Fleetwood Mac - The Dance (1997)

Reünieconcerten geven mij altijd een beetje een dubbel gevoel. Het is natuurlijk plezant om je helden nog eens live aan het werk te kunnen zien in hun meestal origineelste bezetting, maar aan de andere kant vermoed je blinde geldklopperij. Het zal het Amerikaanse publiek (en ik) een worst geweest zijn. Want binnen de acht weken na verschijnen gingen er een miljoen van deze schijfjes over de toonbank. Deze registratie van een liveconcert voor MTV bevat dertien van hun Greatest Hits en vier nieuwe nummers (die natuurlijk de punch missen van hun ouder werk). Al kraken de stemmen soms een beetje, de botten doen dit zeker en vast niet. Ze zijn alle vier in topform, zelfs Tusk klinkt geweldig. Een concertje op mijn: “daar was ik heel graag bij geweest”-lijstje.

Vanavond weer eens herbeluisterd, wat een heerlijke plaat blijft dit toch met een band in topvorm en in mijn favoriete line up.

Een uitermate onderhoudende herhalingsoefening die de band geen windeieren legde. Zoals verwacht steelt Buckingham de show met prachtig gitaarwerk en een adembenemende versie van Big Love. Toch is het absolute hoogtepunt hier het fenomenale Silver Springs, een track van Nicks die destijds niet meer op Rumours paste (m.i. had Silver Springs de album afsluiter moeten zijn op dat album ten koste van Oh daddy). Volledig terecht wordt dat werkelijk schitterende nummer hier alsnog volledig in het zonnetje gezet met een spetterende live versie. Samen met I'm so afraid vormen die nummers het absolute hoogtepunt van deze set, met overigens een als vanouds elegante Mcvie in prima vorm. Ze wordt gemist.

Naar aanleiding van bovenstaand bericht dit album maar weer eens opgezet en hevig luchtgitaar meegespeeld tijdens I'm so afraid..........
Zag dat de CD bij de winkel in Delft voor een prikkie is te krijgen. Aangezien ik in mijn 14 jaar oude auto nog een "ouderwetse" CD speler heb, direct het album besteld. Binnenkort weer naar Frankrijk en dan is het heerlijke muziek voor onderweg!

Lekker live album, wel een klein beetje te perfect uitgevoerd. Dat is jammer dat haalt de "feel" eruit.
Verder hou ik wel van de heerlijke laidback/ontspannende uitgevoerde nummers. Das misschien het voordeel van een band met wat oudere leden... de agressie en het heilige moeten is eraf het gaat nu vooral om het genieten.

Ik weet eigenlijk niet meer hoe ik aan deze plaat kom, en ik ben nooit echt weg geweest van Fleetwood Mac, maar dit is wel een goed album, zeg!
De akoestische uitvoering van Big Love is te gek, en het einde van Silver Springs komt echt wel binnen.
Mooie plaat.