The Company of Snakes - Burst the Bubble (2002)

leuk album, heb het nu al zo'n 4 keer geluisterd, dit is rock & roll

Prima album van deze veteranen. Borduurt verder op het geluid van de oude Whitesnake (uiteraard zou ik bijna zeggen). Fijne produktie waarbij de instrumenten lekker vol en vet overkomen.

Dikke aanrader voor elke Whitesnake- en aanverwanten muziek fan, wat zoals hieronder als vermeld ook bijna niet anders kan met de gitaartandem Moody / Marsden. Heerlijke hardrock met Stefan Berggren als prima zanger. Swingt als een tiet!! Jammer dat het bij deze ene studio cd bleef. De reden hiervan was dan de band merkte dat het publiek bij de optredens liever het oude whitesnakewerk hoorde dan deze muziek. Hierop besloten Moody en Marsden om alleen nog maar dat werk te gaan spelen. Echt heel jammer, deze muziek verdient meer.

Oké was dat de reden? Dat wist ik dus niet. Inderdaad erg jammer! De nummers op dit album doen weinig tot niks onder voor al die oude Whitesnake nummers vind ik.

Jammer dat dit album nog steeds niet is opgepikt door anderen. Echt het beste "Whitesnake-album" na 1987. De gitaardtandem Moody/Marsden met de geweldige zanger Stefan Berggren. In deze samenstelling hebben ze ook een DVD gemaakt: M3 Marsden, Moody en (Neal) Murray, Rough and Ready. Ook dikke aanrader!!!

Ik zie hier vooral erg positieve reacties. Nu vind ik dit ook geen slechte plaat, maar ik vind het eigenlijk ook geen top plaat. Daarvoor duurt het album te lang. Het is waar de zanger is uitstekend en de gitaartandem geweldig. Echter mis ik gewoon wat, echt knallende nummers denk ik. Vermakelijk dat wel.

Dat is inderdaad wel een puntje van kritiek.

Studioalbum als opvolger van livedebuut. Opgenomen voor het label SPV bracht The Company of Snakes een volgende lading hardrock in de traditie van Whitesnake. Dit met Stefan Berggren als inmiddels vaste zanger, op drums John Lingwood en vooral drie ex-leden van de witte slang: gitaristen Micky Moody en Bernie Marsden en bassist Neil Murray.
Je kunt je daarbij afvragen waarom niet de groepsnaam The Snakes werd aangehouden, die van hun vorige studioplaat. De hoes van Company of Snakes verwijst immers ondubbelzinnig naar Whitesnakes Lovehunter en de muziek doet dat ook. Kortom, Burst the Bubble is het logische vervolg op die groepen, zij het dat Berggrens stem wat lichter is dan die van Jørn Lande. Hij doet me soms aan die van John Sloman denken, zanger van onder meer Uriah Heep. Hees-rauw maar niet zwaar.

Maar liefst zes nummers van het vorige studioalbum staan ook op deze opvolger: All Dressed Up, Can’t Go Back, Labour of Love, Little Miss Happiness, Sacrificial Feelings en What Love Can Do. Voldoende gelegenheid om de nummers te vergelijken; ik vind ze in beide edities prettig.
Het album opent én sluit prachtig met het instrumentale en akoestische Ayresome Park. Daartussen wordt blues in een denim hardrockjas geserveerd.
Lekker is de boogiepiano in Labour of Love. De hoes vermeldt geen toetsenisten, maar de bedankjes aan Adam Wakeman en Don Airey wijzen de verdachten aan. In Burst the Bubble wordt teruggeblikt op 1984, het slepende Sacrificial Feelings bevat herkenbaar en spetterend gitaarwerk, het uptempo en vrij lichte What Love Can Do had zo op Whitesnakes Slide It In of 1987 kunnen staan en was dan een wereldhit geworden en Back to the Blues is geen bluesnummer maar een regelrechte en stevige aor-kraker, met als klapstuk een práchtig refrein.

Na verschijning volgt een tournee door Duitsland, Frankrijk, Spanje en het Verenigd Koninkrijk. Alhoewel Marsden en Moody het muzikaal goed kunnen vinden, hebben de twee daarbuiten niet zo’n klik, schrijft Marsden in zijn biografie. Hij raakt volgens zijn bio “somewhat disinterested” en keert solo terug naar zijn oude liefde: blues. In dit geval akoestische country blues, leidend tot opnamen met de Amerikaan Larry Johnson, op wiens album hij orgel (!) speelt in Hear the Angels Singing.
Ook Moody keert terug naar de blues, al dan niet solo, om vanaf 2010 met de groep Snakecharmer nogmaals hard te rocken.

Burst the Bubble is een enigszins voorspelbaar album, maar tevens zonder zwakke nummers. Geknipt voor iemand die vindt dat het Whitesnake van de eerste jaren wel meer albums had mogen maken. Tot dusver alleen op cd verschenen.