Heaven 17 - The Luxury Gap (1983)

Prachtnummers met vele hoogtepunten, Let me go, Temptation, Come live with me. 4.5*

Goeie en intelligente popmuziek met de 'typische' jaren 80 sound. Een beetje synthesizer en hier en daar een flard funk, zoals bij 'Temptation' of 'We Live so Fast'. En niet onbelangrijk: de muziek is erg dansbaar- een must voor een jaren 80 party.

Deze moet ook maar eens naar de twintig stemmen. Sterke plaat, nummers die zich in je hoofd nestelen, intelligente teksten en een sound vol power. Zoals alleen Key to the World er al in rolt

Hear! Hear! Hear!
Absolute aanrader voor jaren 80 electro pop/funk muziek liefhebbers. 4,0

we live so fast en temptation zijn mijn favorieten op dit hoogstaand album

Temptation is gewoon een jaren '80 klassieker. Punt.
De rest vind ik soms toch wat te cheesy (de woehoe koortjes in de opener bijvoorbeeld) en ook klinkt het iets te gedateerd, maar ik als jaren '80 tiener heb daar verder niet zo veel moeite mee.
Leuk om af en toe terug te horen en terug te gaan naar je jeugdjaren maar verder zal ik dit album nu ook weer niet aanraden voor diegenen die eens wat willen ontdekken op dit gebied uit die tijd.

Dat we hier 25 jaar geleden naar geluisterd hebben. Ze hebben deze heruitgebracht met de originele 12" mixen erbij, voor diegenen die in de jaren 80 zijn blijven hangen.

Temptation is zeker een voorloper van alle eurohouse die de jaren 90 ons hebben gebracht. Het ultieme ecstasynummer! Toch best bijzonder voor dit rare synthbandje.

Neem de eerste twee van de Human League - Reproduction en Travelogue - daar zaten twee van de heren toen nog in; neem de uitstekende (qua tekst zeer expliciete) 12" We Don't Need This Fascist Groove Thang een van de grootste indie-krakers destijds (hoewel geboycot door de BBC) en je heb de herkomst van Heaven17. De geloofsbrieven waren in ieder geval overtuigend - en dat is voor een deel nog terug te vinden op voorganger Penthouse and Pavement

Zeker geen subliem album, maar............ zo passend in de eighties. Crushed by the weels of industry, prachtig. Jawel tis een horny plaat

Ik vind deze sterker dan Penthouse and Pavement.
Daar zijn ze na de afsplitsing met Human League nog zoekende, terwijl die al snel met Dare! kwamen, waar het wel af klonk.
Deze sluit daar vreemd genoeg goed op aan.
Ook een band als Gang Of Four klonk toen ongeveer hetzelfde (Man In Uniform).

Niet niet voor niets noem je die: dat werd destijds ervaren als een soort van sell-out, en dat was deze Luxury Gap eigenlijk ook wel, net zoals Dare gewoon het verkwanselen van de politieke boodschap betrof ten faveure van het 'grote' succes, dat in het geval van Gang of Four en Heaven 17 uitbleef. Gang of Four wordt tegenwoordig meer gewaardeerd om de hoekige puntige songs van Enterainment dan om het latere werk.

Een betere en meer passende song dan "We Don't Need This Fascist Groove Thang" heeft Heaven 17 nooit uitgebracht.

En voor The League is dat wellicht Being Boiled of Empire State Human

Zeker geen verkeerde nummers, maar ik wordt gewoon eerder vrolijk van nummers als Temptation en Don't You Want Me; doen mij meer aan die tijd denken.
Scheelt natuurlijk zeker ook dat ik weer een aantal jaar jonger ben dan jij.
Mijn kennismaking op de lagere school met muziek ging voornamelijk via Toppop, Countdown, Avondspits, Ben Liebrand en Curry en Van Inkel.

Ik snap het wel,maar zo vrolijk waren die 80's in de UK echt niet - UB40 begon ooit ook als gepolitiseerde band. Dat is misschien wel the biggest sell-out ever, zeker als je hen op Newpop 80 (R'dam) samen met oa Ramones had gezien.

En eerlijk gezegd zou ik heel graag willen dat er nu een band was die met zo'n nummer en zo'n tekst - als Fascist Groove Thang - een (club)hit nu zou kunnen/willen maken.

Ben Liebrand: zijn mixen

Toch kwam in de jaren 80 wel degelijk een omslag.
Het depressieve ijzige sfeertje verdween steeds meer naar de achtergrond.Eind jaren 70, begin jaren 80 was muziek vaak ook een vlucht uit de harde wereld.
Gemeende dreiging uit Rusland, werkeloosheid en atoomenergie.
Frankie Goes To Hollywood durfde het op een bepaald moment aan om hier een spot mee te drijven, zoals met de clip van Two Tribes.
De naam Heaven 17 klinkt dan ook een stuk luchtiger dan Human League, zo ook New Order dan Joy Division.
Blijkbaar brak er een andere periode aan.

Ik denk dan er weinig bands zijn die in deze periode een politiek getint zwaar nummer durven te maken, de dreiging vanuit de wereld is te groot.

Ze zijn er wel:

Outkast - Bombs over Bagdad
Eminem - Mosh

Maar goed, die zijn ook alweer van een paar jaar terug.

Jammer trouwens dat hier zo'n korte versie van Temptation op staat. De lange die ik ken van Trainspotting is echt geweldig, maar hier duurt 'ie half zo lang.

De lange versie is waarschijnlijk Temptation [Brothers in Rhythm Remix] (6:53).
Die heb ik ook op cd single.
Echter op Trainspotting 2 staat een korte versie.
Op Trainspotting 1 staat een lange versie, maar die is volgens de gegevens van New Order.

Hmm, ik verwarde even de nummers van NO (lengte) en H17 (muziek). Die laatste had ook best wat langer mogen duren.

Come live with me en Let me go zeggen het zo'n beetje, popsongs die blijven.

Gladde popzongs, maar he we are talking 80's. Fraaie nummers : Let Me Go!

Toch vind ik het eerste album beter. Hierop proberen ze een goed album neer te zetten, het eerste album is lekker - beetje foute - 80s muziek met minder pretenties.

Come live with me is het mooiste nummer ooit gemaakt, althans dat vond ik 30jaar geleden. Nu weet ik beter. En daarom pakt niemand dit liedje van mij af. Niemand.

Vandaag in huis gekregen via Amazon UK: een speciale 2 cd set met daarop Luxury Gap en voorganger Penthouse and Pavement, beide in de remaster van 2006 plus bonustracks.
Ik had een verzamelaar maar miste gewoon de albumtracks zoals Lady Ice and Mr. Hex en The Best Kept Secret.
Dit album klinkt wat volwassener en gepolijster dan Penthouse and Pavement maar is een meer dan waardige opvolger van dat eerste album. Met dit album scoorde Heaven 17 ook in Nederland. De single Temptation kwam in onze Top40 terecht.
Maar daarnaast bevat dit album ook mooie tracks als Let Me Go en het wonderschone Come Live With Me.

Wat een flater is het toch dat er geen enkel nummer van deze band in de top2000 stond...

Ik ben het met je eens dat dit album volwassener en gepolijster klinkt. Maar ik vind beide albums te verschillend om te kunnen zeggen welke beter is. En voor hoef het niet altijd gepolijster te klinken. Wat het dan wel moet hebben, vind ik heel moeilijk te zeggen.

En ach... staat hier niks van in de top 2000... Dat is toch de lijst van Queen's en Toto's. Wat maakt dat nou uit...

Ze kunnen het nog!!!!!
Heaven 17 - Temptation | Rewind 2013 | Festivo - YouTube

Mjumanzegt:
Terwijl ik deze zojuist een "in het huidige tijdsgewricht politiek correcte curiositeit" noemde.
Vanwege het ontbreken van zulks op deze opvolger en de iets bredere instrumentatie waardeer ik deze net een half puntje hoger. Maar dat is naar boven afgerond want ik voel nu minder de noodzaak om hem op mijn draaitafel te leggen. Vooral dus vanwege het plezier dat ik er toen aan beleefde.

Uit boze punk en melancholische new wave kwamen de nodige ontwikkelingen op gang. Eén daarvan is synthesizerpop, een genre dat ik deze weken eens nader beluister. Dit nadat ik indertijd slechts de hits kende maar daarvan genoot, ondanks mijn voorkeur voor scheurende gitaren.

Na twee albums met The Human League te hebben gemaakt, vonden toetsenmannen Martyn Ware en Ian Craig Marsh in 1980 in Glenn Gregory de zanger voor hun nieuwe groep Heaven 17. Hun debuut viel me tegen, maar met het ogenschijnlijk voor de hitlijsten gemaakte The Luxury Gap keerden de drie sterk terug. Het album verscheen veertig jaar en vier dagen geleden. Veel pakkende melodieën, waarbij strakke maar kille synth-danspop van de voorganger deels heeft plaatsgemaakt voor funk met soms een vleugje jazz. Gladder dan voorheen, maar wél pakkend en warmer.

Daarmee paste de groep naadloos in een muzikale trend die met de modevernieuwers van de new romantics was ingezet. Hierbij vormden plezier en dans de reactie op de zware economische situatie, die het Verenigd Koninkrijk toen al een decennium in zijn greep hield. Geen protest tegen premier Margaret Thatcher, maar feesten als ontsnapping uit de realiteit.
Bovendien sloeg dit aan in de Nederlandse VVD-regio waar ik toentertijd woonde. Merkkleding en poloshirts waren daar helemaal jottum, met voor de jongens het haar in een scheiding opzij, de pony het liefst in een lange lok.
Daar was ik niet van, maar muziek van bijvoorbeeld Duran Duran en dit Heaven 17 kon ik wel waarderen. Een goed liedje is immers een goed liedje. In juli 1983, kort na mijn eindexamen, haalde Temptation vreemd genoeg slechts #25 in de Nationale Hitparade. Het album haalde al in mei #20.

The Luxury Gap kent meer hoogtepunten, constateer ik veertig jaar later, al haalt niet één nummer het bij de hitsingle. Dit dankzij het intro dat je meteen bij de strot grijpt en later is het gastzangeres Carol Kenyon die de show steelt op een pakkende melodie; de tekst bevat delen uit het gebed Onze Vader over verleiding en bekoring.
De drie schreven alle nummers zelf, waarmee ze hun muzikaliteit bewijzen. Mijn andere vier hoogtepunten zijn de van een swingende en funkachtige synthriff voorziene Who’ll Stop the Rain, Key to the World met blazers en het regeltje tekst dat tot albumtitel werd verheven, lekker met deze soulinvloeden; in Lady Ice and Mr. Hex zit heerlijk jazzachtig pianospel; tenslotte de orkestrale ballade The Best Kept Secret; deze is deels in 6/8 maat en ontbeert een beat: een verrassend slot van het album.

Soms hoor je overeenkomsten met The Human League, namelijk op de plekken waar een slepende melodie klinkt en de stem van Gregory op die van Philip Oakey lijkt. Maar vooral is dit een groep die de overstap maakte van new wave naar luchtiger pop, gemaakt op een digitale basis. Zorgeloos en swingend, zoals ik me die zomer herinner, werkend in een afwaskeuken.

Geslaagd album van deze synthi dance formatie met zonder meer hun beste song: het ijzersterke Let me go. 4 sterren

Prima opvolger van hun debuutalbum!