Alice Cooper - Flush the Fashion (1980)

Clones we're All vond ik destijds nog een prima single, daarvoor kocht ik de plaat ook... die me voor de rest niet echt kon boeien, de magie van platen als School's Out en Billion Dollar Babies was hier vèr te zoeken....

Pain is en blijft toch wel het beste nummer van de (volgens mij) jammer genoeg veel te korte plaat.

Laatst zag ik op "Prime Cuts" een stukje van de clip van Clones.. Dat was echt raar van Alice zo eens te zien!

Eigenlijk best een leuke plaat. Knalt behoorlijk snel achter elkaar door allemaal, maar ik mag er graag naar luisteren. "Pain", "Aspirin Damage", "Model Citizen" en "Dance Yourself To Death" vind ik de uitschieters.

Alice goes synthipop, maar tot mijn grote verbazing werkt het ook nog, met aardige nummers, puntige arrangementen en vooral bijzonder grappige teksten:

"Aspirin damage, aspirin damage
Kills the pain but destroys the brain
No one told me 'bout aspirin damage
Sometimes I find myself shakin' from the medication taken"
(uit Aspirin damage)

Jammer dat de tweede helft van het album in elkaar stort, alsof de goede nummers en de inspiratie op zijn.

Het album waarmee Alice de jaren 80 in ging, en eigenlijk ook gelijk het begin van een mindere (en een beetje vergeten) peiode in zijn loopbaan.

An sich geen slecht album, maar een betje anonieme nummers, en van een ander kaliber dan dat men van Alice gewend was.

Aardige plaatje dat niet kan tippen aan z'n geweldige voorganger. Hoogtepunt is natuurlijk Clones(geil clipje) maar zoals al gememoreerd, de tweede helft kakt helaas behoorlijk in. Daarna werd het alleen maar minder(zolang ik hem nog gevolgd ben).

Een vaak verguisd maar in mijn ogen toch alleraardigst album van ome Alice. Hij gaat weer een compleet andere kant op qua stijl. De synths doen hun intrede en het werkt best goed. Clones is te gek maar ook Asprin damage, Pain, Model citizen en Dance yourself to death vind ik prima! Oké, het kan niet tippen aan het meeste van zijn jaren 70 werk maar slecht wordt het ook nergens.

"Langspeelplaat". En dan met zo'n schamele 28 minuten komen.
Ook een van de mindere albums van Alice Cooper, met die knullige synthesizers.

Ik heb het weleens knulliger gehoord. Vind het wel meevallen. Zeker als je kijkt naar het jaar van uitkomen. En die korte speelduur past op de één of andere manier bij dit soort nummers. Bij deze stijl horen geen lange uitgesponnen stukken. Ik heb er in ieder geval totaal geen moeite mee.

Alice Cooper speelt op zijn huidige tournee regelmatig het nummer Pain. Hier blijkt destijds een videoclip van geweest te zijn. Cooper zag er die periode niet uit zoals we hem kennen.

Geen slechte plaat, hier begon hij te experimenteren met de (toen populaire) new wave sound gecombineerd met zijn bekende (hard)rock stijl.

Het is niet zijn beste werk maar het is toch een klein half uur genieten deze plaat.

Alice Cooper '80: een nieuw decennium, een nieuw image, een nieuwe band en ook nog een nieuwe stijl.
De theatrale rock heeft plaats gemaakt voor een bondige rockstijl zonder al te veel opsmuk.
Die bondigheid betekent in dit geval duidelijk een omarming van de new wave die deze periode een populair genre bleek.
Geproduceerd door Roy Thomas Baker en op gitaar de van Elton John bekende Davey Johnstone.
Het is wel een sympathiek album geworden, al is het duidelijk geen partij voor zijn beste 70's werk.
Alice en band rocken puntig en het klinkt over het algemeen best aardig en gretig, maar composorisch heeft hij veel betere dingen gedaan.
De single Clones ( We're All) bereikte nog wel de billboard top 40 en had met de jengelende synthesizer en het pakkende refrein wel iets meer verdiend.
Pain is goed ( wat meer in de Alice oudere rockstijl), maar Leather Boots en Aspirin Damage bijvoorbeeld zijn te obligaat en te melig.
Het verdere verloop is zeker niet onaardig. Model Citizin is zelfs verdomd aanstekelijk.
Na 28 minuten is het alweer voorbij en kom ik uit op een plaat die toch wel een voldoende scoort.
Alice hoeft zich hier niet voor te schamen ( op 2 nummers na dan.)
De aanstekelijkheid en de luchtigere koers geven het toch wel iets positiefs mee.
Het publiek geloofde deze koers niet zo heel erg, maar de oude Alice Cooper zou nog een poosje weg blijven.

Mooie beschrijving! Kan ik prima in mee. Al vind ik Aspirin damage dan wel weer een leuk nummer. Melig inderdaad maar dan toch op de Alice Cooper manier zoals alleen hij ermee weg kan komen.

Al met al enigzins onderschatte periode van Coop vielip.
Ik duik momenteel even dieper in zijn discografie.
Ik ben niet echt dol op de spierenballen hardrock vanaf het moment dat hij "clean" zijn comeback maakte. Misschien maar eens sommige van zijn 90's en 00 platen beluisteren. Nog aanraders? Met name als hij de wat experimentele kant op gaat lijkt mij interessant.

Maar er zijn in de 70's ook nog albums die mij als geheel niet helemaal bekend zijn.
Ik kijk wel waar ik uit kom.

Dit is zeker het begin van een onderbelichte maar naar mijn idee best interessante periode. Maar ik ben dan ook een meer dan gemiddeld liefhebber van de beste man. Vind dat hij weinig echt fouts of slechts heeft afgeleverd in al die jaren. Aanraders vraag je? Poeh, eens denken....The last temptation vind ik persoonlijk erg goed. Evenals Welcome 2 my nightmare. Dada ken je volgens mij al toch? Die vind ik ook gruwelijk onderschat. Aangezien je zijn jaren 80 spierballen hardrock niet echt geweldig vind denk ik dat Hey stoopid niet echt iets voor je is. Wel een persoonlijke favoriet van mij met het briljante Might as well be on mars. Verder vind ik Brutal planet erg de moeite waard. Gaat meer richting industrial. Tsja, en ik vind zijn laatste worp Paranormal ook erg goed. En wat betreft zijn jaren 70 albums; die kun je allemaal blindelings opzetten. Zelfs de mindere daarvan zijn nog sterk. Gewoon de hele discografie afgaan joh

Tips in overvloed! Dank hiervoor. Ik ga er werk van maken. Industrial vind ik overigens vaak wel ok. Nine Inch Nails is in dat kader wel een band die ik waardeer.
DaDa ken ik en in bezit inmiddels. Een heel goede en onterecht onderschatte plaat. Zelf heeft ie er geen herinneringen meer aan. Aan deze dan weer wel. Hij speelde er nadien nog wel eens wat van live.
Nogmaals bedankt vielip!

Graag gedaan! Altijd leuk om zo met muziek bezig te zijn. Zo zit ik nu dankzij enkele berichten bij het album The hurting van Tears for Fears dat album weer eens te luisteren. Heerlijke zondagochtend plaat! Enfin, nog even over Alice; aangezien je industrial wel ok vind zou ik het album Dragontown ook proberen. Die vormt samen met Brutal planet een soort tweeluik namelijk. Liggen qua stijl ook aardig op 1 lijn. Verwacht geen pure industrial overigens. Maar de invloeden zitten er absoluut in.

Top vielip. Ik ga het proberen. Thanx

The Hurting topalbum.

Talk Talk trapt Flush the Fashion aardig af, zeker niet wereldschokkend maar het is een redelijk catchy nummer. Clones is vervolgens een vreemd nummer en ademt werkelijk alles jaren 80, de synthesizer, de stemvervormer, zelfs de zanglijnen komen blikkerig over, het is dan ook geen lekker nummer. Voor het overige is het allemaal vrij eenvormig, Alice wilde waarschijnlijk een sobere plaat maken (hoewel dat waarschijnlijk niet in sobere toestand zijn geweest) maar de lat had wel wat hoger mogen liggen. Het album telt geen uitschieters en dat Flush the Fashion nog een redelijke score meekrijgt op deze site is mij eerlijk gezegd een raadsel.

Tussenstand:

1. Billion Dollar Babies
2. Love It to Death
3. Welcome to My Nightmare
4. Alice Cooper Goes to Hell
5. School's Out
6. Muscle of Love
7. Lace and Whiskey
8. From the Inside
9. Killer
10. Easy Action
11. Pretties for You
12. Flush the Fashion

Geen slecht album hoor. Maar bezien in de context van het oeuvre van Cooper, toch wel.