Gary Moore - Blues for Greeny (1995)

Speelt Gary Moore nu de blues of niet? Helaas is deze vraag hetgeen waar Gary Moore te vaak mee wordt geconfronteerd (zelfs na zijn veel te vroege dood). Dat is jammer, want voor mij is Gary Moore vooral een erg goede gitarist. En ja, ik vind dat Moore ook de blues beheerst. Je zou kunnen zeggen dat het allemaal te gelikt en gepolijst klinkt, maar ik ben van mening als je dergelijke tonen uit je Gibson Les Paul weet te toveren, en dan ook nog eens verpakt in die heerlijke bluespatronen, dan beheers je wat mij betreft de blues. Dit wordt mijn inziens nog eens versterkt door dit prachtige eerbetoon aan Peter Green van de originele Fleetwood Mac. Gary Moore bewerkt op smaakvolle wijze deze nummers van Green en hij doet dit met respect en bewondering naar zijn leermeester. Het rauwe randje van Green is er wellicht af, maar daar stoor ik me allerminst aan. Met name het prachtige "Need Your Love So Bad" is een pareltje en overtreft misschien wel het origineel. Ook "Drfitin'" is doorspekt met fantastisch warm gitaarspel, maar dat geldt eigenlijk voor dit hele album. Peter Green zou trots zijn op zijn leerling en op dit eerbetoon, en anders ik wel.

Het zat in de aanloop naar Blues for Greeny niet mee voor Gary Moore, aldus Harry Shapiro in zijn biografie over de gitarist. Baker-Bruce-Moore was uit elkaar gevallen. De twee B's hadden net als in de jaren '60 hun conflicten, maar het managen van de Europese tournee was extra ingewikkeld omdat zij inmiddels werden gemanaged door hun echtgenotes. Bovendien kreeg Moore weer gehoorproblemen, waarop Baker woedend werd omdat de gitarist wél per se ontzettend hard wilde spelen, ook tijdens de repetities voor ieder optreden, waarin de drummer echt geen zin had. Een geplande Amerikaanse tournee kwam te vervallen.
Het einde van BBM was echter niet Moores grootste teleurstelling: Zijn echtgenote Kerry was bevallen van een tweede zoon, maar het huwelijk liep spaak. Het had mede te maken met zijn neerslachtige stemming. In november '93 publiceren The Sun en The Daily Mirror een verhaal over een buitenechtelijke affaire die hij inderdaad bleek te hebben.

Hij blijft enige maanden in de luwte, waarbij compilatie Ballads & Blues de belangstelling warm houdt.
Op zekere maandag spreekt Moore zijn blazersgroep, the Midnight Horns. Die vertellen hem dat ze die zondag met Bernie Marsden in de studio hadden gezeten, die werkte aan "een tributealbum voor Peter Green". Dat blijkt achteraf onjuist: het album moest een ode aan John Mayall worden met tevens aandacht voor alle bluesgitaristen in diens invloedssfeer. Moore echter speelde al enige tijd met de gedachte om een compleet album met werk van Green en besluit hier haast mee te maken.
Dit met de bezetting van zijn vorige soloplaat After Hours (1992), te weten Tommy Eyre op toetsen (hij was er als enige wél bij ten tijde van BBM), bassist Andy Pyle en drummer Graham Walker.

Green jamde in 1970 of '71 kortstondig met de groep Skid Row met daarin Gary Moore, door Green gekoesterd. In de zomer van '73 nam Moore diens Les Paul over, nadat Snowy White deze had geweigerd, omdat hij vond dat Green gitaar moest blijven spelen. Green was echter inmiddels in een te slechte psychische conditie om dit te kunnen doen.
De vriendschap was dus al oud en Moores genegenheid was gebleven, zoals de albumtitel verraadt. Wat me opvalt is hoe ingetogen Moore hier speelt. Hij blijft dicht bij de originelen (voor zover ik die ken) en laat de klank van de Les Paul in volle warmte en diepte klinken.
Ik ben fan van Moore vanwege diens hardrockjaren; mij ligt deze ingetogen blues dus niet. Vandaar mijn lage waardering, waarbij ik wel wil opmerken dat Moore hier beter dan ooit zingt: hij heeft de mogelijkheden en grenzen van zijn stem goed leren kennen. Mijn favorieten zijn de steviger nummers, te weten The Same Way en Driftin', waarin hij iets uitbundiger soleert dan op de rest van het album.

Een reprise van de blanke Britse blues zoals die in de tweede helft van de jaren '60 furore maakte. Het zegt iets over Moores passie voor dit genre en tijdvak.