Mike Oldfield - Guitars (1999)

middelmatig plaatje van onze tubular mike, er staat veel mooi gitaar muziek op , en daarmee is ook alles gezegd, voor gitaarmaniakken, zo bespeelt mike een groot aantal gitaren maar vergeet daarbij sterke composities te bedenken , geef mij maar de verscheidenheid van tubular bells en ommadawn

Of Mike maakt geweldige albums of middelmatie. Zit niet echt iets tussen. Dit is een van zijn middelmatie. Zeker niet slecht maar er staan gewoon geen supernummers op.

Aardig tussendoortje van Mike, echter niet bijzonder genoeg, om lang bij stil te blijven staan. Als achtergrondmuziek, tijdens het afwassen, bijvoorbeeld, niet verkeerd. En dit is niet negatief bedoeld, overigens.
Beste nummer hier vind ik Summit Day.

Na een serie new age-achtige dingen kwam Oldfield met dit album waar hij alleen maar gitaren gebruikte voor de muziek. Dit geeft duidelijk meer pit en hij rockt en bluest er af en toe lekker bij, maar het merendeel is toch rustig en meer in lijn met de albums hiervoor. Toch heeft dit album een uniek karakter dat het doet uitstijgen boven alles sinds Tubular Bells II.

Summit day kan mij toch altijd wel bekoren

Is ook nog steeds mijn favoriet van de plaat. Zit opvallend goed in elkaar en kent een prachtig thema.

Absoluut! Heel ruimtelijk en groots!

oooh, heerlijk die ruimtelijkheid van Oldfield in zijn gitaarspel. De melodieen doen vaak wat simplistisch aan maar dat mag de kwaliteit van zijn spel niet drukken.

Leuke plaat waar Mike weer meer de nadruk legt op de gitaar.

Echt een volledige soloplaat dit, maar uiteindelijk klinkt het toch te hobbyistisch allemaal.
Met name de mooie (rustige) liedjes zijn er g mooi en meditatief.

Maar de rocksongs missen toch echt de crunch die Mike vroeger met Simon Phillips op drums meer tot uiting kon laten komen.

Goede plaat, maar ik zal hem niet vaak opzetten.

nee...dit vind ik niet echt geweldig. Een magere 3, dat lukt me net nog wel om te geven.
Waarom? Ik vind de nummers saai, alsof er als tussendoortje wat in elkaar geflanst is. En de titel van het album deed meer vermoeden dan wat slappe muziek die ik overigens nooit aangeschaft zou hebben als het niet Mike Oldfield betrof. Ook de gitaarsolo's zelf vind ik niet echt geweldig, kortom, hij kan beter.

Ook niet mijn echte favoriet uit de catalogus. Technisch en fraai gitaarspel waar de nummers zelf helaas wat bij achterblijven. Toch een ruime voldoende voor deze gitaarplaat van Mike. Weer eens een andere insteek en het blijft als vanouds prima genietbaar met weer mooie momenten. En zeer geschikt om bij te relaxen in dit geval. Of af te wassen zoals al eerder werd geopperd.

Een bijzonder fraai album. Wat wel eens vergeten wordt: alle geluiden zijn met de gitaar gemaakt. Dus ook de drumgeluiden in een aantal nummers zijn zwaar aangezette gitaargeluiden. Zet de koptelefoon maar eens op, volume meer omhoog en focus je eens op de drumgeluiden: wat je hoort is gitaarwerk. En probeer dan eens voor te stellen hoe een componist zo het idee is gekomen, het uitbedacht heeft en ook nog zelf uitgevoerd heeft. We kunnen dus zeggen dat Guitars 100% een gitaaralbum is. Dat maken we niet zo vaak mee.

De diversiteit in de nummers is aanwezig. Klassiek gitaar, akkoestisch gitaar, verschillende elektrische gitaren, basgitaar: Mike Oldfield brengt naar mijn mening mooie gevarieerde instrumentale nummers ten gehore. Muse is de zachte opener. Cochise een rustigere tempoversnelle. B. Blues is Mike zijn ode aan wijlen bluesgitarist B.B. King. Four Winds een stuk dat uit vier onderdelen beslaat. Out of Mind het nummer met de verrassende up tempo rock wending.

Guitars: een album voor liefhebbers voor het fijnere gitaarwerk.

GUITARS (1999)

Guitars (1999) is een korte plaat met tien instrumentale gitaarstukken. Meer nog, alles wat je hoort werd door de gitaar gegenereerd. Het leek wel alsof Oldfield op die manier wilde reageren op de kritiek dat er op zijn laatste platen meer synthesizers dan gitaren te horen waren geweest. Guitars is een afwisselend album maar het contrast tussen rockende stukken en easy listening is bij momenten groot. Dat rocken doet Mike hier berekend en geraffineerd. De ingetogen titels neigen bij momenten naar muzak. Dit was de plaat waarna ik destijds afhaakte. Als ik ze nu draai, ben ik milder. Alles klinkt loepzuiver en daardoor misschien net iets te steriel. Een plaat om op de achtergrond te draaien als je aan het werk bent.

Mike Oldfield - MusicMeter.nl