Gary Moore - A Different Beat (1999)

Gary goes dance, met sterke dancebeats voorziet hij zijn nummers en dat doet hij met smaak. Bluesy, Rock and Dance.

Dit heeft Jeff Beck later nog eens overgedaan, zelfs nog een stukje intenser met You Had It Coming.

Poeh, wat een tegenvaller. Dit album is totaal het tegenovergestelde van al zijn werk. Lijkt wel een dance album. Zeer irritant.

1 ster alleen voor het subtiel gebrachte Surrender met een prachtige gitaar
op het eind maar voor de rest gauw vergeten.

Best een lache plaatje eigenlijk! Niet dat ik het ooit nog een keer zal opzetten, maar er staan best leuke nummers tussen zoals Fire, Surrender en Fatboy.

Sfeervol album. Een echt jaren '90 plaatje. Het is duidelijk dat wijlen good old Gary hier beïnvloed is door Fatboy Slim. Het nummer Fatboy schijnt zelfs een tribuut te zijn. Commercieel is A Different Beat geen succes maar vanuit artistiek standpunt toch mooi dat deze vrijheid werd genomen. Zijn stem en gitaargeluid passen uitstekend bij de muziek.

Gary Moore goes drum n bass. Een Different Beat, allright , maar dit klinkt lang niet zo afgezaagd als de vele in vergetelheid geraakte blues deuntjes van zijn hand. Sfeervolle plaat met een kalme en prettig zingende Moore. Zijn gitaarwerk? Daar is nooit zoveel mis mee. Een must hear is het ook geenszins, maar aangenaam is het wel zeker.

Het vervolg op het sterke en verrassende Dark Days in Paradise waarop Gary Moore inventief met drumcomputers en bijbehorende producers aan de slag ging. De voorganger was niet naar de wens van menig fan. Als troost konden zij hem vervolgens als gastmuzikant horen op albums van bevriende artiesten: Alternative Medicine van Dr. Strangely Strange, zijn folkmaatjes uit de jaren '60 en K2, de soloplaat van Don Airey, collega uit de dagen met Colosseum II.

Na het verschijnen van Dark Days (slechts #43 in het Verenigd Koninkrijk) was het de uitdaging om de fans van Moores hardrock- en bluesplaten live vertrouwd te maken met de complexe beats van jaren '90 drum 'n' bass. Of, zoals op het Montreux Festival '97 (hier op JijBuis) gebeurde dat een ontevreden fan luidkeels om blues and rock 'n roll riep, waarop Moore naar de microfoon stapte: "Yeah, rock me Amadeus".
Toch kon een groot deel van het livepubliek het nieuwe werk waarderen, vertelt Harry Shapiro in zijn biografie over Moore. Wel moest toetsenist Magnus Fiennes wennen aan de strakke podiumdiscipline en botste de bandleider gedurende de tournee weer met drummer Gary Husband omdat die een break anders speelde dan gewenst.
Backstage had de liveband, inclusief bassist Guy Pratt, het echter goed met elkaar. Wat hielp was dat Moore een nieuwe liefde had: tourmanager Jo Rendle. De dame waakte ervoor dat de twee op aparte hotelkamers sliepen, om te voorkomen dat de anderen hun eega's zouden invliegen.

De opnamen voor A Different Beat vonden plaats in de livebezetting, deze keer in slechts één studio en dat gedurende 5-6 maanden, onderbroken door liveverplichtingen. Goedkoper gemaakt dan de voorganger, mede omdat Virgin was afgehaakt en Moore onderdak had gevonden bij een kleiner label.
Hij haalde Ian Taylor terug voor techniek en productie. De muziek was al geschreven, zodat er meer tijd was om aandacht te besteden aan scherpe beats in de stijl van Fatboy Slim (deze krijgt zelfs een odelied op dit album) en Apollo 440. Verder is dit, anders dan de voorganger met zijn brede geluidenrepertoire, voluit een gitaaralbum.
Hartstikke interessant, ware het niet dat de composities te weinig melodie hebben om mijn aandacht erbij te houden. Ronduit heavy is Fire, oorspronkelijk van Jimi Hendrix, passend op dit blues- en rockgerichte schijfje; knap gemaakt ook met sterk drumspel van Gary Husband, maar het pakt me niet.
Ik hoor hem qua jaren '90 drum 'n' bass liever ingetogen, zoals in Surrender met fraaie gitaarsolo. Andere hoogtepunten zijn het snelle Lost in Your Love, waarin nog het liefdesverdriet van het vorige album klinkt en de blues van Bring My Baby Back. De rest doet me dus minder.

Het album miste de Britse albumlijst en inmiddels bleek zijn vriendin in verwachting. Er moest weer geld binnenkomen en dus was er maar één optie: Back to the Blues, zoals de opvolger twee jaar later werd gedoopt.

Wederom een vreemde eend in de bijt. Wel weer een die bij vlagen blijft hangen. Niet alles is memorabel hier. Commercieel waarschijnlijk niet de beste keuze , maar lef kon Moore niet ontzegd worden . Dapper dat hij deze weg op ging , maar lang niet alle composities hebben genoeg vlees op het bot om te blijven boeien.
De nummers die RonaldjK hier aangeeft zijn voor mij ook de sterkhouders op dit album. Leuk om eens te horen ,maar geen aanschaf op vinyl waard , al was ik vorige week bijna overstag. Misschien voor de juiste prijs een keer. Nu doe ik het maar met de cd en geef hem 3 sterren.