Don Airey - K2 (1988)

Heb hier een ander hoesje van en een ander titeltrack.
Maar af en toe rockt het lekker.
Doen toch veel bekenden aan mee.

Vind dit wel een mooi album. Wel al heeeeeeeeeeeel lang niet meer gehoord. Toch nog eens doen, want ik kan me herinneren dat er enkele pareltjes tussen stonden. Ook enkele mindere nummers, maar goed.

Mijn versie heeft trouwens ook een ander hoesje.

Redelijk conceptalbum van de toestenist van o.a Rainbow, over de expedities naar de Mount Everest. Wel veel grote namen, zoals Gary Moore, Mel Galley, Cozy Powell, Colin Bluntstone, Chris Thompson.

Don Airey is de huidige keyboard speler van Deep Purple met al een lange staat van dienst. Hij speelde mee op oa Down to Earth van Rainbow , Blizzard of Oz van Ozzy, Run for cover van Gary moore en 1987 van Whitesnake. Daarna maakte hij dit solo album.
Afwisselend sfeervolle key board melodieen met wat Rock/blues geweld. Ongeveer de helft is instrumentaal en Gary Moore helpt hem nog een handje daarbij op tracks 2, 5 en 14. Cozey Powell slaat nog een stukje op de trom en de vocale hoogtepunten zijn van Colin Bluntstone (APP op no 12) en Chriss Thompson (blinded by the light, meen ik, op no 2 en 8 )
Maar het hoogtepunt is de japanse zanger met de eigenaardige stem, mede door zijn tongval, Genki Hitmoi (Vow Wow) op de rocker Deathzone.
Heerlijk plaatje van deze toptoetsenist.

Ik sluit mij volledig aan op de vorige spreker. Chris Thompson zong lang bij Manfred Mann's Earth Band met de singles: Blinded by the light, Spirit in the night, Father of Day / Father of Night. Davy's on the roas again...

Beetje een apart album dit. Heb 'm op lp en vandaag maar weer eens gedraaid. Je moet er wel voor gaan zitten vind ik. Niet een lp om tijdens het klussen aan te zetten ofzo. De bekende namen dragen wel bij aan de voldoende die dit album van mij krijgt. Hun kenmerkende stijlen tillen het allemaal naar een net even iets hoger niveau. Chris Thompson ja, die is van Manfred Mann. De naam kwam me ergens wel vaag bekend voor maar ik wist niet meer precies waarvan. Uit de tijd van Manfred Mann nog enigszins de moeite waard was...

Bericht verplaatst naar: Don Airey

Best aardig, is mijn conclusie over het hele album.

Soms mag je wel eens zeggen, dat iemand (uiteindelijk) vroeger of later heel erg goed terecht is gekomen.

Het gebeurt maar zelden, dat toetsenisten een album afleveren dat van A tot Z kan boeien. Dat geldt voor de grootste spelers (ook Rick Wakeman, Vangelis e.a.) maar blijkbaar hier ook voor Don Airey. Juist het feit dat er maar één hoofdinstrument is geeft al vaak de indruk van egotripperij. Airey tackelt dit dan nog door het aantrekken van andere muzikanten en bijvoorbeeld een prima zanger als Chris Thompson.

Desondanks, hoor je dat Airey in muzikaal opzicht pas in een andere dimensie terecht is gekomen sinds zijn toetreden tot Deep Purple in 2002. Hij moest daar de legendarische Jon Lord vervangen en om elke kritiek te kunnen vermijden er behoorlijk wat tandjes bij zetten om het verlies van Lord (oprichter van Deep Purple) te kunnen opvangen.

Daarmee is de grootsheid van Airey wel bewezen, hij komt binnen het instrumentarium en idioom van Deep Purple volledig tot zijn recht en is dus uiteindelijk goed terecht gekomen.

Hij heeft bij meer bands kleinere en grotere rolletjes gekregen. Maar nooit een uitdaging als bij Deep Purple.

Ik zet dan ook zijn huidige rol daar en kunsten op de toetsen af tegen K2 toen en dat leidt dan tot de conclusie best aardig.

Ben ik het niet mee eens. Airey moest het spel van Lord spelen in DP en daarmee zijn eigen stijl achterlatend. Het leest meer zo van: als de man niet bij Purple had gezeten dan had ik er nog nooit van gehoord. Maar dit geeft meer een discussie over Airey dan over dit album dat al staat als een huis vanaf ver voor die purple dagen..

Van "moest" het spel van Lord spelen is alvast in het geheel geen sprake, dan toch minimaal "moet", want maakt in de tegenwoordige tijd deel uit van Deep Purple.

Ik refereer er niet aan, dat Airey ook Smoke on the water of Woman from Tokyo live moet spelen.
Dat doet hij overigens uitstekend, getuige ook de positieve geluiden bij alle live albums van DP vanaf zijn toetreden. Met ook aangegrepen mogelijkheden van een eigen inbreng.

Maar het gaat natuurlijk om het spel met de toetsen op de albums van Deep Purple sinds zijn komst, inmiddels ook al weer 15 jaar geleden.
En dan blijkt Airey niet alleen geweldig bij die band te horen, maar ook staaltjes in huis te hebben die ik op K2 niet tegen ben gekomen.

Op Now What mag hij meer zijn eigen spel spelen. Die twee albums daarvoor, mwah. Bij Rainbow had de man zijn sporen ook al verdient. En de intro van Mr. Crowly is ook legendarisch. Daarna misschien onbedoeld toch mede het keyboard geluid van de 80's geabsorbeerd bij oa Gary Moore en Whitesnake.
Ik denk wel dat hij nu bij Deep Purple meer zijn ei kwijt kan dan daarvoor , maar om nu te stellen dat hij pas later goed is terecht gekomen betwist ik bij deze haha.

Het nieuwe DP album verschijnt over 2 weken. Je zult het horen!

Waarom 'onbedoeld'? Juist de 80's waren voor menig keyboard/synth/organist juist de tijd waarin veel nieuwe snufjes en dergelijke uitgevonden werden. The sky was the limit zou je haast zeggen. Volgens mij hadden die gasten de tijd van hun leven!

Het werd allemaal wel wat simpeler en radio friendly van opzet wat onzen Don liet horen bij GM en DC in de band. Het door mij gewaardeerde bombast is juist hier op K2 weer helemaal terug.
Zijn er vergelijkbare albums eigenlijk?

Totaal niet radio friendly maar zeer zeker vakmanschap is Colosseum II (ook met GM trouwens)
Deze CD is voldoende en omdat het geen lange orgelbrij is kan ik hem wel aanraden voor Airey liefhebbers
Het feit dat onze Don bij de eerste twee DP geluidsdragers niet zo goed uit de verf komt zou ook wel eens aan Michael Bradford (producer) kunnen liggen

Zou eerder denken dat het over die andere berg gaat, K2.

Goh, wat geeft je dat idee? De titel van het album, of de foto van de K2 op de hoes wellicht?

Toen K2 in 1988 verscheen kende ik Airey vooral van zijn werk bij Gary Moore, Rainbow, Black Sabbath en Ozzy Osbourne, waar hij veelal als sessiemuzikant actief was. Net als bassist Bob Daisley een naam die je "overal" tegenkwam. Ook wist ik dat hij bij Colosseum II samen met Moore gecompliceerde fusionrock had gespeeld.
Zijn toetreding tot Deep Purple in 2003, vijftien jaar na dit soloalbum, vond ik dan ook niet meer dan logisch.

Op K2 laat hij zich van een verrassend toegankelijke kant zien. Het conceptalbum vertelt het verhaal van een bergexpeditie in 1986, gevat in symfonische rock. Hierbij staan de composities centraal en niet toetsenextravaganza of gastmusici, ondanks de klinkende namen Cozy Powell (drums), zangers Chris Thompson en Colin Blunstone en Airey's maatje Gary Moore. Vreemd genoeg vertelt de hoes niet wie de verteller is die in prachtig sophisticated Engels verhaal en muziek aaneenpraat.

Het resultaat doet mij aan Alan Parson's Project of zelfs het Pink Floyd van de jaren '80 denken: luisterrock van hoge kwaliteit. Airey profiteerde volop van de enorme ontwikkelingen die de digitale toetsen hadden doorgemaakt, waardoor een enkele keer die typische jaren 80-sfeer ontstond. Niks mee mis en nog knapper is dat dit album 35 jaar later vooral tijdloos klinkt.

Gezien zijn cv zou je verwachten dat Airey een hardrockende plaat maakte. Dat genre komt echter pas op track 13 aan bod als Genki Hitomi zich op Whiteout laat horen, de zanger die ik van dit fijne plaatje van Vow Wow kende. Het wordt stemmig gevolgd door de vocale reprise van Song for Al, klinkend als een modern kerklied.

Muziek die ik associeer met de TROS-radioprogramma's van Wim van Putten, de toenmalige ambassadeur van de betere elpee/cd-muziek. Al weet ik niet of hij dit indertijd draaide, ik sloeg zijn avondshow meestal over: het was me te bezadigd.
Op deze ietwat gure novemberdag in 2023 beveel ik K2 aan voor met een kleedje op schoot op de bank met warme chocomel erbij. Sympatiek, knus en knap, muziek voor een rockpubliek dat het niet te heftig wil.

Volgens mijn CD-boekje is de verteller ene Gordon Honeycombe. Zegt me niets, maar een beetje googelen leert me dat het een bekende Britse nieuwslezer was, die ook acteerde en boeken en toneelstukken geschreven heeft.

Dit album was destijds aan mij voorbij gegaan. Ik kocht het pas vele jaren later, als een heruitgave van Music On CD, het digitale zusje van Music On Vinyl.
Maar het is inderdaad wel een mooie conceptplaat. Lekker gevarieerd, mede door de verschillende vocalisten, maar ook door de uiteenlopende muziek. En inderdaad, verrassend genoeg komt de hardrock pas tegen het einde om de hoek kijken. Het is vooral niet te ingewikkelde progrock met een radiovriendelijk geluid, dat wat mij betreft prima verteerbaar is.

Dit album kwam toen inderdaad voorbij in zijn programma. Daar heb ik het leren kennen.