Megadeth - Killing Is My Business... and Business Is Good! (1985)

Voor een debuutplaat is dit anders helemaal niet slecht. Ik ken eigenlijk maar twee vroege thrashbands die een geweldig debuut hadden en dat waren Metallica en Exodus. Niet alle nummers halen de gemiddelde kwaliteit van een Peace Sells of Rust in Peace, maar ik kan van geen een nummer zeggen dat ik het slecht vind. Last Rites en de cover These Boots zorgen er zelfs voor dat dit de eerste 'alternatieve' thrash-plaat is.

Waarschuwing vooraf voor de gevoelige headbangers: het rockt, het rollt, het beukt maar het rammelt en het doet me bijna niets. Technisch is het ok, maar ik hou er gewoon weg niet van. Ik hoor muziek die een maat te snel gaat voor de zanglijnen en allemaal technische solo’s die niets gemeen hebben met een nummer. Nu herinner ik me weer waarom ik in mijn jonge en schone jaren Megadeth aan mij voorbij liet gaan: het doet me niets. Pas op: ik heb Rust in Peace en Countdown to Extinction in mijn bezit en dat zijn platen die ik enorm naar waarde schat. Laten we het een debuut met jeugdzonden noemen vanwege een bende jonge wolven maar stuurloze jonge wolven. The Mechanix? Enkel de onmiddellijke herkenbaarheid zorgt bij mij voor een opleving.

Sterk debuut van Megadeth.Het album kent nog niet de wat meer verfijnde composities waar ze later zoveel succes mee hadden maar de rauwheid van Killing Is My Business... and Business Is Good! maakt een hoop goed.Mechanix springt er zeker bovenuit maar ook Rattlehead en het titelnummer zijn niet te versmaden.Geen Trash metal klassieker maar wat niet is kon nog komen bewees de opvolger.

Een redelijk debuutalbum, daar moet Megadeth het toch wel mee doen. Mustaine, die net verwijderd is uit Metallica laat hier horen wat hij in huis heeft, een start van een steengoede carrière maar in mijn ogen een opwarmertje voor het meestwerk wat ze een jaar later uitbrachten: Peace Sells... But Who's Buying?. Ik kon niet wennen aan dit debuutalbum van 'Megadeth' wie tevens wel mijn lieveling trashmetalband is, vooral het nummer 'Last Rites / Loved to Death' klonk héél erg rommelig en 'These Boots' was niet om aan te horen met al dat gepiep. Nee, ik ben geen fan van het debuutalbum, al waren de meeste nummers wel erg tof.

Ik luisterde daarnet naar de laatste nieuwe van Megadeth, die zeker niet mis is, maar waar ik toch ook tegelijkertijd niet laaiend enthousiast van word. Ik kon er echter mijn vinger niet goed op leggen waarom dat nu precies het geval is. Voor het contrast greep ik even terug naar deze, 37 jaar terug in de tijd.

Hoewel dit ook zeker geen volmaakte plaat is, komt het toch een stuk lekkerder binnen. Daarbij valt me vooreerst de snelheid op waarmee het geheel voorbij raast: na een melodische intro op de opener word je bij de lurven gegrepen en raast het eigenlijk constant door, met enkel het grimmige en nog steeds intense Looking Down the Cross (ondergewaardeerd nummer) als enige relatieve rustpunt.

Dit album 'swingt' af en toe ook behoorlijk: het is niet louter hak- en shredwerk, je krijgt echt wel songs waar een zekere groove in zit (bijv. het titelnummer en Mechanix). De analoge productie is ook een stuk organischer dan het nogal klinische digitale geluid van de laatste platen, ook al is het niet geweldig opgenomen en gemixt. De uitgesproken basgitaar springt er in positieve zin uit, met baslijntjes die bij vlagen zelfs funky kunnen worden genoemd. Tot slot denk ik dat de lengte hier ook in het voordeel speelt: Megadeth hoor ik het liefst in doses van max. 40-45 minuten, en met amper een half uurtje speeltijd is deze om vooraleer de klad er in kan komen.

Al met al een solide debuut dat mettertijd onterecht een beetje ondergesneeuwd is geraakt door de mindere geluidskwaliteit en de superieure opvolgers. Favorieten: het titelnummer, Rattlehead, Looking Down the Cross en ja, uiteraard ook het verschroeiende Mechanix (al vind ik die versie van die andere groep waarvan ik niet op de naam kom wel nog net wat beter...).

Sommige platen zijn net zoals wijn, ze worden beter met de jaren. Het debuut van Megadeth is daar een uitstekend voorbeeld van. Aan de ene kant een rommelig en primitief klinkende plaat, maar tegelijkertijd is al duidelijk de eigenzinnigheid en genialiteit te horen van opperhoofd Dave Mustaine en kompanen.

Want wat doe je als blijkt dat je van het ene op het andere moment niet meer in de band zit bestaande uit leden die je beschouwde als vrienden en mede daardoor je in de steek gelaten voelt? Dan steek je een middelvinger naar ze uit en begin je gewoon je eigen band! En hoe! Want laten we eerlijk zijn: Mustaine is natuurlijk zeker niet de gemakkelijkste persoon in de omgang gebleken, maar wat hij heeft gedaan en bereikt met Megadeth is ongekend. En als je dan ook nog eens zo'n eigenzinnig en rebels klinkende plaat als Killing Is My Business... and Business Is Good! weet af te leveren, dan ben je gewoon verdomd goed bezig!

Ten tijden van dit debuut bestaat de band uit gitarist/vocalist Dave Mustaine, gitarist Chris Poland, bassist Dave Ellefson en drummer Gar Samuelson. Deze jonge honden laten zien dat ze wat betreft agressie, snelheid en compositorisch vernuft op hun eigen manier, eigenzinnig, eigenwijs en wellicht wat naïef als dat ze waren, een plaat in elkaar kunnen flansen die zich rustig kan meten met de overige klassieke debuutplaten op het gebied van thrash metal die in de hoogtijdagen van de jaren '80 aan de lopende band verschenen van de ene na de andere iconische thrash metal-band.

De reden dat het debuut van Megadeth, ondanks de zeer matige produktie (wat niet eens een issue zou moeten zijn; immers hebben veel goede thrash-platen uit die tijd een vaak rommelige en matige produktie), toch boven het maaiveld uitsteekt, komt ook puur door de manier hoe de nummers in elkaar steken. Duidelijk is al de geniale manier hoe Mustaine nummers weet te schrijven al te horen en dit zou dan ook verder geperfectioneerd worden op de volgende platen. Ook het gitaargeweld met vlammende solo's van Mustaine en Poland is al zeer opvallend aanwezig; het album staat er vol mee! Tel daarbij op eveneens vanaf het begin de uitmuntende bas-partijen van Ellefson en het snelle, neurotische geroffel van toenmalige drummer Samuelson en je hebt goud in handen!

Het album is effectief kort, verveelt geen seconde en staat vol geweldige nummers. Niet alles blijft hangen, maar het luistert wel lekker weg. Ook tof om te horen hoe lekker maniakaal en boos Mustaine hier klinkt. De manier hoe hij zijn teksten met zijn kenmerkende, rauwe sneer uitspuwt is nog niet helemaal ontwikkeld, maar dit komt ook mede door het feit dat de vocalen door de produktie behoorlijk naar de achtergrond zijn geduwd. Dus moet hij e.e.a. compenseren met zijn uithalen die lekker agressief en effectief klinken.

Toppers zijn "The Skull Beneath the Skin" wat absoluut een klassieker genoemd mag worden. Dit nummer laat typische tempowisselingen horen en die unieke, scherpe Megadeth-riffs zijn 'all over the place'. Tevens zijn het furieuze "Rattlehead", "Looking Down the Cross" en uiteraard "Mechanix" niet te versmaden.

Concreet is de band op dit debuut goed op dreef. Het primitieve karakter geeft de plaat zijn charme en daarom geef ik ook de voorkeur aan de originele versie (pas op: negeer de remasters van álle platen van Megadeth die in 2004 verschenen en hou het bij de originelen!) t.o.v. de remix en remaster van dit album. Zeker ook omdat de originele versie van "These Boots" op de oorspronkelijke versie van het album staat i.p.v. de gecensureerde versie. Op sommige edities ontbreekt het nummer zelfs.

Killing Is My Business... and Business Is Good! is gewoonweg een heel dapper debuut van een toentertijd veelbelovende band die anno nu nog steeds heel fijn wegluistert. En er zou nog veel fraais (op een aantal uitzonderingen na) volgen! Aanrader dus!