The Company of Snakes - Here They Go Again (2001)

Ik ben erg benieuwd naar dit live-album. Company of Snakes is een Britse band, bestaande uit leden die in het verleden voor Whitesnake actief zijn geweest, zoals Don Airey, Micky Moody en Bernie Marsden. De band is aangevuld met de relatief onbekende Zweedse zanger Stefan Berggren. De nummers op dit album zijn hoofdzakelijk afkomstg uit het Whitesnake-oeuvre, maar niettemin ben ik benieuwd hoe deze heren het er vanaf brengen.

Geweldig live-album met een band in topvorm met Whitesnakenummers. De oude whitesnake gitaartandem moody/marsden in optima forma met Bergrren als geweldige zanger. Hij was afkomstig van de band "Snakes in Paradise" waarvan hier helaas niets is te vinden maar die drie hele goede albums afleverden. Voor liefhebbers van deze cd kan ik de dvd Rough an' Ready van M3 (Marsden Moody Murray aanraden. Ook met Berggren op zang (en een paar nummers met Doogie White).

Dat aan livealbums wordt gesleuteld is geen verrassing voor mij. Maar dat je de originele zanger van een concert wegpoetst en diens partijen in de studio compleet vervangt... Nee, dat kende ik nog niet.

The Snakes vielen vrij snel uit elkaar: het klikte niet met zanger Jørn Lande, vertelt gitarist Bernie Marsden in zijn biografie. De terugkeer naar materiaal van Whitesnake was echter te goed bevallen. Marsden legt contact met zanger Robert Hart (ex-Bad Company) én weet voormalig Whitesnakebassist Neil Murray binnen te hengelen. John Lingwood is bevriend met Marsden en wordt drummer.

Duitser Rainer Hansel, ooit werkend voor UFO, heeft in 2001 een platenlabel en ziet wel iets in Company of Snakes, zoals Marsden de groep heeft genoemd. Hij boekt een optreden op het festival Wacken. Dan echter moet Hart zich afmelden wegens contractuele verplichtingen elders.
Terwijl toetsenist Don Airey erbij wordt gehaald, wordt hard naar een oplossing gezocht. In Gary Barden, ex-Michael Schenker Group, dient zich een eenmalige vervanger aan en zo wordt een succesvol optreden gedaan voor vijftigduizend fans.
De muziek staat er perfect op, zo blijkt in de studio. Alleen jammer dat Bardens partijen onbruikbaar blijken: "Gary hadn't learnt the songs well enough." Welkom Stefan Berggren uit Stockholm, die in de studio de zang overdoet en na een week is daar een 2cd, die "rather predictable" de titel Here They Go Again meekreeg.

Berggrens stem is rauw-hees, maar minder laag dan die van Jørn Lande of David Coverdale. Toch slaat hij zich met verve door de reeks klassiekers heen, die met negentien nummers een fraaie dwarsdoorsnede vormt van de eerste jaren van Whitesnake.
Een enkele keer doet Marsden of Moody de leadzang. De eerste op het nieuwe Kinda Wish You Would op cd 1 en op cd 2 zingt hij bij een drumloze versie van Ain't Gonna Cry No More Today. Moody is degene die het nieuwe Silver on Her Person zingt. Om Aireys dagen bij Rainbow te eren wordt Since You Been Gone niet onverdienstelijk gecoverd.
Opvallend is dat ook werk wordt gespeeld uit de dagen dat na Marsden ook Moody was vertrokken uit Whitesnake. Verrassend klinkt Is This Love, een compositie van David Coverdale met John Sykes. Een nummer dat ik leerde kennen met het verschijnen van 1987. Berggren vult die zangpartij wederom prima in.

Een heerlijke dwarsdoorsnede van Whitesnakes eerste jaren, met als verrassingen de nummers die ik zojuist noemde. Ze verhogen de feestvreugde door méér dan alleen werk van Whitesnake te doen. Wat alleen gek is: na Is This Love stelt Marsden de band voor aan Wacken; Berggren was daar dus niet bij, maar wordt wel genoemd! Een grappig stukje geschiedsvervalsing.

De groep ging vervolgens de studio in, een plaat waar ik eveneens benieuwd naar ben.