Megadeth - Killing Is My Business... and Business Is Good! (1985)

Op zich is deze plaat niet goed, maar ook niet slecht. Het zit er voornamelijk tussenin. Mechanix bijvoorbeeld is echt een goed nummer. De rest is redelijk. ik geef 3,5*

Prachtige titel!

Voor goede titels kun je wel by mustaine aankloppen, So Far, So Good, So what en Peace Sells...But No one is buying zijn ook zo sterk

Peace Sells...But Who's Buying?

Zijn idd sterke titels!

ja die bedoel ik

Redelijk cool album. Peace Sells but who's buying is vet.
Later werd megadeth toch vetter. Als het goed is speeld chris poland hier ook op mee. Die speeld nu in Ohm:. Dat is wel eventjes anders als wat hier doet.

ik vind dit een te gek album, jammer van het niet al te beste geluid

te kort ook, maar in later werk vind ik de wat langere ceedees niet boeiend genoeg, dus dat korte was eigenlijk wel prima

joy

Het is gewoon een goede album.Last rites is echt mooi met die piano in het begin.

Ik heb de versie zonder "these boots" erop dus die is nog korter. Verder is het zeker een goede CD, zeker de laatste 2 nummers.

Het album begint echt enorm zwak maar verbeterd al van Rattlehead dat eigenlijk al goed is.
Ook 'Chosen ones' en 'Looking Down the cross' zijn enorm goed. En de Mechanix kende ik al, maar deze is toch beter dan de Metallica-versie

goede en slechte nummers, wat gaan we deze plaat geven?(er moet echt een optie 2,75 komen)

3,0*

Megadeth's debuutalbum wordt geplaagd door een matige productie, en haalt het compositorisch (net) niet bij de vier albums die hierna zouden volgen. Desalniettemin was dit voor 1985 een puik en vernieuwend thrash-album. Hoogtepunten zijn voor mij de headbanger Rattlehead en het complexe Mechanix, dat de basis vormde voor de (eerder op plaat verschenen) Metallica-klassieker The Four Horsemen.

De grappige parodie op Nancy Sinatra's These Boots (Are Made For Walkin') is ook zeer geslaagd. Jammer dat deze op sommige versies van het album is verwijderd (of gecensureerd), omdat de schrijver van het nummer zich over het "perverse" karakter van Megadeth's interpretatie beklaagde. De andere songs zijn gemiddeld tot goed, en laten momenten van genialiteit zien.

Wat een ingeblikt geluid! Lijkt soms net Venom. Ik vind het qua composties ook niet veel soeps...
The mechanix is wel ok.

Nou...vooruit, bij nader inzien staan er best redelijke dingen op. Maar die 2e riff van het 2e nummer, dat klinkt echt weird....

Voor een debuutplaat is dit anders helemaal niet slecht. Ik ken eigenlijk maar twee vroege thrashbands die een geweldig debuut hadden en dat waren Metallica en Exodus. Niet alle nummers halen de gemiddelde kwaliteit van een Peace Sells of Rust in Peace, maar ik kan van geen een nummer zeggen dat ik het slecht vind. Last Rites en de cover These Boots zorgen er zelfs voor dat dit de eerste 'alternatieve' thrash-plaat is.

Ik vindt dat Slayer's debuut Show No Mercy zich makkelijk kan meten met Bonded By Blood en Kill 'Em All die jij opnoemt.

Het 'we geven ons geld uit aan dope in plaats van de producer' debuut van Mustaine en zijn mannen. De producer moest halverwege de opnamesessies opkrassen omdat de leden hem niet meer konden betalen. Toen heeft Mustaine de productie maar in eigen hand genomen. Diezelfde bandleden die tijdens een take even richting de sanitaire ruimte liepen om een naald in hun arm te laten verdwijnen. Het zijn de ingrediënten voor een uiterst rauwe en matig geproduceerde plaat die wel bol staat van de waanzin, hysterie en woede die Mustaine had om zijn vertrek uit Metallica. Luister maar eens naar die openingsschreeuw uit 'Skull beneath the skin' en je weet dat het op scherp staat. Daarnaast is ‘Looking down the Cross’ een interessante track die de gedachten van Christus die richting het kruis werd gederigeerd vanuit een ander perspectief schetst. Óók deze track eindigt met een schreeuw van Mustaine die alle adrenaline doet vloeien.

Voor de liefhebbers is er de geheel nieuw gemixte versie.
Blijkbaar besefte Dave Mustaine ook dat het wel beter kon.
Klinkt heel wat vetter en compleet met vernieuwde hoes.

http://www.amazon.com/Killing-My-Business-Business-Good/dp/B00005V0X5

Blijft hoe dan ook toch een klassieker in het genre.

Normaal zijn er toch ook speciale gelimiteerde uitgaves te koop met de oude hoes?

Bij The Mechanix is het leuk om de tekst van The Four Horsemen mee te zingen en de titel is leuk gvonden. Dat zijn de hoogtepunten van dit album voor mij, dat ik nauwelijks kan aanhoren. De productie is zo brak dat er nauwelijks naar te luisteren is.

the mechanix is het enige goede nummer op deze plaat en is in mijn ogen veel beter dan TFH.

Nou, nou wat overdreven allemaal. Het songmateriaal is heel behoorlijk en in de remastered versie uit 1999 komt het allemaal prima over.

Toch een mindere plaat van Megadeth...
Rommelige, chaotische nummers waarvan er niet veel pakkend zijn.
Aan de andere kant is 'The Mechanix' i.m.o. beter dan 'The Four Horsemen'

Een tijdje terug in huis gehaald (die mini-lp uitgave uit 2009) maar echt zwaar onder de indruk ben ik er nog altijd niet van. Het klinkt inderdaad allemaal veel te rommelig en blikkerig. Bij vlagen hoor je wel tot wat Mustaine en Poland in staat zijn maar over het algemeen denk ik dat niemand in de band echt een idee had wat ze nou aan het doen waren. Mechanix, Rattlehead en Looking Down The Cross zijn nog enigzins te pruimen maar de rest doet me totaal niets.

Lekker rommelig doch duister klinkend debuut van Mustaine's band. Ik stoor mij geen moment aan het wat amateuristische aandoende album. Het heeft het metalen hart op de juiste plek wat mij betreft. De nummers zijn stuk voor stuk lekker eigenwijsen ze knuppelen er lustig op los. Mijn exemplaar bevat overigens geen These Boots.

Waarschuwing vooraf voor de gevoelige headbangers: het rockt, het rollt, het beukt maar het rammelt en het doet me bijna niets. Technisch is het ok, maar ik hou er gewoon weg niet van. Ik hoor muziek die een maat te snel gaat voor de zanglijnen en allemaal technische solo’s die niets gemeen hebben met een nummer. Nu herinner ik me weer waarom ik in mijn jonge en schone jaren Megadeth aan mij voorbij liet gaan: het doet me niets. Pas op: ik heb Rust in Peace en Countdown to Extinction in mijn bezit en dat zijn platen die ik enorm naar waarde schat. Laten we het een debuut met jeugdzonden noemen vanwege een bende jonge wolven maar stuurloze jonge wolven. The Mechanix? Enkel de onmiddellijke herkenbaarheid zorgt bij mij voor een opleving.

Laag gemiddelde zeg. Ik heb deze al tijden niet meer gehoord, ik zal 'm binnenkort herbeluisteren. Wat me nog wel bijstaat is dat ik niet zo tevreden over These Boots was.

These Boots vind ik ook maar een flauwe cover. Op mijn exemplaar komt ie niet voor, trouwens.

Geweldig is die cover niet, maar ik vind 'm toch onmisbaar op dit album, zoals het overigens bijna 25 jaar geleden ook is verschenen.

De productie was voor die tijd al niet goed en het is ook behoorlijk rommelig, zowel de nummers als hoe die gespeeld worden. Neem daarbij nog eens een zanger die niet kan zingen en het is niet logisch om dit goed te vinden.

Maar ik vond 'm toen goed en nog steeds. Het potentieel dat hier hoorbaar aanwezig is kwam er op Peace Sells dan ook helemaal uit.

Voor wie hier door al die mankementen heen kan luisteren hoort dus een gouwe ouwe thrash-klassieker.

Dat is waar. Ik heb zo'n gekuiste persing die het destijds op aandringen van Lee Hazlewood zonder de cover moest stellen.
Dat is nog altijd beter dan die vreselijke remaster uit 2002.

Ja, daar is inderdaad geen nood aan. Het album staat nu op, nog een exemplaar uit '85 dat ik toch niet met de rest van de lp's die ik ooit allemaal heb verkocht kon wegdoen. Het ziet er nog als nieuw uit.

Als ik het nu weer hoor heeft het voor mij z'n charmes nog niet verloren.

Anders dan Ferre Cablau vind ik Mechanix een pak minder dan The Four Horsemen. Het lijkt alsof Mustaine hier eens wil laten horen hoe snel hij dat nummer kan spelen, maar het verliest daarmee vooral aan kracht.