dat dit een goed idee was?) en daarna zakt de tweede helft wat in. Bij de laatste nummers word het allemaal wat teveel van het goeie en verslapt mijn aandacht.
Erg jammer dat ze de kwaliteit van de eerste helft niet door hadden kunnen zetten.

Thunder kan bij mij weinig fout doen, de band maakt altijd een sympathieke indruk, de heren hebben zelfspot, maken een heel degelijke vorm van hardrock en hebben met Danny Bowes een weergaloze zanger in de gelederen. Giving the Game Away valt net in een periode dat de band zoekende is, hardrock gemaakt zoals door bands als Thunder is totaal niet meer populair, het grote succes was er even begin jaren 90 maar ebde daarna weg. Bowes en Morley zullen een paar jaar later samen 2 soulvolle rockplaten maken (komt er ooit nog een vervolg mannen?) Wat blijft is echter het vakmanschap, van stemmige songs als 'Til it Shines en All I Ever Wanted, rockers als Just Another Suicide, Time To Get Tough of de heerlijk swingende cover van Play That Funky Music, de heren weten goede songs neer te zetten. Hoewel de heren over prima compositorische kwaliteiten beschikken mis ik vaak een (uitzondering daargelaten) album die over de hele linie sterk is en enkele absolute uitschieters bevat. Het is altijd degelijk en ambachtelijk en die lijn weten de heren al hun hele carriere in stand te houden, maar ik mis die ene plaat, die vreemde parel in het oeuvre waarbij de heren wat meer grenzen opzoeken. Echter met een dergelijke discografie als Thunder mag je ook trots zijn, zo steady vind je ze niet vaak. Kom maar op met de nieuwe worp dit jaar!

Iets somberder van toon in vergelijking met zijn voorgangers, de productie is ook wat 'Spartaanser' te noemen. In tegenstelling tot andere reviewers vind ik de cover van Wild Cherry wel een succes, dat zit hem in het feit dat de heren vaak op vernuftige wijze funk invloeden weten toe te voegen aan bepaalde songs. Daarnaast komt het de afwisseling in het songmateriaal ten goede, aangezien de mannen actief zijn in een wat conventioneel genre juich ik dit soort uitstapjes toe. Het is echter niet alleen maar hosanna, er staan jammergenoeg net een handvol nummers op de plaat die het niveau niet omhoog tillen. De rocker Time to Get Tough is redelijk, You'll Still Need A Friend wordt gedragen door de zang van Bowes, de begeleiding is subtiel om af en toe groots aan te zetten. 'Til It Shines vormt de fraaiste track op de plaat, een heerlijk stemmig nummer waarin Bowes zijn talent kan blootleggen, wat een stem heeft deze man toch. All I Ever Wanted, Numb, It Could Be Tonight, Rolling the Dice, het is niet slecht maar het weet mij maar matig te boeien. Dat maakt dit plaatje tot een voldoende maar mist het de energie van zijn voorgangers, is het als geheel niet slechter maar door een gebrek aan vuur wil het songmateriaal maar geen vlam vatten.

Tussenstand:

1. Laughing on Judgement Day
2. The Thrill of It All
3. Behind Closed Doors
4. Back Street Symphony
5. Giving the Game Away

Live Circuit (1995) tel ik niet echt mee bij Thunder, voor mij blijft Live uit 1998 het eerste livealbum dat haast als Rush een periode afsluit van de vier studioalbums Back Street Symphony, Laughing on Judgement Day, Behind Closed Doors en The Thrill of It All. Dit klinkt toch anders en zoiets kun je op twee manieren bekijken, zoals altijd.

Dit album klinkt toch minder fel, minder hard, iets bedaarder en dat mag, zolang je maar de nummers hebt... de steengoede zanger Danny Bowes hebben ze al hun hele loopbaan. Het tempo gaat flink naar beneden bij de semi-ballads (You'll Still Need a Friend , Numb, 'Til It Shines). De cover is de “guilty pleasure” op de dit album, het origineel ken ik van Wild Cherry en ik ben er niet wild van.

Nog enkele opvallende zaken, gitarist Luke Morley blijft de belangrijkste schrijver, Chris Childs vervangt Mikael Höglund op de bass en na dit album gaat de band voor eerste keer uit elkaar, ik denk nog altijd omdat de grote doorbraak maar niet wil volgen. Bedaarder, akoestischer en iets minder maar wel met het mooie Just Another Suicide (You Wanna Know).

Lang, lang geleden heb ik de “Tenth Anniversary Edition gekocht”, dat bevat dit album en ook een aparte cd-single maar niet de teksten van dit pakket, hier meer info en ik heb de nummers toegevoegd: https://www.discogs.com/release/6173783-Thunder-Giving-The-Game-Away-Tenth-Anniversary-Edition-. Het gaat om een ingekorte versie van Just Another Suicide (You Wanna Know), nog zo'n akoestisch nummer met Montana Moutain Women en spielerei bij Duelling Harmonicas.

Heerlijke plaat weer van Thunder! Heb m wel ergens op cd liggen denk ik maar ik heb deze net als de vorige releases weer aangeschaft op lp. De 1e 9 releases van Thunder zijn opnieuw uitgebracht op gekleurd vinyl met extra (live) tracks.
Op deze staan live versies van Numb, Rolling the dice, It's another day en het schitterende 'Til it shines.

Er hangt weleens een jolig sfeertje op de albums van Thunder en dat moet je smaken. Ik vind het persoonlijk wel fijn dat de heren destijds kozen voor een iets andere invalshoek, het songmateriaal is wat somberder van aard, ondanks de funky cover van Play That Funky Music.
Met 'Til It Shines schreef Morley en passant een van de beste songs in het oeuvre van de band.
In zijn geheel vind ik het album trouwens geen topper.

Thunder kan geen slechte albums maken. Zo simpel is het gewoon. Stilistisch wordt er weleens uit een iets anders vaatje getapt maar over de hele linie zit het allemaal in dezelfde hoek. Dit album hoort bij de albums waarbij ze iets anders proberen. En dat lukt ze wederom prima. En toch halen ze nooit meer het niveau van de eerste twee albums vind ik. Die steken er toch net even iets bovenuit. Op dit Giving the game away is de cover Play that funky music vrij wanstaltig. Komt denk ik ook omdat ik het origineel al tien keer niks vind. De overige nummers vind ik prima met Just another suicide, Til it shines, Numb en het titelnummer als uitschieters. Naar het einde toe verslapt m'n aandacht wel iets moet ik zeggen.

Eens, hoewel Bowes & Morley met hun 2 platen (als duo) hebben bewezen wel degelijk met funk en soulvol materiaal uit de voeten te kunnen. Met Play That Funky Music slaan ze de plank mis.

Een zalige plaat, meer laidback en wederom de funky invloeden (buiten de overbodige cover). Een klasse opener, een geweldig stoempend "Rolling The Dice" en heel rustige nummers die niet per se ballads zijn, zoals "'Til It Shines". Een plaat met veel overdenkingen vermoed ik ook. Beetje Beatles, beetje Bowie invloeden ook heb ik het idee. Het heeft daarom ook een andere plaats in het Thunder oeuvre dan de meeste platen, wellicht waarom het bevalt me ook zo goed denk ik.
Klasse plaatje...

Deze is inderdaad wel het meest afwijkend qua aanpak. Heel aardig zo af en toe maar meer ook niet voor mij. Ik zie dat ik hierboven wat nummers heb opgesomd die ik goed vind. Daar kan ik All I even wanted rustig bij zetten. Klasse song!

Dat is inderdaad een heel mooi nummer, heb de plaat weer op de koptelefoon op mijn werk aanstaan. Ik ga wel de Japanse uitvoering kopen, de extra nummers daarvan zijn de moeite waard.

Die moet ik dan eens checken want die ken ik niet (denk ik).

Die staan hier aangegeven als nummer 12 en 13.